ΤΡΑΠΕΖΑ ΝΟΜΙΚΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ «ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ»

ΜΠρΑθ 12468/2025

ΟΣΔ πνευματικών δικαιωμάτων - Αξίωση αποζημίωσης για παράνομη (άνευ αδείας) χρήση εκπροσωπούμενου μουσικού ρεπερτορίου -.

Τεκμαίρεται υπέρ του δικαιούχου η παρανομία της επέμβασης στο απόλυτο και αποκλειστικό δικαίωμα. Κρίσιμος χρόνος για την κρίση του κεκτημένου και απαιτητού του δικαιώματος η συζήτηση της αγωγής στο ακροατήριο. Νόμιμη η επιδίκαση αποζημίωσης για επιγενόμενο της επίδοσης της αγωγής χρόνο. Η ένσταση αρ. 281 ΑΚ προϋποθέτει υπαρκτό δικαίωμα. Δεν θεμελιώνεται σε απλή επίκληση του νομικά ή ουσιαστικά αβασίμου του αγωγικού δικαιώματος.

(Η απόφαση δημοσιεύεται επιμελεία του δικηγόρου Αθηνών Θωμά Κονιστή)

Αριθμός Απόφασης: 12468/2025

ΤΑΚΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

Συγκροτήθηκε από τον Πρωτoδίκη Ειδικής Επετηρίδας Αντωνάτο Διονύσιο, τον οποίο όρισε ο Πρόεδρος του Τριμελούς Συμβουλίου Διοίκησης του Πρωτοδικείου Αθηνών, με την παρουσία της Γραμματέως Βασδέκη Μαρίας.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 21.05.2025, για να δικάσει την παρακάτω υπόθεση μεταξύ:

Του ενάγοντος Οργανισμού συλλογικής διαχείρισης υπό την επωνυμία «ΕΝΩΣΗ ΔΙΚΑΙΟΥΧΩΝ ΜΟΥΣΙΚΗΣ-ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ- ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΣ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ» και τον δ. τ. «ΕΝΩΣΗ ΔΙΚΑΙΟΥΧΩΝ ΕΔΕΜ», με ΑΦΜ ., που εδρεύει στην Αθήνα (Παπαδιαμαντοπούλου 7), νομίμως εκπροσωπούμενου, που κατέθεσε, εμπροθέσμως, έγγραφες προτάσεις διά του πληρεξουσίου αυτού Δικηγόρου ΚΟΝΙΣΊΉ Θωμά (ΑΜ ΔΣΑ 032443).

Της εναγόμενης Ετερόρρυθμης εταιρείας υπό την επωνυμία «ΝEW ROCK N ROLL Ε.Ε.», με ΑΦΜ ., που εδρεύει στην Αθήνα (.), νομίμως εκπροσωπούμενης, που κατέθεσε, εμπροθέσμως, έγγραφες προτάσεις διά της πληρεξουσίου αυτής Δικηγόρου ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ Ηλιάννας (ΑΜ ΔΣΑ 041806).

Ο ενάγων ζητεί όσα αναφέρονται στην από 13.07.2024 αγωγή του, που κατατέθηκε στην γραμματεία του Ειρηνοδικείου Αθηνών με αύξοντα αριθμό ././15.07.2024 και εισάγεται προς εκδίκαση με την τακτική διαδικασία στην, ορισθείσα δυνάμει της υπ’ αριθ. 652/2024 πράξης του Τριμελούς Συμβουλίου Διευθύνσεως του Πρωτοδικείου Αθηνών, δικάσιμο που αναγράφεται εις την αρχή της παρούσας.

Με τις προτάσεις τους οι διάδικοι ανέπτυξαν τους ισχυρισμούς τους και ζήτησαν να γίνουν δεκτά όσα περιέχονται σε αυτές.

ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗΝ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 1 παρ. 1 Ν. 2121/1993 οι πνευματικοί δημιουργοί, με τη δημιουργία του έργου, αποκτούν πάνω σε αυτό πνευματική ιδιοκτησία, η οποία περιλαμβάνει, ως αποκλειστικά και απόλυτα δικαιώματα, το δικαίωμα της οικονομικής εκμετάλλευσης του έργου (περιουσιακό δικαίωμα) και το δικαίωμα της προστασίας του προσωπικού τους δεσμού προς αυτό (ηθικό δικαίωμα), ενώ κατά το άρθρο 2 παρ. 1 του ίδιου νόμου «ως έργο νοείται κάθε πρωτότυπο πνευματικό δημιούργημα λόγου ή τέχνης ή επιστήμης, που εκφράζεται με οποιαδήποτε μορφή, ιδίως τα γραπτά ή προφορικά κείμενα, οι μουσικές συνθέσεις με κείμενα ή χωρίς .... τα οπτικοακουστικά έργα...... Από τα δικαιώματα αυτά, το μεν περιουσιακό δικαίωμα παρέχει στο δημιουργό τις αναφερόμενες στο άρθρο 3 του νόμου αυτού εξουσίες, μεταξύ των οποίων είναι να επιτρέπει ή να απαγορεύει τη δημόσια εκτέλεση του έργου, το δε ηθικό δικαίωμα τις αναφερόμενες στο άρθρο 4 εξουσίες. Ειδικότερα, το άρθρο 3 ορίζει στη μεν παράγραφο 1 τα εξής: «1. Το περιουσιακό δικαίωμα δίνει στους δημιουργούς ιδίως την εξουσία (δικαίωμα) να επιτρέπουν ή να απαγορεύουν: α) .„, β) ..., γ) ..., δ) ..., ε) .„, στ) ..., ζ) Τη μετάδοση ή αναμετάδοση των έργων τους στο κοινό με τη ραδιοφωνία και την τηλεόραση, με ηλεκτρομαγνητικά κύματα ή με καλώδια ή με άλλους υλικούς αγωγούς ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, παραλλήλως προς την επιφάνεια της γης ή μέσω δορυφόρων, η) Την παρουσίαση στο κοινό των έργων τους, ενσυρμάτως ή ασυρμάτως ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, καθώς και να καθιστούν προσιτά τα έργα τους στο κοινό κατά τρόπο ώστε οποιοσδήποτε να έχει πρόσβαση στα έργα αυτά, όπου και όταν επιλέγει ο ίδιος. Τα δικαιώματα αυτά δεν αναλώνονται με οποιαδήποτε πράξη παρουσίασης στο κοινό με την έννοια της παρούσας ρύθμισης, θ) ...», στη δε παράγραφο 2 τα εξής: «Δημόσια θεωρείται κάθε χρήση ή εκτέλεση ή παρουσίαση του έργου, που κάνει το έργο προσιτό σε κύκλο προσώπων ευρύτερο από το στενό κύκλο της οικογένειας και το άμεσο κοινωνικό περιβάλλον, ανεξαρτήτως από το αν τα πρόσωπα αυτού του ευρύτερου κύκλου βρίσκονται στον ίδιο ή σε διαφορετικούς χώρους». Περαιτέρω, με το Ν. 4481/2017 (ΦΕΚ Α' 100), ο οποίος συμπληρώνει το βασικό για την πνευματική ιδιοκτησία και τα συγγενικά δικαιώματα Ν. 2121/1993, ενσωματώνοντας στην ελληνική έννομη τάξη την Οδηγία 2014/26/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 26ης Φεβρουάριου 2014 για τη συλλογική διαχείριση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας και συγγενικών δικαιωμάτων, καθώς και για τη χορήγηση πολυεδαφικών αδειών για επιγραμμικές χρήσεις μουσικών έργων στην εσωτερική αγορά (ΕΕΕΚ L 84/72 20-03-2014) και η ισχύς του οποίου, σύμφωνα με το άρθρο 81 αυτού, αρχίζει από τη δημοσίευσή του στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, εκτός αν ορίζεται διαφορετικά στις επιμέρους διατάξεις του, ορίστηκαν, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: Άρθρο 2 «1. Τα άρθρα 1 έως 54 εφαρμόζονται στους οργανισμούς συλλογικής διαχείρισης που είναι εγκατεστημένοι στην ελληνική επικράτεια, καθώς και, όπου ρητά ορίζεται στον νόμο, στους οργανισμούς συλλογικής προστασίας, που είναι εγκατεστημένοι στην ελληνική επικράτεια», άρθρο 3 «α. Ως «οργανισμός συλλογικής διαχείρισης» νοείται κάθε οργανισμός που εξουσιοδοτείται από το νόμο ή μέσω μεταβίβασης, άδειας ή οποιασδήποτε άλλης συμβατικής συμφωνίας, για τη διαχείριση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας ή συγγενικών δικαιωμάτων εξ ονόματος περισσότερων του ενός δικαιούχων, για το συλλογικό όφελος αυτών, ως αποκλειστικό ή κύριο σκοπό του, και ο οποίος πληροί ένα από ή αμφότερα τα ακόλουθα κριτήρια: αα) ανήκει στα μέλη του ή ελέγχεται από αυτά, ββ) έχει οργανωθεί σε μη κερδοσκοπική βάση, β. Ως «οργανισμός συλλογικής προστασίας» νοείται κάθε οργανισμός που εξουσιοδοτείται μέσω μεταβίβασης, άδειας ή οποιοσδήποτε άλλης συμβατικής συμφωνίας για την προστασία δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας ή συγγενικών δικαιωμάτων για λογαριασμό περισσότερων του ενός δικαιούχων και για το συλλογικό όφελος αυτών, ως αποκλειστικό ή κύριο σκοπό του. γ. Ως «ανεξάρτητη οντότητα διαχείρισης» νοείται κάθε οργανισμός που εξουσιοδοτείται από τον νόμο ή μέσω μεταβίβασης, άδειας ή οποιασδήποτε άλλης συμβατικής συμφωνίας, για τη διαχείριση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας ή συγγενικών δικαιωμάτων εξ ονόματος περισσότερων του ενός δικαιούχων, για το συλλογικό όφελος αυτών, ως αποκλειστικό ή κύριο σκοπό του, και ο οποίος: αα) δεν ανήκει σε δικαιούχους ούτε ελέγχεται από αυτούς, άμεσα ή έμμεσα, εξ ολοκλήρου ή εν μέρες και ββ) έχει οργανωθεί σε κερδοσκοπική βάση.... ιβ. Ως «σύμβαση εκπροσώπησης» νοείται κάθε συμφωνία μεταξύ οργανισμών συλλογικής διαχείρισης δυνάμει της οποίας ένας οργανισμός συλλογικής διαχείρισης αναθέτει σε άλλον οργανισμό συλλογικής διαχείρισης τη διαχείριση των δικαιωμάτων των δικαιούχων που εκπροσωπεί, συμπεριλαμβανομένης της συμφωνίας που έχει συναφθεί βάσει των άρθρων 38 και 39 ...». Επιπλέον, το άρθρο 6 του ως άνω νόμου ορίζει τα εξής: «1. Οι οργανισμοί συλλογικής διαχείρισης έχουν ενδεικτικά τις παρακάτω αρμοδιότητες, καθώς και κάθε άλλη αρμοδιότητα που συνάδει με τη φύση και το σκοπό ενός οργανισμού συλλογικής διαχείρισης της περίπτωσης α' του άρθρου 3, εφόσον όμως περιλαμβάνονται στην άδεια λειτουργίας του Υπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού και προβλέπονται στο καταστατικό τους: α) διαχειρίζονται το περιουσιακό δικαίωμα, τις εξουσίες που απορρέουν από αυτό, κατηγορίες εξουσιών ή είδη έργων ή αντικείμενα προστασίας για τις επικράτειες της επιλογής των δικαιούχων, β) καταρτίζουν συμβάσεις με τους χρήστες για τους όρους εκμετάλλευσης των έργων καθώς και για την οφειλόμενη, ποσοστιαία ή και εύλογη, αμοιβή, γ) εξασφαλίζουν στους δικαιούχους ποσοστιαία αμοιβή κατά τα οριζόμενα στην παρ. 1 του άρθρου 32 του Ν. 2121/1993, δ) εισπράττουν τις αμοιβές που προβλέπονται στον παρόντα νόμο και στο Ν. 2121/1993 και διανέμουν τα εισπραττόμενα ποσά μεταξύ των δικαιούχων, ια) προβαίνουν σύμφωνα με το τέταρτο εδάφιο της παραγράφου 1 του άρθρου 7 σε κάθε διοικητική ή δικαστική ή εξώδικη ενέργεια για τη νόμιμη προστασία των δικαιωμάτων των δικαιούχων και, ιδίως, υποβάλλουν αιτήσεις ασφαλιστικών μέτρων, εγείρουν αγωγές, ασκούν ένδικα μέσα, υποβάλλουν μηνύσεις και εγκλήσεις, παρίστανται ως πολιτικώς ενάγοντες, ζητούν την απαγόρευση πράξεων που προσβάλλουν το δικαίωμα ως προς τις εξουσίες που τους έχουν ανατεθεί και ζητούν την κατάσχεση παράνομων αντιτύπων ή τη δικαστική μεσεγγύηση των εμπορευμάτων σύμφωνα με το άρθρο 64 του Ν. 2121/1993 ...». Επίσης, στο άρθρο 7 ορίζονται τα ακόλουθα τεκμήρια: « 1. Οι οργανισμοί συλλογικής διαχείρισης και οι οργανισμοί συλλογικής προστασίας τεκμαίρεται ότι έχουν την αρμοδιότητα διαχείρισης ή προστασίας των δικαιωμάτων επί όλων των έργων ή των αντικειμένων προστασίας ή όλων των δικαιούχων, για τα οποία ή για τους οποίους δηλώνουν εγγράφως ότι έχουν μεταβιβαστεί σε αυτούς οι σχετικές εξουσίες ή τα δικαιώματα εύλογης αμοιβής ή ότι καλύπτονται από την πληρεξουσιότητα ή μέσω οποιοσδήποτε άλλης συμβατικής συμφωνίας. Εφόσον οργανισμός συλλογικής διαχείρισης που λειτουργεί με άδεια του Υπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού, ασκεί δικαιώματα ή αξιώσεις στο πλαίσιο του Ν. 2121/1993, τα οποία υπόκεινται σε υποχρεωτική συλλογική διαχείριση, τεκμαίρεται ότι εκπροσωπεί όλους ανεξαιρέτως τους δικαιούχους, ημεδαπούς και αλλοδαπούς και όλα ανεξαιρέτως τα έργα τους. Οι οργανισμοί συλλογικής διαχείρισης και οι οργανισμοί συλλογικής προστασίας μπορούν να ενεργούν, δικαστικώς ή εξωδίκως, στο δικό τους όνομα, εάν η αρμοδιότητά τους στηρίζεται σε μεταβίβαση της σχετικής εξουσίας, ή σε πληρεξουσιότητα, ή σε οποιαδήποτε άλλη συμβατική συμφωνία. Επίσης νομιμοποιούνται να ασκούν όλα τα δικαιώματα που έχουν μεταβιβαστεί σε αυτούς από τον δικαιούχο ή που καλύπτονται από την πληρεξουσιότητα ή από οποιαδήποτε άλλη συμβατική συμφωνία. 2. Για τη δικαστική επιδίωξη της προστασίας των έργων και των δικαιούχων που εκπροσωπούνται από τον οργανισμό συλλογικής διαχείρισης ή από οργανισμό συλλογικής προστασίας, αρκεί η δειγματοληπτική αναφορά των έργων που έγιναν αντικείμενο εκμετάλλευσης χωρίς την απαιτούμενη άδεια ή χωρίς την καταβολή εύλογης αμοιβής και δεν απαιτείται η πλήρης απαρίθμηση των έργων αυτών ...». Επιπλέον, το άρθρο 12 του ως άνω νόμου ορίζει: «1. Οι δικαιούχοι έχουν το δικαίωμα να αναθέτουν σε οργανισμό συλλογικής διαχείρισης της επιλογής τους να διαχειρίζεται το περιουσιακό δικαίωμα ή τις εξουσίες (δικαιώματα) που απορρέουν από αυτό ή κατηγορίες εξουσιών ή είδη έργων ή αντικείμενα προστασίας της επιλογής τους, για τις επικράτειες της επιλογής τους, ανεξάρτητα από το κράτος -μέλος ιθαγένειας, κατοικίας ή εγκατάστασης είτε του οργανισμού συλλογικής διαχείρισης, είτε του δικαιούχου (σύμβαση ανάθεσης). Η ανάθεση μπορεί να γίνεται με μεταβίβαση του δικαιώματος, ή των σχετικών εξουσιών προς τον σκοπό της διαχείρισης, είτε με παροχή σχετικής πληρεξουσιότητας, είτε με οποιαδήποτε άλλη συμβατική συμφωνία. Η ανάθεση γίνεται κάθε φορά εγγράφως και για ορισμένο χρονικό διάστημα που δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερο από τρία (3) έτη. Σε περίπτωση αμφιβολίας τεκμαίρεται ότι η ανάθεση αφορά σε όλα τα έργα, στα οποία συμπεριλαμβάνονται και τα μελλοντικά έργα, για χρονικό διάστημα που δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερο από τρία (3) έτη. Ο οργανισμός συλλογικής διαχείρισης υποχρεούται να διαχειρίζεται το περιουσιακό δικαίωμα, τις εξουσίες ή κατηγορίες εξουσιών ή είδη έργων ή αντικείμενα προστασίας, εφόσον η διαχείρισή τους εμπίπτει στο πεδίο δραστηριοτήτων του, εκτός εάν έχει αντικειμενικά αιτιολογημένους λόγους να αρνηθεί την ανάληψη της διαχείρισης». Περαιτέρω, στο άρθρο 65 του ν. 2121/1993 προβλέπεται ένα πλέγμα αστικών κυρώσεων που ισχύει ενιαία σε κάθε περίπτωση προσβολής της πνευματικής ιδιοκτησίας ή των συγγενικών δικαιωμάτων, χωρίς να αποκλείεται η συμπληρωματική εφαρμογή του ΑΚ. Συγκεκριμένα, με το άρθρο 65 ο δημιουργός μπορεί να εγείρει αναγνωριστική αγωγή του δικαιώματος του, αγωγή για άρση της προσβολής και παράλειψη αυτής στο μέλλον, αγωγή για απόδοση του αδικαιολογήτου πλουτισμού, αγωγή για απόδοση του κέρδους και αγωγή για αποζημίωση και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Ως προσβολή θεωρείται κάθε πράξη που επεμβαίνει στις εξουσίες (ηθικές και περιουσιακές), εφ' όσον η πράξη αυτή γίνεται χωρίς την άδεια του υποκειμένου της πνευματικής ιδιοκτησίας και δεν συντρέχουν λόγοι άρσεως του παρανόμου (συναίνεση του δημιουργού, συμβατικός περιορισμός και - θεωρητικώς - άμυνα). Ειδικότερα, η προσβολή απόλυτου και αποκλειστικού δικαιώματος, όπως το δικαίωμα της πνευματικής ιδιοκτησίας, συνιστά πράξη παράνομη και, εφόσον γίνεται υπαίτια, συνιστά αδικοπραξία, επειδή ενέχει αφ' εαυτής εναντίωση προς την αποκλειστική εξουσία του δικαιούχου. Δηλαδή, το γεγονός της επέμβασης δημιουργεί και την παράνομη πράξη κατ' άρθρο 914 ΑΚ και την ειδική διάταξη του άρθρου 65 του Ν. 2121/1993. Γενικά, ως παράνομη προσβολή ισχύει κάθε πράξη ·που επεμβαίνει στις εξουσίες (ηθικές ή περιουσιακές) του δημιουργού και γίνεται χωρίς την άδεια του, χωρίς να συντρέχει άλλος λόγος που να αίρει τον παράνομο χαρακτήρα της προσβολής. Το άρθρο 65 Ν. 2121/1993 αποτελεί ειδική διάταξη σε σχέση με το άρθρο 914 ΑΚ , το οποίο εφαρμόζεται, όπου η ως άνω ειδική διάταξη αφήνει κενά και στον βαθμό που δεν είναι ασυμβίβαστη η ανάλογη εφαρμογή με το νομοθετικό πνεύμα που διέπει τις διατάξεις των άρθρων 63 επ. Ν. 2121/1993. Η υπαιτιότητα απαιτείται μόνο για την αξίωση αποζημίωσης, ενώ η ίδια η πράξη της προσβολής συνεπάγεται και το παράνομο. Κατά τις διατάξεις των παραγράφων 2 και 3 του άρθρου αυτού, δικαίωμα αποζημιώσεως και χρηματικής ικανοποιήσεως υπέρ του δημιουργού ή του δικαιούχου του συγγενικού δικαιώματος γεννάται μόνον επί υπαιτίου προσβολής της πνευματικής ιδιοκτησίας ή των συγγενικών δικαιωμάτων άλλου. Η υπαιτιότητα του υπόχρεου, τα στοιχεία της οποίας ορίζονται από τη διάταξη του άρθρου 330 ΑΚ, κατά την οποία απαιτείται δόλος ή αμέλεια αυτού, δεν απαιτείται μόνο στην περίπτωση που ο δημιουργός ή ο δικαιούχος του συγγενικού δικαιώματος αξιώνει, είτε την καταβολή του ποσού κατά το οποίο ο υπόχρεος έγινε πλουσιότερος από την εκμετάλλευση του έργου ή του αντικειμένου συγγενικού δικαιώματος, χωρίς άδεια του δημιουργού ή του δικαιούχου, είτε την καταβολή του κέρδους, που ο υπόχρεος αποκόμισε από την εκμετάλλευση αυτή. Προς διευκόλυνση της απόδειξης της ζημίας του δικαιούχου και προσδιορισμό της πλήρους αποζημιώσεως, με το εδάφιο β' της παραγράφου 2 του άρθρου 65 του Ν. 2121/1993 καθορίζεται ένα ελάχιστο όριο αποζημιώσεως, που είναι το διπλάσιο της αμοιβής, που συνήθως ή κατά νόμο καταβάλλεται για το είδος της εκμετάλλευσης, που έκανε χωρίς την άδεια ο υπόχρεος, ενώ, σύμφωνα με την παράγραφο 3 του ιδίου άρθρου, αντί για αποζημίωση και χωρίς να απαιτείται υπαιτιότητα του υπόχρεου, ο δημιουργός μπορεί να αξιώσει την καταβολή του ποσού κατά το οποίο ο υπόχρεος έγινε πλουσιότερος από την εκμετάλλευση του έργου, αξίωση που επιτρέπεται να σωρευτεί επικουρικά με την κατά την παράγραφο 2 αξίωση αποζημίωσης και για την περίπτωση απόρριψης της κύριας βάσης της αγωγής. Τέλος, επειδή η επέμβαση στο δικαίωμα είναι κατ' αρχήν πράξη παράνομη, ο δικαιούχος δεν οφείλει να αποδείξει το γεγονός ότι η προσβολή έγινε χωρίς την άδεια του ή ότι συντρέχει άλλος λόγος άρσης του παρανόμου. Η ίδια, δηλαδή, η φύση του απόλυτου δικαιώματος καθιερώνει ένα οιονεί μαχητό τεκμήριο ότι κάθε πράξη προσβολής του γίνεται χωρίς τη συναίνεση ή άδεια του δικαιούχου και, συνεπώς, είναι παράνομη και εκείνος, ο οποίος αρνείται τη συνδρομή της προσβολής, οφείλει να το αποδείξει. Τεκμαίρεται, επομένως, η παρανομία της επέμβασης στο απόλυτο και αποκλειστικό δικαίωμα και ο εναγόμενος προσβολέας, που αρνείται τη συνδρομή της προσβολής, διότι επικαλείται νόμιμη άδεια εκμεταλλεύσεως, θα πρέπει να ισχυριστεί, κατ' ένσταση, και να αποδείξει τα γεγονότα, που αποκλείουν τον παράνομο χαρακτήρα της προσβολής [ΜΕΦΠΑΤΡ 197/2023 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ]. Εξάλλου, η συντέλεση των προϋποθέσεων αυτών, που στοιχειοθετούν την σχετική αξίωση αποζημίωσης (του άρθρου 65 παρ. 2 του Ν. 2121/1993), αρκεί να έχει επέλθει μέχρι την συζήτηση της αγωγής στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, χρόνο κατά τον οποίο κρίνεται το κεκτημένο και απαιτητό του δικαιώματος για το οποίο μπορεί να ζητηθεί δικαστική προστασία που οδηγεί σε άμεση καταδίκη, σύμφωνα με τα άρθρα 68, 69,224, 269 και 281 ΚΠολΔ [πρβλ. ΑΠ 364/2010 ΤΝΠ ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ]. Ακόμα, σύμφωνα με το άρθ. 932 ΑΚ, επί αδικοπραξίας το δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει εύλογη χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Χρηματική ικανοποίηση δικαιούνται και τα νομικά πρόσωπα, εφόσον προσβλήθηκε η εμπορική τους πίστη, η επαγγελματική τους υπόληψη ή το εμπορικό τους μέλλον ή η φήμη τους και επομένως στις περιπτώσεις αυτές τα αντίστοιχα θεμελιωτικά αυτών συγκεκριμένα περιστατικά, ώστε να είναι ορισμένη η σχετική αγωγή, πρέπει να επικαλείται ειδικά (και στην συνέχεια να αποδεικνύει) το ενάγον νομικό πρόσωπο, διότι η ηθική βλάβη στα νομικά πρόσωπα δεν αναφέρεται, όπως στα φυσικά πρόσωπα, σε ενδιάθετο συναίσθημα αναγόμενο στον εσωτερικό κόσμο και κρινόμενο με τα δεδομένα της ανθρώπινης λογικής, αλλά σε συγκεκριμένη βλάβη που έχει υλική υπόσταση, διαφορετικά η αγωγή είναι, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθ. 111 και 216 παρ. 1 ΚΠολΔ, αόριστη [ΑΠ 730/2015 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ].

Ο ενάγων με την υπό κρίση αγωγή του εκθέτει ότι είναι οργανισμός συλλογικής διαχειρίσεως, που καταστατικό σκοπό έχει την προστασία και διαχείριση του περιουσιακού δικαιώματος των δικαιούχων μουσικών έργων (συνθετών, στιχουργών, εκδοτών ή υποεκδοτών και των διαδόχων αυτών). Ότι οι, εξαντλητικώς κατονομαζόμενοι στο εισαγωγικό δικόγραφο, Έλληνες δημιουργοί και ομόλογοί του αλλοδαποί οργανισμοί συλλογικής διαχείρισης, δυνάμει συμβάσεων αφενός καταπιστευτικής μεταβίβασης ή παροχής πληρεξουσιότητας και αφετέρου αμοιβαίας εκπροσώπησης, έχουν αναθέσει σε αυτόν το απόλυτο και αποκλειστικό δικαίωμα της εκμεταλλεύσεως των μουσικών έργων τους, μορφή της οποίας αποτελεί και η δημόσια εκτέλεσή τους. Ότι η εναγόμενη, που εκμεταλλεύεται κατάστημα υγειονομικού ενδιαφέροντος, προέβη, κατά τα μερικότερα χρονικά διαστήματα από 01.11.2022 έως 31.12.2022, από 01.01.2023 έως 31.12.2023 και από 01.01.2024 έως 31.12.2024, παράνομα και υπαίτια, ήτοι χωρίς την εκ του νόμου προβλεπόμενη σχετική έγγραφη άδεια , σε δημόσια εκτέλεση, τόσο ζωντανά όσο και με την χρήση μηχανικών μέσων, έργων του προστατευόμενου από αυτόν μουσικού ρεπερτορίου, κατά τα (δειγματοληπτικά) διαλαμβανόμενα στο εισαγωγικό δικόγραφο, στον χώρο του παραπάνω καταστήματος και κατά τις ώρες λειτουργίας αυτού. Εν όψει των ανωτέρω ζητεί να υποχρεωθεί η εναγόμενη, με απόφαση που θα κηρυχθεί προσωρινά εκτελεστή, να του καταβάλει το συνολικό ποσό των 10.512,00 ευρώ, με τον νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής, συγκεκριμένα δε α) το ποσό των 9.012,00 ευρώ, το οποίο ισούται με το διπλάσιο της συνήθως καταβαλλόμενης αμοιβής για την τοιαύτη χρήση του μουσικού ρεπερτορίου του ενάγοντος (δημόσια εκτέλεση από επιχειρήσεις της κατηγορίας στην οποία υπάγεται αυτή της εναγόμενης) της ειρημένης χρονικής περιόδου, σύμφωνα με τις ειδικότερες διακρίσεις του εισαγωγικού δικογράφου β) και το ποσόν των 1.500,00 ευρώ, ως εύλογη χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που έχει υποστεί (ο ενάγων) από την ένδικη αδικοπρακτική συμπεριφορά της αντιδίκου του, καθόσον, συνεπεία αυτής, επλήγη η φήμη και η αξιοπιστία του στις συναλλαγές του σε σχέση με την εκπλήρωση του καταστατικού σκοπού του. Επίσης, ζητεί την επιβολή της δικαστικής του δαπάνης σε βάρος της αντιδίκου του. Με αυτό το περιεχόμενο και αιτήματα η υπό κρίση αγωγή αρμοδίως καθ’ ύλην και κατά τόπο φέρεται προς εκδίκαση ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου (άρθρ. 1,7, 9, 10, 12 παρ. 1, 13, 14 — όπως το τελευταίο άρθρο ισχύει κατόπιν της αντικατάστασής του με το άρθρο 3 του Ν. 5134/2024 "Παρεμβάσεις στο Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας κοκ", ΦΕΚ Α' 146, με έναρξη εφαρμογής, σύμφωνα με το άρθρο 120 παρ. 1 του αυτού νόμου, από την 16.09.2024 , σε συνδυασμό με άρθρ. 4 παρ. 1 του Ν. 5108/2024 "Ενοποίηση του πρώτου βαθμού δικαιοδοσίας, χωροταξική αναδιάρθρωση των δικαστηρίων της πολιτικής και ποινικής δικαιοσύνης και άλλες διατάξεις", ΦΕΚ Α'65, με έναρξη εφαρμογής από 16.09.2024, όπως ορίζεται στο άρθρο 76 παρ. 2 του ως άνω νόμου - και 25 παρ. 2 ΚΠολΔ), κατά την προσήκουσα τακτική διαδικασία. Προσέτι, τυγχάνει (η αγωγή) α) νόμιμη ως προς το κεφάλαιο της περιουσιακής ζημίας, του ενάγοντος, ερειδόμενη στις διατάξεις των άρθρων 1, 2, 3,46, 47, 49, 54, 55, 56, 58, 65, 67 του Ν. 2121/1993, 6, 7, 12 του Ν. 4481/2017, 297,298, 330, 346, 914 ΑΚ και 68, 69,176 επ., 907, 908 πάρ.1 ΚΠολΔ, με την ειδικότερη επισήμανση ότι νομίμως ζητείται επιδίκαση αποζημίωσης και για τον επιγενόμενο της επίδοσης της αγωγής χρόνο, η οποία (επίδοση) έλαβε χώρα την 05.09.2024, αφού κατά την συζήτηση ήταν κεκτημένο και απαιτητό το οικείο δικαίωμα του ενάγοντος, πλην, όμως, εν προκειμένω ο χρόνος έναρξης της τοκοφορίας των σχετικών επιμέρους αξιώσεων εντοπίζεται στο ληξιπρόθεσμο τούτων, ήτοι στο τέλος του αντίστοιχου μηνός — εφόσον εκάστη αξίωση προσδιορίζεται από τον ενάγοντα σε ορισμένο κατ’ αποκοπή ποσό ανά μήνα β) αόριστη ως προς το κεφάλαιο της χρηματικής ικανοποίησης, δοθέντος ότι δεν γίνεται επίκληση συγκεκριμένων περιστατικών υλικής βλάβης που επήλθε στον ενάγοντα και συνδέεται αιτιωδώς με την προσβολή του απολύτου δικαιώματος της προσωπικότητας του κατά τις προστατευόμενες από τον νόμο εκφάνσεις του, αρκούμενου του ως άνω διαδίκου στην γενική αναφορά ότι η ανωτέρω υπαίτια και παράνομη πράξη της εναγόμενης, ήτοι η εκμετάλλευση και συγκεκριμένα η δημόσια εκτέλεση του μουσικού ρεπερτορίου του χωρίς την άδειά του, επέφερε προσβολή της φήμης του και της αξιοπιστίας του στις συναλλαγές του ως οργανισμού συλλογικής διαχείρισης και προστασίας της πνευματικής ιδιοκτησίας, ένεκα των συμβάσεων που έχει καταρτίσει με συγκεκριμένους πνευματικούς δημιουργούς και τους αντίστοιχους αλλοδαπούς φορείς, παραλείποντας να αναφέρει συγκεκριμένα στοιχεία αναφορικά με την επιχειρηματική και περιουσιακή κατάστασή του, χωρίς την παρεμβολή της αδικοπραξίας και μετά από αυτή, ώστε να προκύπτει η διαφορά, η οποία συνιστά τη συγκεκριμένη βλάβη, με υλική υπόσταση, που να δικαιολογεί τη χρηματική του ικανοποίηση. Επομένως, κατά το μέρος της που κρίθηκε νόμιμη, πρέπει (η αγωγή) να εξεταστεί περαιτέρω και ως προς την ουσιαστική βασιμότητά της, αφού για το αντικείμενό της έχει καταβληθεί το αναγκαίο τέλος δικαστικού ενσήμου με τις ανάλογες υπέρ τρίτων προσαυξήσεις.

Από την εκτίμηση της, προσαγόμενης μετ’ επικλήσεως από τον ενάγοντα, ενώπιον του Δικηγόρου Αθηνών Δακορώνια-Μαρίνα Ματθαίου υπ’ αριθ. ΔΣΑ_ΕΒ_._2024/05.12.2024 ένορκης βεβαίωσης του μάρτυρας ., που έχει ληφθεί κατόπιν νόμιμης και εμπρόθεσμης κλήτευσης της εναγόμενης (βλ. υπ’ αριθ. ./05.09.2024 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή της περιφέρειας του Εφετείου Πειραιώς ...), της, προσαγόμενης μετ’ επικλήσεως από την εναγόμενη, ενώπιον της Δικηγόρου Αθηνών Τόνα Μαργαρίτας υπ’ αριθ. ΔΣΑΕΒ .2024/13.12.2024 ένορκης βεβαίωσης του μάρτυρος ..., που έχει ληφθεί κατόπιν νόμιμης και εμπρόθεσμης κλήτευσης του ενάγοντος (βλ. υπ’ αριθ. .Η/10.12.2024 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή της περιφέρειας του Εφετείου Αθηνών ...) και των εγγράφων που νομίμως προσκομίζονται μετ’ επικλήσεως από τους διαδίκους, για να χρησιμεύσουν είτε προς άμεση απόδειξη είτε για την συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, τινών εκ των οποίων γίνεται κάτωθι ιδιαίτερη μνεία, της εκτίμησης, ωστόσο, ουδενός παραλειπόμενης για την ουσιαστική διάγνωση της διαφοράς, αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Ο ενάγων είναι οργανισμός συλλογικής διαχείρισης μουσικών πνευματικών δικαιωμάτων, υπό την νομική μορφή του αστικού συνεταιρισμού περιορισμένης ευθύνης, που συστάθηκε με την υπ’ αριθ. 17/2019 πράξη του Ειρηνοδίκου Αθηνών, καταχωρήθηκε στο οικείο μητρώο συνεταιρισμών και το γενικό εμπορικό μητρώο και, ακολούθως, έλαβε έγκριση για την λειτουργία του ως οργανισμού συλλογικής διαχείρισης δυνάμει της υπ’ αριθ. ΥΠΠΟ/ΓΡΥΠ/66892/1385/2020 απόφασης του Υπουργού Πολιτισμού (ΦΕΚ Β' 561/21.02.2020). Υπό την ιδιότητά του αυτή έχει καταρτίσει συμβάσεις με Έλληνες δικαιούχους μουσικών έργων (συνθέτες, στιχουργούς, εκδότες ή υποεκδότες και διαδόχους αυτών), με τις οποίες του έχει ανατεθεί η προστασία και διαχείριση του σχετικού περιουσιακού τους δικαιώματος ή επιμέρους εξουσιών που απορρέουν από αυτό. Επιπρόσθετα, ο ίδιος έχει καταρτίσει με ομόλογούς του αλλοδαπούς οργανισμούς (συλλογικής διαχείρισης) συμβάσεις εκπροσώπησης, δυνάμει των οποίων, ωσαύτως, του έχει ανατεθεί η προστασία και διαχείριση του αντίστοιχου (περιουσιακού) δικαιώματος των εκπροσωπούμενων από τους παραπάνω οργανισμούς αλλοδαπών δικαιούχων μουσικών έργων. Ο ενάγων συνεπώς τεκμαίρεται, σύμφωνα με την σχετική έγγραφη δήλωσή του, κατ’ άρθρο 7 παρ. 1 Ν. 4881/2017, ότι, δυνάμει των ως άνω συμβάσεων καταπιστευτικής εκχώρησης ή παροχής πληρεξουσιότητας αφενός και αμοιβαίας εκπροσωπήσεως αφετέρου, νομιμοποιείται ενεργητικά για την δικαστική άσκηση των αξιώσεων, των γεννώμενων από την προσβολή του περιουσιακού τους δικαιώματος, των εκπροσωπούμενων από αυτόν πνευματικών δημιουργών. Στα πλαίσια αυτά ο ως άνω διάδικος, σύμφωνα με το άρθρο 23 παρ.2 Ν. 4481/2017, κατήρτισε αμοιβολόγιο, το οποίο γνωστοποίησε στο κοινό με ανάρτησή του στην επίσημη ιστοσελίδα του και με κοινοποίησή του στον Οργανισμό Πνευματικής Ιδιοκτησίας (Ο.Π.Ι.), στην επίσημη ιστοσελίδα του οποίου ευρίσκεται τούτο, επίσης, αναρτημένο. Σύμφωνα με το οικείο αμοιβολόγιο, αναφορικά με τα πάσης φύσεως καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος ετήσιας λειτουργίας αστικών κέντρων, εμβαδού 151,00 έως 200,00 μέτρων τετραγωνικών, όπου γίνεται αναπαραγωγή μουσικής τόσο ζωντανά όσο και με μηχανικά μέσα, ούσης της τελευταίας (χρήσης μουσικής) απαραίτητου ή και αναγκαίου συστατικού της λειτουργίας των εν λόγω καταστημάτων, το οικονομικό αντάλλαγμα για την παραχώρηση έγγραφης άδειας χρήσης του μουσικού ρεπερτορίου του ενάγοντος καθορίστηκε για τα έτη 2021 και 2022 στο μηνιαίο κατ’ αποκοπή ποσό των 225,00 ευρώ (μη συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ) και για τα έτη 2023 και 2024 στο μηνιαίο κατ’ αποκοπή ποσό των 169,00 ευρώ (μη συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ). Τα ανωτέρω ποσά αντιπροσωπεύουν την συνήθως καταβαλλόμενη αμοιβή για την παραπάνω κατηγορία επιχειρήσεων, αφού την αποδέχονται οι συμβαλλόμενοι με τον ενάγοντα φορείς εκμετάλλευσης τούτων (επιχειρήσεων). Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι η εναγόμενη διατηρεί και εκμεταλλεύεται επιχείρηση μπαρ/εστιατορίου υπό την επωνυμία «ΚΟΟΚ 'Ν’ ΚΟΕΕ, που στεγάζεται σε ακίνητο εμβαδού, περίπου, 160,00 μέτρων τετραγωνικών στην Αθήνα και επί της οδού Λουκιανού αριθ. 6. Στα πλαίσια δε της εν θέματι συναλλακτικής δραστηριότητάς της, στο παραπάνω κατάστημα, σε καθημερινή βάση και καθ’ όλο το ωράριο λειτουργίας αυτού, προβαίνει σε αναπαραγωγή ζωντανής και μηχανικής μουσικής (μικτώς ή κεχωρισμένως), καθώς αποτελεί η χρήση μουσικής στοιχείο απαραίτητο (και όχι απλώς βοηθητικό) για την ψυχαγωγία των πελατών της. Εξάλλου, κατά τα επιμέρους χρονικά διαστήματα από 01.11.2022 έως 31.12.2022, από 01.01.2023 έως 31.12.2023 και από 01.01.2024 έως 31.12.2024 έλαβε χώρα, εκ μέρους της εναγόμενης, με το διαληφθέντα τρόπο (τόσο ζωντανά όσο και διά μηχανικών μέσων, κατά περίσταση), δημόσια εκτέλεση μουσικών έργων ανηκόντων στο προστατευόμενο από τον ενάγοντα ρεπερτόριο, με αποτέλεσμα να καταστούν αυτά προσιτά στο ευρύτερο κοινό, δίχως προηγούμενη έγγραφη άδεια του αντιδίκου της, ως φορέα της διαχείρισης και προστασίας του περιουσιακού δικαιώματος των ανωτέρω δημιουργών, και δίχως την καταβολή στον τελευταίο της προβλεπόμενης από τον νόμο εύλογης αμοιβής. Τούτο προκύπτει από τον έλεγχο που διενήργησε στο εν λόγω κατάστημα ο υπάλληλος του ενάγοντος Μπούζας Γεώργιος την 10.02.2024, κατά τον οποίο (έλεγχο) διαπιστώθηκε η, από ώρα 19:20 μ.μ. έως ώρα 21:15 μ.μ. της ανωτέρω ημέρας, ειρημένη μη σύννομη δημόσια εκτέλεση, με μηχανικά μέσα, των δειγματοληπτικά κατονομαζόμενων στο εισαγωγικό δικόγραφο μουσικών έργων του ημεδαπού ρεπερτορίου του ανωτέρω διαδίκου, ήτοι 1) του έργου με τίτλο "." των δημιουργών ... και ... 2) του έργου με τίτλο "." των δημιουργών ... και ... 3) του έργου με τίτλο "." της δημιουργού ... 4) του έργου με τίτλο "." των δημιουργών ... και ... 5) του έργου με τίτλο "Όσο έχω φωνή" του δημιουργού ... 6) του έργου με τίτλο "." του δημιουργού ... 7) του έργου με τίτλο "." των δημιουργών ... και ... 8) του έργου με τίτλο "." των δημιουργών ... και ... 9) του έργου με τίτλο "." του δημιουργού ... 10) του έργου με τίτλο "." των δημιουργών ... και ... 11) του έργου με τίτλο "." των δημιουργών ... και ... 12) του έργου με τίτλο "." των δημιουργών ... και ... 13) το έργο με τίτλο "Μέχρι το τέλος του κόσμου " του δημιουργού ... 14) του έργου με τίτλο "." του δημιουργού ... και 15) του έργου με τίτλο ." του δημιουργού ... (βλ. εισφερόμενη από τον ενάγοντα ένορκη βεβαίωση). Επίσης, προκύπτει (το ώδε κρίσιμο γεγονός) από το οπτικοακουστικό υλικό που έχει αντιγράφει στην, προσκομιζόμενη μετ’ επικλήσεως από τον ενάγοντα, φορητή συσκευή αποθήκευσης μνήμης (Usb stick) και το οποίο αφορά την (δημόσια) ζωντανή εκτέλεση διαφόρων έργων, ομοίως, του ημεδαπού ρεπερτορίου του ενάγοντας σε επτά ημερομηνίες και δη την 11.12.2022 , την 12.12.2022, την 13.12.2022, την 15.12.2022, την 07.02.2023, την 05.04.2023 και την 25.10.2023. Δεν ευσταθεί επομένως ο (αρνητικός της αγωγής) ισχυρισμός της εναγόμενης ότι στο κατάστημά της προβαίνει σε αναπαραγωγή αποκλειστικά αλλοδαπών μουσικών έργων που προστατεύονται από έτερο οργανισμό συλλογικής διαχείρισης, δυνάμει έγγραφης άδειας που έχει λάβει από τον τελευταίο. Προσέτι, μη πειστικός κρίνεται και ο (εν μέρει αρνητικός της αγωγής) ισχυρισμός αυτής (εναγόμενης) ότι το κατάστημά της λειτούργησε το πρώτον τον Απρίλιο του έτους 2023 καθότι η ίδια δεν υφίστατο ως νομικό πρόσωπο προ του ανωτέρω χρόνου, ώστε να μην είναι νοητή η εκ μέρους της προσβολή των περιουσιακών δικαιωμάτων που προστατεύονται από τον ενάγοντα κατά τα επίδικα διαστήματα των μηνών Νοεμβρίου και Δεκεμβρίου του έτους 2022 καθώς και των μηνών Ιανουαρίου, Φεβρουαρίου και Μαρτίου του έτους 2023. Και αυτό επειδή η σύσταση της εναγόμενης ολοκληρώθηκε την 13.10.2022 με την καταχώρηση του καταστατικού της στο γενικό εμπορικό μητρώο (βλ. την προσκομιζόμενη από τον ενάγοντα σχετική ανακοίνωση σύστασης εταιρείας μέσω υπηρεσίας μιας στάσης), ενώ, άλλωστε, η καταγραφή της ζωντανής εκτέλεσης μουσικών έργων που έχει αποθηκευτεί στην παραπάνω συσκευή (usb-stick) αφορά ημερομηνίες προγενέστερες του Απριλίου του έτους 2023. Ως εκ τούτου, η μνησθείσα συμπεριφορά της εναγόμενης αποτελεί προσβολή του απολύτου και αποκλειστικού δικαιώματος της εκμετάλλευσης του έργου των εκπροσωπούμενων από τον ενάγοντα δικαιούχων και δη όχι μόνο παράνομη, καθόσον έγινε δίχως την απαιτούμενη άδεια, αλλά και υπαίτια, αφού γνώριζε (η εναγόμενη) ότι για την δημόσια εκτέλεση των παραπάνω μουσικών έργων απαιτείται έγγραφη άδεια. Συνακόλουθα, η εναγόμενη έχει έναντι του ενάγοντας υποχρέωση αποζημίωσης, μη δυνάμενης να είναι ελάσσων του διπλάσιου της συνήθως καταβαλλόμενης αμοιβής για το συγκεκριμένο είδος εκμετάλλευσης από ομοειδείς (με εκείνην της εναγόμενης) επιχειρήσεις. Έτσι βάσει του ύψους της ως άνω αμοιβής για τα επίδικα χρονικά διαστήματα, του οποίου έγινε ήδη μνεία, η επιδικαστέα σε βάρος της αποζημίωση του ενάγοντος ανέρχεται αναφορικά με το πρώτο επίμαχο διάστημα, ήτοι από 01.11.2022 έως 31.12.2022, στο ποσό των 900,00 ευρώ [=225,00 ευρώ X 2 μήνες X 2], το δεύτερο, ήτοι από 01.01.2023 έως 31.12.2023, στο ποσό των 4.056,00 ευρώ [=169,00, ευρώ X 12 μήνες X 2] και το τρίτο, ήτοι από 01.01.2024 έως 31.12.2024, στο ποσό των 4.056,00 ευρώ [=169,00 ευρώ X 12 μήνες X 2]. Η εναγόμενη διατείνεται ότι οι, με την ένδικη αγωγή, καταγόμενες σε κρίση αξιώσεις ασκούνται καταχρηστικά, διότι τα καθορισθέντα με το αμοιβολόγιο του ενάγοντος ποσά είναι υπέρογκα, μη ανταποκρινόμενα στην συνήθως καταβαλλόμενη αμοιβή, εν όψει της δυναμικότητας του εκπροσωπούμενου από αυτόν ρεπερτορίου, καθόσον, μάλιστα, η αδικοπραγία που συνιστά τον γενεσιουργό λόγο των εν θέματι αξιώσεων ουδέποτε συντελέστηκε. Ο ώδε ισχυρισμός, με τον οποίο προτείνεται η εκ του άρθρου 281 ΑΚ ένσταση, τυγχάνει μη νόμιμος, διότι καταχρηστική, υπό την έννοια της παραπάνω διάταξης, μπορεί να είναι η άσκηση μόνο υπαρκτού δικαιώματος — διότι συντρέχουν περιστατικά που χωρίς κατά νόμο να παρακωλύουν την γέννηση ή να επιφέρουν την απόσβεσή του καθιστούν μη ανεκτή την άσκησή του σύμφωνα με τις περί δικαίου και ηθικής αντιλήψεις του μέσου κοινωνικού ανθρώπου - ώστε να μην δύναται να θεμελιωθεί αυτή (καταχρηστική άσκηση) στην επίκληση απλώς του νομικά ή ουσιαστικά αβασίμου του αγωγικού δικαιώματος [σχ. ΑΠ 783/2017 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ]. Μετά ταύτα πρέπει η αγωγή να γίνει δεκτή ως εν μέρει κατ’ ουσία βάσιμη και να υποχρεωθεί η εναγόμενη να καταβάλει στον ενάγοντα το συνολικό ποσό των 9.012,00 ευρώ, που αποτελεί το άθροισμα των ανωτέρω επίδικων αξιώσεών του, με το νόμιμο τόκο αφενός μεν από την επίδοση της αγωγής, ήτοι από την 05.09.2024, για όσες αξιώσεις είχαν καταστεί απαιτητές και ληξιπρόθεσμες μέχρι τον εν λόγω χρόνο (εκείνες που αντιστοιχούν στα ήδη διαδραμόντα διαστήματα από 01.11.2022 έως 31.12.2022, από 01.01.2023 έως 31.12.2023 και από 01.01.2024 έως 05.09.2024), ανερχόμενες εν συνόλω σε ευρώ 7.705,06 [= 900,00 ευρώ (450 ευρώ χ 2 μήνες) για το διάστημα από 01.11.2022 έως 31.12.2022 + 4.056,00 ευρώ (338 ευρώ χ 12 μήνες) για το διάστημα από 01.01.2023 έως 31.12.2023 + 2.704,00 ευρώ (338 ευρώ χ 8 μήνες) για το διάστημα από 01.01.2024 έως 31.08.2024 + 45,06 ευρώ (338,00 ευρώ X 4/30) για το επιμέρους διάστημα από 01.09.2024 έως 04.09.2024], αφετέρου δε από το τέλος του αντίστοιχου μηνός για εκείνες που κατέστησαν απαιτητές και ληξιπρόθεσμες στο χρόνο που έπεται της επίδοσης της αγωγής (και αντιστοιχούν στο διάστημα από 05.09.2024 έως 31.12.2024), ανερχόμενες εν συνόλω σε ευρώ 1.306,94 [=292,94 ευρώ (338,00 ευρώ X 26/30) για το επιμέρους διάστημα από 05.09.2024 έως 30.09.2024 + 1014,00 ευρώ (338,00 ευρώ χ 3 μήνες) για το διάστημα από 01.10.2024 έως 31.12.2024]. Ακολούθως, το αίτημα περί κήρυξης της παρούσας απόφασης προσωρινώς εκτελεστής, πρέπει να απορριφθεί, διότι, κατά την κρίση του δικαστηρίου, δεν συντρέχουν προς τούτο εξαιρετικοί λόγοι και δη η πρόκληση στον ενάγοντα σημαντικής ζημίας από την καθυστέρηση (άρθρ. 908 παρ.1 ΚΠολΔ). Τέλος, δέον μέρος των δικαστικών εξόδων του ενάγοντος να επιβληθεί σε βάρος της εναγόμενης, ένεκα της ήττας της και ανάλογα με την έκταση αυτής (άρθρ. 176, 178 παρ.1 και 2, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ), κατά τα ειδικότερα οριζόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

- ΔΙΚΑΖΕΙ αντιμωλία των διαδίκων.

- ΔΕΧΕΤΑΙ εν μέρει την αγωγή.

- ΥΠΟΧΡΕΩΝΕΙ την εναγόμενη να καταβάλει στον ενάγοντα το συνολικό ποσό των εννέα χιλιάδων δώδεκα (9.012,00) ευρώ, με το νόμιμο τόκο α) για το επιμέρους ποσό των επτά χιλιάδων επτακοσίων πέντε ευρώ και έξι λεπτών (7.705,06), από την επίδοση της αγωγής β) για το επιμέρους ποσό των χιλίων τριακοσίων έξι ευρώ καιενενήντα τεσσάρων λεπτών (1.306,94), από το ληξιπρόθεσμο και απαιτητό εκάστης επιμέρους αξίωσης και δη για ποσό διακοσίων ενενήντα δύο ευρώ και ενενήντα τεσσάρων λεπτών (292,94) από την 30.09.2024, για ποσό τριακοσίων τριάντα οκτώ (338,00) ευρώ από την 31.10.2024, για ποσό τριακοσίων τριάντα οκτώ (338,00) ευρώ από την 30.11.2024 και για ποσό τριακοσίων τριάντα οκτώ (338,00) ευρώ από την 31.12.2024.

- ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ σε βάρος της εναγόμενης μέρος της δικαστικής δαπάνης του ενάγοντος, την οποία προσδιορίζει στο ποσό των εξακοσίων είκοσι (620,00) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε και δημοσιεύθηκε σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, χωρίς την παρουσία των διαδίκων και των πληρεξουσίων δικηγόρων τους, την 17η Οκτωβρίου 2025.

Ο ΔΙΚΑΣΤΗΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΑΝΤΩΝΑΤΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ