ΤΡΑΠΕΖΑ ΝΟΜΙΚΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ «ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ»

 

ΜΟΕΠειρ 58/2026

 

Ανθρωποκτονία από πρόθεση σε ήρεμη ψυχική κατάσταση (άρθρο 299 ΠΚ) . Επιτρεπτή μεταβολή της κατηγορίας σε θανατηφόρα σωματική βλάβη (άρθρο 311 εδ. β΄ ΠΚ). Αυτοτελής ισχυρισμός κατηγορουμένου. Ενδεχόμενος δόλος και αμέλεια ως προς το βαρύτερο αποτέλεσμα  (Μειοψηφούσα άποψη).

 

(Η απόφαση δημοσιεύεται επιμελεία του δικηγόρου Πειραιώς και αντιπροέδρου της Ένωσης Ελλήνων Ποινικολόγων Ιωάννη Θ. Ηρειώτη).

 

 

 

ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΑΡΙΘΜΟΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ: 48, 49, 58/2026

 

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΗ του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Πειραιώς Δημόσια Συνεδρίαση της 19ης Μαρτίου 2026

(σε συνέχεια των από 6ης Μαρτίου 2026 & 11ης Μαρτίου 2026 δημοσίων συνεδριάσεών του)

 

ΣΥΝΘΕΣΗ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ

Πέτρος ΠΡΕΚΑΣ Πρόεδρος Εφετών

νομίμως ορισθείς με απόφαση της Ολομέλειας του Εφετείου Πειραιώς (άρθρο 93 Ν. 4139/2013) και κληρωθείς ως τακτικός [άρθρο 20 του Κ.Ο.Δ.Κ.Δ.Λ. (Ν. 4938/2022, όπως ισχύει).

Ευαγγελία ΠΑΝΤΑΖΗ Εφέτης

Σωκράτης ΓΑΒΑΛΑΣ Εφέτης νομίμως κληρωθέντες ως τακτικοί [άρθρο 20 του Κ.Ο.Δ.Κ.Δ.Λ. (Ν. 4938/2022, όπως ισχύει). Ευάγγελος ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ Αντεισαγγελέας Εφετών νομίμως κληρωθείς ως τακτικός [αρθρ. 20 του Κ.Ο.Δ.Κ.Δ.Λ. (Ν. 4938/2022 όπως ισχύει).

ΑΝΝΑ Θ. ΑΒΡΑΜΙΔΟΥ

Γραμματέας     

 

ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΣ

… του … κάτοικος Αττικής νυν κρατούμενος στο Ειδικό Σωφρονιστικό Κατάστημα Νέων Αυλώνα για την -παρούσα αιτία

Παρών

 

ΠΡΑΞΗ

Ανθρωποκτονία με δόλο σε ήρεμη ψυχική κατάσταση

 

ΕΚΘΕΣΗ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΗ

 

Η συνεδρίαση έγινε δημόσια, στο ακροατήριο που έχει προσδιοριστεί για το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Πειραιώς (αίθουσα με αριθμό . του τρίτου (3ου) ορόφου του Δικαστικού Μεγάρου Πειραιώς).

 

Ο Πρόεδρος, αφού κήρυξε την έναρξη της σημερινής δημόσιας συνεδρίασης του κι Δικαστηρίου των τακτικών Δικαστών του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Πειραιώς, εκφώνησε από το έκθεμα το ονοματεπώνυμο του κατηγορουμένου, ο οποίος προσήχθη στο ακροατήριο και έλαβε τη θέση του στο εδώλιο ελεύθερος δεσμών, απλά φρουρούμενος καθ' όλη τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας από τα αρμόδια αστυνομικά όργανα της Τάξης και αφού ρωτήθηκε από τον Πρόεδρο για τα πλήρη και ακριβή στοιχεία της ταυτότητάς του, απάντησε, ότι ονομάζεται ακριβώς όπως ανωτέρω αναγράφεται και ότι είναι σήμερα κρατούμενος στο Ειδικό Σωφρονιστικό Κατάστημα Αυλώνα σε εκτέλεση της πρωτοβάθμιας απόφασης κατά της οποίας έχει ήδη ασκήσει έφεση και ακολούθως μετά από σχετικό ερώτημα του Προέδρου, δήλωσε, ότι διορίζει σήμερα συνήγορό τους για να τον υπερασπισθούν τους εξής δικηγόρους: α. τον δικηγόρο Πειραιώς Ιωάννη ΗΡΕΙΩΤΗ του Θεοδώρου (Αριθμός Μητρώου 001547 Δ.Σ. Πειραιώς), ο οποίος αποδέχθηκε τον διορισμό του και κατέθεσε επί της δικαστικής έδρας το υπ' αριθμ. Α./06.03.2026 γραμμάτιο προκαταβολής εισφορών και ενσήμων (Παράρτημα I & III Ν. 4139/2013) του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιώς, το οποίο συμπεριελήφθη στη δικογραφία, β. τον δικηγόρο Αθηνών Θεόδωρο ΜΑΝΤΑ του Παναγιώτη (Αριθμός Μητρώου 080380 Δ.Σ. Αθηνών), ο οποίος αποδέχθηκε τον διορισμό του και κατέθεσε επί της δικαστικής έδρας το υπ' αριθμ. Α./06.03.2026 γραμμάτιο προκαταβολής εισφορών και ενσήμων (Παράρτημα I & III Ν. 4139/2013) του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιώς, το οποίο συμπεριελήφθη στη δικογραφία και γ. τον δικηγόρο Χανιών Χρήστο ΜΑΡΚΟΠΑΝΝΑΚΗ του Εμμανουήλ (Αριθμός Μητρώου 000052 Δ.Σ. Χανιών), ο οποίος αποδέχθηκε τον διορισμό του και κατέθεσε επί της δικαστικής έδρας το υπ' αριθμ. Α./05.03.2026 γραμμάτιο προκαταβολής εισφορών και ενσήμων (Παράρτημα I & III Ν. 4139/2013) του Δικηγορικού Συλλόγου Χανίων, το οποίο συμπεριελήφθη στη δικογραφία. Ακολούθως, ο ως άνω κατηγορούμενος χορήγησε προφορικά στην ειδική και ρητή εντολή και στους τρεις συνηγόρους του ότι μπορούν να προβούν σε κάθε διαδικαστική πράξη που αφορά την δίκη είτε από κοινού, είτε ξεχωριστά ο καθένας από αυτούς.

 

Ακολούθως εμφανίστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου η … του .. με Α.Φ.Μ. ., κάτοικος στην περιοχή . Αττικής και αφού ζήτησε και έλαβε τον λόγο από τον Πρόεδρο δήλωσε, επικαλούμενη το υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου με κωδικό παράβολου: … και με ημερομηνία πληρωμής 12.11.2021 αξίας σαράντα ευρώ (€40,00) e-Παράβολο (Φορέας: Υπουργείο Δικαιοσύνης, κατηγορία παράβολου: Παράσταση Πολιτικής αγωγής, τύπος παραβόλου:[ .], το οποίο έχει ήδη συμπεριληφθεί στην δικογραφία και έχει πλήρως και ολοσχερώς εξοφληθεί και δεσμευθεί υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου, ότι επαναλαμβάνει, όπως πρωτόδικα, την δήλωση παράστασης προς υποστήριξη της κατηγορίας, την οποία είχε υποβάλει κατά την πρωτοβάθμια δίκη, κατά του ως άνω κατηγορουμένου, για την αξιόποινη πράξη που του αποδίδεται, λόγω της ψυχικής οδύνης που υπέστη από το θάνατο του υιού της …, ο οποίος σύμφωνα με το κατηγορητήριο και με την πρωτοβάθμια απόφαση υπήρξε το θύμα της αξιόποινης πράξης της ανθρωποκτονίας με δόλο, η οποία έχει τελεστεί σε ήρεμη ψυχική κατάσταση και αποδίδεται στον ως άνω κατηγορούμενο και εκδικάζεται σήμερα από το Δικαστήριο αυτό, και ακολούθως, δήλωσε ότι διορίζει συνήγορό της τον παρόντα στο ακροατήριο δικηγόρο Αθηνών Σπυρίδωνα ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ του Αλκιβιάδη (Αριθμός Μητρώου 030000 Δ.Σ. Αθηνών), ο οποίος δήλωσε ότι αποδέχεται τον διορισμό του και κατέθεσε επί της έδρας για το νόμιμο της παράστασης του το με αριθμό Α./06.03.2026 γραμμάτιο προκαταβολής εισφορών και ενσήμων του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιώς, το οποίο έχει ήδη συμπεριληφθεί στη δικογραφία.

 

Κατά της παράστασης αυτής δεν προβλήθηκε καμία αντίρρηση από οιονδήποτε.

 

Ακολούθως, ο συνήγορος της παρισταμένης προς υποστήριξη της κατηγορίας κατέθεσε στην έδρα το με ημερομηνία 04.03.2026 πρακτικό συμβιβασμού σύμφωνα με το άρθρο 214Α του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας μεταξύ αφενός των γονέων του θύματος, ήτοι του … και της .. και αφετέρου του ως άνω κατηγορουμένου, των οποίων η γνησιότητα των υπογραφών βεβαιώνεται ψηφιακά και σύμφωνα με το οποίο καταβλήθηκε το συνολικό ποσό των διακοσίων χιλιάδων ευρώ (€ 200.000,00) ως αποζημίωση και χρηματική ικανοποίηση για την ψυχική οδύνη που υπέστησαν από την απώλεια του τέκνου της. Ο Πρόεδρος ανέγνωσε δημόσια στο ακροατήριο το πρακτικό αυτό και μετά το πέρας της ανάγνωσης δεν προβλήθηκε καμία αντίρρηση και ακολούθως τα πρώην αντίδικα μέρη εξέφρασαν στο Δικαστήριο να επέλθει μεταξύ τους ειρήνευση μετά το γεγονός του θανάτου του …

 

Γίνεται μνεία στο σημείο ακριβώς αυτό, ότι ο Πρόεδρος ανέγνωσε δημόσια στο ακροατήριο, χωρίς να προβληθεί καμία αντίρρηση από οποιονδήποτε τα πρακτικά και το διατακτικό της υπ' αριθμ. 63/2026 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς (τακτική διαδικασία) σύμφωνα με την οποία αναβλήθηκε η συζήτηση της αναγνωριστικής αγωγής με αντικείμενο την καταβολή του ποσού των τετρακοσίων χιλιάδων ευρώ (€ 400.000,00) από τον ως άνω Κατηγορούμενο ως χρηματική ικανοποίηση σε αμφότερους τους γονείς του θύματος …, και …, στον καθένα από αυτούς ξεχωριστά ως χρηματική ικανοποίηση λόγω της ψυχικής οδύνης που υπέστησαν από τον θάνατο του τέκνου τους , σύμφωνα με ,τις σχετικές διατάξεις των άρθρων του Αστικού Κώδικα, όπως τα άρθρα αυτά ισχύουν σήμερα, μέχρι την έκδοση αμετάκλητης απόφασης για την παρούσα ποινική δίκη.

 

Στο σημείο αυτό ο κατηγορούμενος, αφού ζήτησε και έλαβε τον λόγο από: τον Πρόεδρο εξέφρασε την ειλικρινή του συγγνώμη και μετάνοια για το θάνατο του ... και στους δύο γονείς του θύματος. Αμέσως μετά, ο Πρόεδρος έδωσε το λόγο στον Εισαγγελέα, ο οποίος ανέφερε, ότι η υπόθεση εισάγεται αρμόδια σήμερα στο ακροατήριο του Δικαστηρίου αυτού, μετά την άσκηση της έφεσης του ως άνω κατηγορουμένου και συγκεκριμένα: α. η με αριθμό έκθεσης: 2/2022 και με ημερομηνία 14.04.2022 έφεση που άσκησε ενώπιον του Γραμματέα του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Πειραιώς ο ως άνω κατηγορούμενος: κατά της υπ' αριθμ. 113/2022 και με ημερομηνία δημοσίευσης: 14.04.2022 οριστικής απόφασης του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Πειραιώς και β. η με αριθμό εκθέσεως 3/2022 και με ημερομηνία 18.04.2022 συμπληρωματική έφεση που άσκησε ενώπιον του Γραμματέα του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Πειραιώς ο ως άνω κατηγορούμενος κατά της υπ' αριθμ.113/2022 και με ημερομηνία δημοσίευσης: 14.04.2022 οριστικής απόφασης του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Πειραιώς.

 

Ακολούθως ο Εισαγγελέας ανέπτυξε αμφότερες τις εκθέσεις των ανωτέρω εφέσεων σύμφωνα με το άρθρο 502 του ΚΠΔ και πρότεινε, να γίνουν αμφότερες τυπικό παραδεκτές λόγω νομότυπης και εμπρόθεσμης άσκησής τους και να εξεταστεί η παρούσα ένδικη υπόθεση περαιτέρω στην ουσία της.

 

Έπειτα, ο συνήγορος της παρισταμένης προς υποστήριξη της κατηγορίας στον οποίο δόθηκε ο λόγος στη συνέχεια από τον Πρόεδρο δήλωσε, ότι συντάσσεται πλήρως με την ανωτέρω πρόταση του Εισαγγελέα. Το ίδιο δήλωσε και η παρισταμένη προς υποστήριξη της κατηγορίας στην οποία ο Πρόεδρος έδωσε τον λόγο στη συνέχεια.

 

Ακολούθως και οι τρεις συνήγοροι υπεράσπισης του ως άνω κατηγορουμένου, στους οποίους δόθηκε ο λόγος διαδοχικά από τον Πρόεδρο, δήλωσαν ότι συντάσσονται με την ανωτέρω πρόταση του Εισαγγελέα και ζήτησαν από το Δικαστήριο να υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης.

 

Τέλος ο ως άνω κατηγορούμενος, στον οποίο ο Πρόεδρος έδωσε τον λόγο τελευταία, δήλωσε τα ίδια με τους συνηγόρους του.

 

Κατόπιν αυτού το Δικαστήριο των τακτικών Δικαστών του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Πειραιώς σε μυστική διάσκεψη που έγινε στην έδρα του, με παρούσα και την Γραμματέα, κατήρτισε και δημοσίευσε αμέσως μέσω του Προέδρου του, στο ακροατήριό του στην σημερινή δημόσια συνεδρίαση, με παρόντες τον Εισαγγελέα, την. Γραμματέα και όλους τους ανωτέρω παράγοντες της δίκης αυτής, την υπ’ αριθμ. 48/2026 απόφαση του Δικαστηρίου αυτού, η οποία είναι η εξής:

 

ΑΦΟΥ ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΝΟΜΟ

 

Κατά την διάταξη του άρθρου 473 παρ. 1, εδάφ. α', του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας που κυρώθηκε με τον Ν. 4620/2019 και ισχύει από 1ης Ιουλίου 2019 Κ.Π.Δ., όπου ειδική διάταξη νόμου δεν ορίζει διαφορετικά, η προθεσμία για την άσκηση ενδίκων μέσων είναι δέκα ημέρες από τη δημοσίευση της αποφάσεως. Περαιτέρω, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 474 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα, το ένδικο μέσο ασκείται στο γραμματέα του δικαστηρίου που εξέδωσε την απόφαση, ενώ για τη δήλωση συντάσσεται έκθεση που υπογράφεται από εκείνον που την υποβάλει ή τον αντιπρόσωπό του και από εκείνον που τη δέχεται. Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 405 ΚΠΔ, που εφαρμόζεται κατ' άρθρο 408 του ίδιου Κώδικα και στη διαδικασία ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Εφετείου, οι τακτικοί δικαστές του Μικτού Ορκωτού Εφετείου, αποφασίζουν χωρίς τη σύμπραξη των ενόρκων, μεταξύ άλλων και για την τυπική παραδοχή της έφεσης, καθώς και για τις προϋποθέσεις της έγκυρης εισαγωγής στο ακροατήριο.

 

Επειδή στην προκειμένη περίπτωση αμφότερες οι εφέσεις έχουν ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα από τον πρωτοδίκως καταδικασθέντα κατηγορούμενο, ήτοι εντός 10 ημερών από τη δημοσίευση της καταδικαστικής απόφασης, περιέχουν δε συγκεκριμένους λόγους έφεσης πρέπει αυτές να γίνουν τυπικά δεκτές να εξαφανιστεί η πρωτόδικη απόφαση καθ' όλες τις διατάξεις της λόγω του καθολικού μεταβιβαστικού αποτελέσματος της έφεσης (άρθρο 50502 παρ. 2 ΚΠΔ) και να εξεταστεί εκ νέου η υπόθεση στην ουσία της από το παρόν δικαστήριο.

 

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

 

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΤΑΚΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΣΤΩΝ ΤΟΥ ΜΙΚΤΟΥ ΟΡΚΩΤΟΥ ΕΦΕΤΕΙΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

 

ΔΙΚΑΖΕΙ με παρόντα τον κατηγορούμενο … του .. . και της

… ο οποίος γεννήθηκε στο Αμαρούσιο (Μαρούσι) Νομού Αττικής στις 07.09.1998 με Α.Φ.Μ. . και κάτοικο κατά το χρόνο άσκησης της εφέσεώς του στο … Αττικής, επί της οδού ., νυν … κρατούμενο στο Ειδικό Σωφρονιστικό Κατάστημα Νέων Αυλώνα για την παρούσα αιτία.

 

ΔΕΧΕΤΑΙ τυπικά την με αριθμό εκθέσεως 2/2022 και με ημερομηνία 14.04:2022 έφεση που άσκησε ενώπιον του Γραμματέα του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Πειραιώς ο ως άνω κατηγορούμενος: κατά της υπ' αριθμ. 113/2022 και με ημερομηνία δημοσίευσης: 14.04.2022 οριστικής απόφασης του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Πειραιώς.

 

ΔΕΧΕΤΑΙ τυπικά την με αριθμό εκθέσεως ./2022 και με ημερομηνία 18.04.2022 συμπληρωματική έφεση που άσκησε ενώπιον του Γραμματέα του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Πειραιώς ο ως άνω κατηγορούμενος κατά της υπ' αριθμ. ./2022 και με ημερομηνία δημοσίευσης: 14.04.2022 οριστικής απόφασης του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Πειραιώς.

 

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε και δημοσιεύθηκε αμέσως στο ακροατήριό του, σε δημόσια συνεδρίαση.

 

Πειραιάς, 6 Μαρτίου 2026

 

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΦΕΤΩΝ                               Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

 

Αφού έγιναν όλα αυτά, άρχισε η συζήτηση της υποθέσεως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 403 του Κ.Ποιν.Δ.

 

Στη συνέχεια, ο Πρόεδρος συνέστησε στον κατηγορούμενο, να προσέξει τις εναντίον του κατηγορίες, που με βάση την εκκαλουμένη απόφαση θα απαγγείλει ο Εισαγγελέας και για την οποία θα απολογηθεΐ αργότερα, καθώς και τη σχετική με τις κατηγορίες συζήτηση, που θα επακολουθήσει. Συγχρόνως τον πληροφόρησε, ότι έχει το δικαίωμα να αντιτάξει στις κατηγορίες όλους τους ισχυρισμούς του και να υποβάλει τις παρατηρήσεις του, ο ίδιος ή μέσω των συνηγόρων του, μετά την εξέταση κάθε μάρτυρα ή να ζητήσει την έρευνα οποιοσδήποτε άλλου αποδεικτικού στοιχείου.

 

Στο σημείο αυτό της ακροαματικής διαδικασίας και οι τρεις συνήγοροι υπεράσπισης του κατηγορουμένου, αφού ζήτησαν και έλαβαν διαδοχικά τον λόγο από τον Πρόεδρο υπέβαλαν εγγράφως στο Δικαστήριο τον αυτοτελή ισχυρισμό για επιτρεπτή μεταβολή της κατηγορίας που αποδίδεται στον ως άνω κατηγορούμενο σε θανατηφόρα σωματική βλάβη, σύμφωνα με το άρθρο 311 του Ποινικού Κώδικα ελλείποντος παντελώς του αναγκαίου για τη στοιχειοθέτηση του άρθρου 299 του Ποινικού Κώδικα ανθρωποκτόνου δόλου, τον οποίο (αυτοτελή ισχυρισμό) ανέπτυξαν και προφορικά. Ακολούθως ο αυτοτελής ισχυρισμός καταχωρήθηκε από την Γραμματέα, στην παρούσα έκθεση πρακτικών της σημερινής δημόσιας συνεδρίασης του Δικαστηρίου αυτού και έχει επακριβώς και επί λέξει, όπως ακολουθεί:

 

ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΜΙΚΤΟΥ ΟΡΚΩΤΟΥ ΕΦΕΤΕΙΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ (κατ' άρθρον 141 παρ. 2 ΚΠΔ)

Του… του .. και της … κατοίκου … Αττικής επί της οδού. αρ. . και νυν κρατούμενου στο Κ.Κ,

Πειραιάς 11 Μαρτίου 2026

 

Οι Συνήγοροι Υπερασπίσεως του κατηγορούμενου, αφού έλαβαν τον λόγο από Τον Πρόεδρο του Δικαστηρίου, ανέπτυξαν προφορικά τον ακόλουθο ισχυρισμό περί επιτρεπτής μεταβολής της κατηγορίας σε θανατηφόρα σωματική βλάβη (άρθρο 311 ΠΚ), ελλείποντος ποντελώς του αναγκαίου νια την στοιχειοθέτηση του άρθρου 299 ΠΚ ανθρωποκτόνου δόλου, ζήτησαν δε να καταγράφει στα πρακτικά κατ' άρθρο 141 παρ. 2 ΚΠΔ.

 

Α Νομικό μέρος

Α.1. Ο καταλυτικός ρόλος των «ενδείξεων» και «αντενδείξεων» στην κατάφαση του ενδεχόμενου ανθρωποκτόνου δόλου

1.         Σύμφωνα με το άρθρο 299 παρ.1 νΠΚ, όπως ίσχυε πριν από την τροποποίησή του από τον Ν. 4855/2021 (ΦΕΚ 215/Α/12-11-2021), όποιος σκότωσε άλλον, τιμωρείται με ισόβια κάθειρξη ή με πρόσκαιρη κάθειρξη τουλάχιστον δέκα ετών. Από την εν λόγω διάταξη προκύπτει ότι για την θεμελίωση του αδικήματος της ανθρωποκτονίας από πρόθεση απαιτείται σε αντικειμενικό μεν επίπεδο η αφαίρεση της ζωής άλλου με ενέργεια ή με παράλειψη ενέργειας που οφείλεται από το νόμο, σε υποκειμενικό δε δόλος οποιοσδήποτε βαθμού, έστω και ενδεχόμενος.

 

2.         Για την στοιχειοθέτηση δηλαδή της υποκειμενικής υπόστασης του αδικήματος του άρθρου 299 ΠΚ ο δράστης θα πρέπει να γνωρίζει, ως ενδεχόμενο έστω, ότι με την πράξη του ή την παράλειψή του θα επιφέρει τον θάνατο άλλου και να αποδέχεται ή να επιδιώκει το εν λόγω αποτέλεσμα.

 

3.         Εστιάζοντας στην περίπτωση του ενδεχόμενου δόλου κατ' άρθρο 27 παρ.1 εδ.β' ΠΚ γίνεται δεκτό από την νομολογία ότι ο ελληνικός ΠΚ ακολουθεί την θεωρία της επιδοκιμασίας, σύμφωνα με την οποία για την ύπαρξη της συγκεκριμένης μορφής υπαιτιότητας πρέπει να διακριβωθεί πρώτον μεν ότι ο δράστης προέβλεψε το εγκληματικό αποτέλεσμα - εν προκειμένω τον θάνατο - ως δυνατή ή άλλως ενδεχόμενη συνέπεια της πράξης του (γνωστικό στοιχείο) και δεύτερον ότι το αποδέχτηκε (βουλητικό στοιχείο). Η έννοια της «αποδοχής υποδηλώνει δε την συγκατάθεση του δράστη στην επέλευση του αποτελέσματος χωρίς . να ασκεί κατ' αρχήν επιρροή το αν το αποτέλεσμα που προβλέφθηκε ως πιθανό του ήταν επιθυμητό ή όχι.

 

4.         Στις περιπτώσεις όμως που ο δράστης προέβη στην πράξη του, αν και δεν επιθυμούσε το αποτέλεσμα, γίνεται δεκτό άτι το βουλητικό στοιχείο της αποδοχής θα πρέπει να αναζητείται στην εκ μέρους του δράστη στάθμιση των αιτιών που τον ώθησαν στην πράξη του και του σκοπού που επεδίωξε, προκειμένου να κριθεί αν αυτά συνιστούν λόγο ικανό να δικαιολογήσει την αποδοχή του. Έτσι, η «αποδοχή», στην οποία αποτυπώνεται ο ψυχικός σύνδεσμος του δράστη με το παράνομο αποτέλεσμα της πράξης του θα πρέπει πάντοτε να αποδεικνΰεται ρητά, ενώ δεν μπορεί να τεκμαίρεται ή να προκαθορίζεται ούτε από τον βαθμό πιθανότητας με την οποία ποοέβλεπε ο δράστης το εγκληματικό αποτέλεσμα, ούτε από την διαπίστωση ότι μολονότι ότι αυτός προείδε το αποτέλεσμα ως δυνατό, προχώρησε στην πράξη του.

 

5.         Γίνεται έτσι αντιληπτό ότι η «αποδοχή» του εγκληματικού αποτελέσματος αποτελεί το κυρίαρχο στοιχείο του ενδεχόμενου δόλου και εννοιολογικά διαφέρει εντελώς από την πεποίθηση, την πίστη ή την ελπίδα ή ευχή αποφυγής του, στοιχεία της ενσυνείδητης αμέλειας κατά το άρθρο 28 ΠΚ. Υπό αυτήν την έννοια η αποδοχή του αποτελέσματος συνιστά την ειδοποιό διαφορά ανάμεσα στον ενδεχόμενο δόλο και την ενσυνείδητη αμέλεια, αφού κοινό χαρακτηριστικό και των δύο είναι η πρόβλεψη του εγκληματικού αποτελέσματος5. Οτιδήποτε άλλο, πλην της επιδοκιμασίας και αποδοχής του αποτελέσματος, εντάσσεται δηλαδή στην έννοια της εν συνειδήσει αμέλειας, η οποία διαφέρει ακριβώς, κατά το ότι ο υπαίτιος ΔΕΝ ΑΠΟΔΕΧΕΤΑΙ το προβλεφθέν από αυτόν αποτέλεσμά, μάλιστα, πράττει, διότι πιστεύει ότι θα το αποφύγει.

 

6.         Ειδικότερα, στην περίπτωση του ενδεχόμενου δόλου, το εγκλητικό αποτέλεσμα τελεί σε ψυχικά σύνδεσμο προς το εγώ του δράστη, δηλαδή ο δράστης επιδοκιμάζει εκείνο το οποίο η έννομος τάξη αποδοκιμάζει. Εκδηλώνει την καταφρόνησή του προς τα έννομα αγαθά ερχόμενος σε ενεργή αντίθεση με την έννομη τάξη. Προβλέπει το εγκληματικό αποτέλεσμα ως ενδεχόμενη συνέπεια τής πράξης του, το αποδέχεται και ενεργεί, έστω και αν επέλθει τούτο.

 

7.         Σε αντίθεση όμως με την περίπτωση του ενδεχόμενου δόλου, στην ενσυνείδητη αμέλεια, η διάθεση του δράστη απέναντι στα έννομα αγαθά που επαπειλούνται δεν είναι εχθρική ή αρνητική, αλλά αδιάφορη. Επομένως, όταν με τη στάση του εκδηλώνει απλώς αδιαφορία ή «αφροντιστίαν περί την διαφύλαξιν των εννόμων αγαθών» η συμπεριφορά του δράστη υπάγεται σαφώς στην έννοια της ενσυνείδητης αμέλειας.

 

8.         Ωστόσο, η αδυναμία διαμόρφωσης ενός ικανοποιητικού ορισμού του ενδεχόμενου δόλου, ο οποίος δεν αποτελεί ένα διαπιστώσιμο γεγονός αλλά μια διαθετική έννοια και η συνακόλουθη ανάγκη διάκρισής του από την ενσυνείδητη αμέλεια, καθιστούν αναγκαία την αναζήτηση in contreto αντικειμενικών κριτηρίων, ενδείξεων δηλαδή και αντενδείξεων. από τα οποία θα συνάγεται στον απαιτούμενο βαθμό δικανικής πεποίθησης η αποδοχή ή μη από τον δράστη του εγκληματικού αποτελέσματος κατά περίπτωση. Η χρήση των εν λόγω κριτηρίων καθίσταται δε ιδιαίτερα σημαντική στην περίπτωση του αδικήματος της ανθρωποκτονίας για την διαπίστωση του ανθρωποκτόνου ή μη δόλου του δράστη.

 

9.         Ειδικότερα, τέτοια κριτήρια συνιστούν μεταξύ άλλων: η προσωπικότητα του δράστη, οι ειδικές περιστάσεις του συμβάντος, όπως λ.χ, η τέλεση της πράξης ενώπιον πολλών αυτοπτών μαρτύρων στοιχείο που συνηγορεί στην διαπίστωση ότι ο δράστης πρέπει να υπολόγισε το ενδεχόμενο απόδειξης της ενοχής του και συνεπώς πιθανώς ενέταξε στην συνείδηση και στην βούλησή του την διακινδύνευση μόνο του θύματος και όχι την θανάτωσή του, η ψυχική του κατάσταση, οι προηγούμενες σχέσεις του δράστη και του θύματος, όπου π.χ. η έχθρα μεταξύ τους συνιστά ένδειξη δόλου, ενώ η συναισθηματικό εγγύτητα αντένδειξη, τα κίνητρα του δράστη, υπό την έννοια ότι η ύπαρξη λογικού κινήτρου συνιστά ένδειξη, ενώ η απουσία αυτού αντένδειξη, ο τρόπος της επίθεσης, ήτοι το είδος, ο βαθμός επικινδυνότητας του μέσου τέλεσης, η κατεύθυνση των πληγμάτων, η βάσιμη πρόγνωση ότι το πλήγμα θα επέφερε τον θάνατο αν δεν μεσολαβούσε κάτι, η σφοδρότητα, η ένταση και π πολλαπλότητα των πληγμάτων. ο αριθμός των προσπαθειών της θανάτωσης, ο σχεδιασμός της πράξης κλπ..

 

10.       Προκύπτει λοιπόν με σαφήνεια άτι όσες περισσότερες αντικειμενικές ενδείξεις εκ των ανωτέρω συντρέχουν τόσο περισσότερο νομιμοποιείται η κρίση περί καταλογισμού δόλου στον δράστη και το αντίστροφο. Όταν δε υφίστανται τόσο ενδείξεις όσο και αντενδείξεις το δικαστήριο καλείται να τις σταθμίσει με ιδιαίτερη προσοχή, οπότε όσο ισχυρότερη είναι λ.χ. μια αντένδειξη ενδεχόμενου δόλου, τόσο ασθενέστερες θα είναι οι ενδείξεις για την κατάφασή του.

 

Α.2. Η αναγκαία αιτιολόγηση της κρίσης του δικαστή για την κατάφαση του ενδεχόμενου δόλου

11.       Απολύτως συναφές ζήτημα με την χρήση των ως άνω ενδεικτών και αντενδεικτών για την διάγνωση του ενδεχόμενου δόλου του δράστη, είναι η αιτιολόγηση της κρίσης του δικαστή σε περίπτωση κατάφασης αυτού.

 

12. Ως γνωστόν, κατά τη νομολογία του Αρείου Πάγου, η ύπαρξη του δόλου δεν είναι καταρχήν αναγκαίο να αιτιολογείται ιδιαιτέρως διότι, «ο δόλος ενυπάρχει στη θέληση παραγωγής των περιστατικών που συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος και προκύπτει από τις ειδικότερες συνθήκες τελέσεώς του, διαλαμβάνεται δε περί αυτού αιτιολογία και στην κύρια αιτιολογία για την ενοχή, και προκύπτει από τα περιστατικά που αναφέρονται σε αυτή». Η ως άνω αιτιολόγηση του δόλου είναι, λοιπόν, ενδεχόμενη και σε κάθε περίπτωση συμπερασματικά συναγόμενη από αυτά που αναφέρει το δικαστήριο για την κατάφαση της αντικειμενικής υποστάσεως του εγκλήματος.

 

13.       Ωστόσο, εξαίρεση στην παραπάνω πάγια προβληματική θέση της ελληνικής νομολογίας αποτελούν οι περιπτώσεις όπου ο νόμος απαιτεί πρόσθετο περιστατικά για την ύπαρξη του δόλου ή αυτός είναι ενεδχόμενος. Ιδίως δε στην περίπτωση του ενδεχόμενου δόλου, οι εγγενείς δυσκολίες κατάφασης και διαπίστωσης εμπειρικών δεδομένων από τα οποία να συνάγεται με σαφήνεια η συνδρομή του καθιστούν επιβεβλημένη την άδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία των σχετικών ποινικών αποφάσεων, υπό το πρίσμα της δίκαιης δίκης. Τα λογικά συμπεράσματα δεν δύνανται από μάνα τους να αποτελέσουν ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, σύμφωνα με τις αξιώσεις του Συντάγματος και του ΚΠΔ. Ούτε βέβαια συνιστά ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία η αναφορά μόνο του συμπεράσματος που συνάγει ο δικαστής.

 

14.       Οι αυξημένες λοιπόν απαιτήσεις αιτιολογίας του ενδεχόμενου δόλου, ιδίως επί του εγκλήματος της ανθρωποκτονίας δύναται να ικανοποιηθούν μόνο μέσω της αναγωγής στα ως άνω εξωτερικά παρατηρήσιμα εμπειρικά δεδομένα, στους γνωστούς δηλαδή σε εμάς ενδείκτες και αντενδείκτες από τα οποία θα συνάγεται στον απαιτούμενο βαθμό δικανικής πεποίθησης η αποδοχή ή μη από τον δράστη του εγκληματικού αποτελέσματος κατά περίπτωση, όπως προελέχθη.

 

15.       Ιδιαίτερα σημαντική εν προκειμένω είναι η ΑΠ 218/2019”, η οποία αναίρεσε καταδικαστική απόφαση για ανθρωποκτονία με πρόθεση τονίζοντας την ανάγκη για ειδική αιτιολόγηση του ενδεχόμενου δόλου του δράστη. Συγκεκριμένα, το Ακυρωτικό δέχτηκε ότι το δικαστήριο της ουσίας διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφαση ελλιπείς αιτιολογίες αναφορικά με τη συνδρομή του ενδεχόμενου δόλου, επισημαίνοντας ότι η κατάφαση αυτού θα πρέπει να αιτιολογείται ειδικώς, τόσο ως προς το γνωστικό όσο και ως προς το βουλητικό στοιχείο. Ιδίως δε ως προς το βουλητικό στοιχείο η αιτιολόγηση αυτού, όπως ρητά αναγνώρισε ο ΑΠ θα πρέπει να γίνεται «με τη βοήθεια των διαθέσιμων αντικειμενικών κριτηρίων συναγωγής του και την αναζήτηση τόσο αυτών που άγουν στην κατάφασή του όσο και αστών πού αποσταθεροποιούν τα πρώτα και δημιουργούν εύλογες αμφιβολίες εάν συντρέχει ενδεχόμενος δόλος στη συγκεκριμένη περίπτωση».

 

16.       Η παραπάνω αξίωση της νομολογίας έχει βέβαια βαρύνουσα σημασία, αφού αφενός καθιστά ρητά τους «ενδείκτες» του ενδεχόμενου δόλου αναγκαίο συστατικά της ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας της καταδικαστικής απόφασης και αφετέρου επικυρώνει την ορθή θέση άτι το βουλητικό στοιχείο δεν αποτελεί παραγωγό του γνωστικού, δεδομένου ότι η αποδοχή ενός αποτελέσματος δεν προκαθορίζεται από το βαθμό πιθανολόγησης της επέλευσής του, όπως επισημάνθηκε και ανωτέρω.

 

Α.3. Επιτρεπτή βελτίωση της κατηγορίας ο χαρακτηρισμός της πράξης του δράστη από ανθρωποκτονία εκ προθέσεως σε θανατηφόρα σωματική βλάβη

17.       Περαιτέρω, στο άρθρο 311 ΠΚ, όπου περιγράφεται το αδίκημα της θανατηφόρου σωματικής βλάβης ορίζεται ότι: «αν η σωματική βλάβη είχε επακόλουθο το θάνατο του παθόντος, επιβάλλεται κάθειρξη έως δέκα έτη. Αν ο υπαίτιος επεδίωκε τη βαριά σωματική βλάβη του παθόντος επιβάλλεται κάθειρξη»,

 

18.       Από τον συνδυασμό δε του παραπάνω άρθρου με τα άρθρα 308 παρ.1 και 310 ΠΚ προκύπτει ότι στοιχεία του αδικήματος της θανατηφόρου σωματικής βλάβης είναι: α) η πρόκληση σωματικής βλάβης στον παθόντα οποιοσδήποτε διαβάθμισης και από οποιαδήποτε αιτία και αφορμή, β) η σωματική βλάβη να είχε ως άμεσο επακόλουθο το θάνατο του παθόντος και γ) η υποκειμενική υπαιτιότητα του δράστη (δόλος) να κατευθύνεται στην επαγωγή της σωματικής βλάβης (άλως ελαφρός, απλής ή βαρείας), ενώ το επελθόν αποτέλεσμα του θανάτου του θύματος να αποδίδεται σε αμέλειά του. Πρόκειται δηλαδή για ένα έγκλημα εκ του αποτελέσματος, κατ' άρθρο 29 ΠΚ, αφού για τη συγκρότηση της αντικειμενικής και υποκειμενικής υποστάσεως αυτού, απαιτείται η πρόθεσή του δράστη να επιφέρει στο θύμα θεαματική ή διανοητική βλάβη οποιοσδήποτε διαβάθμισης και η επέλευση, συνεπεία της σωματικής βλάβης, του θανάτου του θύματος, ο οπαίος όμως αποδίδεται σε αμέλεια του δράστη.

 

19.       Για την στοιχειοθέτηση δε της αμέλειας ως προς το αποτέλεσμα του θανάτου κατ' άρθρο 28 ΠΚ κατά σταθερή διατύπωση της νομολογίας θα πρέπει να διαπιστωθεί ότι: α) ότι ο δράστης δεν κατέβαλε την κατ' αντικειμενική κρίση προσοχή, την οποίο οφείλει να καταβάλει κάθε συνετός και ευσυνείδητος άνθρωπος που βρίσκεται υπό τις ιδίες πραγματικές καταστάσεις, με βάση τους νομικούς κανόνες τις συνήθειες που επικρατούν στις συναλλαγές την κοινή πείρα, τη συνήθη πορεία των πραγμάτων και τη λογική, β) ότι αυτός με βάση τις προσωπικές του περιστάσεις ιδιότητες γνώσεις και ικανότητες ως εκ της υπηρεσίας ή του επαγγέλματος του, μπορούσε να προβλέψει και να αποφύγει το αποτέλεσμα, το οποίο είτε δεν προείδε, είτε το προέβλεψε μεν, πίστευε όμως ότι θα απεφεύγετο και γ) ότι υπάρχει αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ τής ενεργείας ή παραλείψεως του δράστη και του επελθόντος αποτελέσματος του θανάτου του θύματος.

 

20.       Παράλληλα, γίνεται παγίως δεκτό ότι αποτελεί επιτρεπτή βελτίωση της κατηγορίας ο χαρακτηρισμός της πράξης του δράστη από ανθρωποκτονία εκ προθέσεως σε θανατηφόρα σωματική βλάβη, όπως άλλωστε και από απόπειρα ανθρωποκτονίας σε βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη, σε απλή ή και σε επικίνδυνη σωματική βλάβη.

 

Β. Νομολογιακά παραδείγματα

21.       Σύμφωνα, λοιπόν, με όσο εκτέθηκαν παραπάνω, στο σημείο αυτό κρίνεται σκόπιμη η παράθεση βουλευμάτων, αποφάσεων των δικαστηρίων της ουσίας και του Ακυρωτικού, όπου με την άμεση ή έμμεση χρήση των προαναφερθέντων αντικειμενικών - εμπειρικών κριτηρίων διάγνωσης δόλου (ενδεικτών και αντενδεικτών) κρίθηκε ότι ο κατηγορούμενος δεν είχε ανθρωποκτόνο δόλο και ως εκ τούτου είτε παραπέμφθηκε εξ' αρχής στο ακροατήριο για το αδίκημα του άρθρου 311 ΠΚ και όχι γι' αυτό του άρθρου 299 ΠΚ, είτε καταδικάστηκε για θανατηφόρο σωματική βλάβη κατ' επιτρεπτή βελτίωση της κατηγορίας.

 

22.       Κατ' αρχάς, με την ΑΠ 957/1981 (ΠοινΧρον 1982, σελ.237επ) κρίθηκε ότι ορθώς καταδικάστηκε για το αδίκημα του άρθρου 311 ΠΚ κατηγορούμενος που είχε πλήξει τον παθόντα στον δεξιά ημιθώρακα με μαχαίρι μήκους 15 εκ, σε βάθος 12εκ., με αποτέλεσμα να πληγεί η καρδιά του. Η απουσία δε ανθρωποκτόνου δόλου βασίστηκε κυρίως στο γεγονός ότι αν ο κατηγορούμενος ήθελε να σκοτώσει το θύμα θα είχε στοχεύσει απευθείας στην αριστερή μεριά του θώρακα, ήτοι στον καρδιά ή στην κοιλιά αλλά και στο γεγονός ότι το θύμα και ο δράστης δεν είχαν κάποια διαφορά. Παράλληλα, έγινε δεκτό ότι ο δράστης δεν αποσκοπούσε να πλήξει την καρδιά, αλλά αυτή επλήγη λόγω ελιγμού του θύματος. Αντίστοιχα, με την ΑΠ 900/1989 (ΠοινΧρον 1990, σελ. 250) επικυρώθηκε η καταδίκη για θανατηφόρο σωματική βλάβη δράστη που έπληξε τον παθόντα με μαχαίρι λεπίδας 13 εκ. στην κοιλιά απορριπτομένου του σχετικού λόγο αναίρεσης περί εσφαλμένης ερμηνείας και εφαρμογής του άρθρου 311 ΠΚ (αντί του άρθρου 299 παρ.1 ΠΚ).

 

23.       Παράλληλα, με την ΑΠ 1082/1995 (ΠοινΧρον 1996, σελ.217 επ.) εκρίθη ότι δεν προέκυψε ανθρωποκτόνος δόλος, αλλά μόνον δόλος πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης του δράστη που συνέλαβε τον παθόντα, ενώ καθόταν ήρεμος σε κέντρο διασκέδασης, τον έσυρε, τον απομόνωσε και του κατάφερε με τα χέρια του κρατώντας τα κλαδιά του μαγαζιού του τρία αλλεπάλληλα πλήγματα σε πολύ ευαίσθητο σημείο του σώματός του και δη στην ινιακή χώρα. Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η ΑΠ 1563/1996 (ΠοινΧρον1997, σελ.1461 επ.), η οποία επικύρωσε την καταδίκη γιο θανατηφόρα σωματική βλάβη δράστη που μαχαίρωσε το θύμα στην έσω επιφάνεια του αριστερού βραχίονα και κάτω από την θηλή του αριστερού μαστού, δηλαδή στην καρδιακή περιοχή, προκαλώντας του «αφ' ενός μεν τραύμα μήκους 15 έως 20 εκατοστών περίπου.,.αφ' ετέρου δε, χαίνον τραύμα 2,5-3 εκατοστών … διατομή της τέταρτης θωρακικής πλευράς, διατομή των αγγείων του αριστερού πνεύμονα, αποκοπή του πνεύμονα αυτού στις πύλες του και απόσπασή του, καθώς και ενδοθωρακική αιμορραγία». Μάλιστα, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο έκρινε ρητώς ότι: το γεγονός ότι ένα και μοναδικό πλήγμα επέφερε τον θάνατο του παθόντος, επιβεβαιώνει την αμέλεια αυτού σε σχέση με το συγκεκριμένο αποτέλεσμα…».

 

24.       Ρητή επίκληση των προαναφερθέντων ενδεικτών για την εξεύρεση τής ύπαρξης ή μη ανθρωποκτόνου δόλου γίνεται και στο βούλευμα ΣυμβΠλημΜυτιλ 36/2000 (ΠοινΧρον 2000, σελ.755), δυνάμει του οποίου δράστης που προκάλεσε τον θάνατο του θύματος με πολλαπλές γροθιές στο κεφάλι παραπέμφθηκε εν τέλει στο ακροατήριο για το αδίκημα του άρθρου 311 ΠΚ. Ιδιαίτερη σημασία έχει η παραδοχή του βουλεύματος ότι «Η φράση "θα σε σκοτώσω" συνοδεύει συχνά τις συμπλοκές, χωρίς να έχει τη βαρύτητα πού της αποδίδεται, γιατί στα λόγια που εκστομίζονται πριν κατά ή μετά την τέλεση του εγκλήματος δεν μπορεί να δίνεται τέτοια βαρύτητα ώστε να θεωρείται ότι δημιουργούν δικανική πεποίθηση [ως προς την ύπαρξη ανθρωποκτόνου δόλου].

 

25.       Επιπρόσθετα, με την ΑΠ 472/2011 (ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ) επικυρώθηκε η καταδίκη για το αδίκημα του άρθρου 311 ΠΚ δράστη που πυροβόλησε τέσσερις Φορές τον αδελφό του από απόσταση 1,5 μέτρου, τραυματίζοντάς τον και στα δύο πόδια, χτυπώντας τον μάλιστα στο κεφάλι με την λαβή του όπλου.

 

26.       Ιδιαίτερη δε σημασία έχει η ΜΟΕΘεσ 333-334/2019 (ΤΝΠ Ισοκράτης), η οποία εφαρμόζοντας τα παραπάνω εμπειρικά κριτήρια καταδίκασε τους κατηγορούμενους κατ' επιτρεπτή μεταβολή της κατηγορίας από ανθρωποκτονία εκ προθέσεως σε θανατηφόρο βλάβη. Ειδικότερα, το Δικαστήριο δέχτηκε ρητά ότι «το επελθόν βαρύτερο αποτέλεσμα του θανάτου του παθόντος οφείλεται σε αμέλεια αμφότερων των κατηγορούμενων...Συγκεκριμένα, και οι δύο είχαν την πρόθεση να προκαλέσουν στον μετέπειτα θανόντα βαριά σωματική βλάβη (κίνδυνο ζωής), χρησιμοποιώντας και οι δύο γυάλινα μπουκάλια, επιπλέον ο δεύτερος μεταλλικό δρεπάνι, τον χτύπησαν δε με σφοδρότητα σε ευπαθή και ευαίσθητα σημεία του σώματός του (σ δεύτερος εξ' αυτών στο οπίσθιο ημιθωράκιο, προκαλώντας του επιφανειακό τραύμα μήκους 6 εκατοστών κατά την μεσότητα της δεξιάς οπίσθιας περιοχής του θώρακα και στο οπίσθιο τόκο της 5ης πλευράς και εσωτερικά τομή 3 εκατοστών κατά τον άνω λοβό του δεξιού πνεύμονας, ενώ ο πρώτος μετά την πτώση του παθόντος στο δάπεδο του καταστήματος συνέχισε να τον χτυπά με σπασμένα γυάλινα μπουκάλια με σφοδρότητα σε διάφορα μέρη του σώματος και τον εμπόδισε να αναζητήσει την παροχή της αναγκαίας ιατρικής συνδρομής...».

 

27.       Αντίστοιχα, κατ' επιτρεπτή μεταβολή της κατηγορίας καταδικάστηκαν οι κατηγορούμενοι για τα αδικήματα της θανατηφόρου σωματικής βλάβης και της ηθικής αυτουργίας σε αυτήν και όχι γι' αυτό της ανθρωποκτονίας εκ προθέσεως δυνάμει της ΜΟΕΘεσ 163 -164/2020 (ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Εν προκειμένω, ο πρώτος εκ των κατηγορούμενων είχε πυροβολήσει το θύμα 6 φορές με αποτέλεσμα τον θανατηφόρο τραυματισμό στα κάτω άκρα του, και 8η στην μηριαία αρτηρία. Συγκεκριμένα, έγινε ρητά δεκτό ότι: «Από όλα τα προαναφερόμενα αποδεικτικό στοιχεία, αποδείχθηκε ότι πράγματι ο πρώτος κατηγορούμενος,... δεν ήθελε να σκοτώσει τον... αλλά να του προκαλέσει βαρώ σωματική βλάβη και τούτο προκύπτει από τον τρόπο που τον χτύπησε και το είδος των τραυμάτων που του προξένησε. Εάν ο κατηγορούμενος ήθελε να τον σκότωσες στην απόσταση του ενός μέτρου που βρισκόταν οπό τον ίδιο, θα τον πυροβολούσα με το πιστόλι στο κεφάλι ή στο θώρακα ή στην κοιλιακή χώρα όπου υπάρχουν ζωτικά όργανα(καρδιά, πνεύμονες, ήπαρ Κλπ.) και όχι στα πόδια του. Τα ίδια αποδείχθηκαν και για τον δεύτερο κατηγορούμενο,.., ο οποίος προέτρεψε την απόφαση στον πρώτο κατηγορούμενο, μεταφέροντάς τον μάλιστα με το δικό του όχημα στον τόπο του εγκλήματος με ποθώ και φορτικότητα, να εκτρέπει τη βαριά σωματική βλάβη, σύμφωνα με τις οδηγίες του( να τον τραυματίσει στα πόδια), σε βάρος του....., πιστεύοντας ότι με τον τρόπο αυτόν θα του έδινε τα χρήματα, ύψους 15.000 ευρώ, από την αγοραπωλησία ναρκωτικών. Ο θάνατος του θύματος δεν ήταν στην πρόθεση των κατηγορουμένων, οφείλεται όμως σε αμέλεια τους {μη συνειδητή), η οποία συνίσταται στο ότι, παρόλο που μπορούσαν να προβλέπουν ως πιθανό το βαρύτερο αποτέλεσμα, εξ αιτίας των ισχυρών χτυπημάτων που κατάφερε ο πρώτος εξ αυτών στα πόδια του θύματος, δεν το προέβλεψαν, διότι δεν κατέβαλαν την επιμέλεια και προσοχή, την οποία οφείλει να καταβάλει κάθε συνετός και ευσυνείδητος άνθρωπος που βρίσκεται υπό τις ίδιες πραγματικές καταστάσεις...».

 

28.       Άξιες αναφοράς είναι και οι ΠεντΑναβΔικ 529/2009 (ΠοινΔικ 10/2012) και ΜΟΕΘεσ 94 - 95 /2019 (ΤΝΠ Ισοκράτης), οι οποίες αφορούν στην επιτρεπτή μεταβολή της κατηγορίας από απόπειρα ανθρωποκτονίας σε βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη. Ειδικότερα, στην πρώτη εξ' αυτών η κατηγορούμενη επιτέθηκε με μπαλτά στον σύζυγό της ενώ κοιμόταν, καταφέρνοντάς τού συνεχή χτυπήματα στο κεφάλι, στο πρόσωπο και στα χέρια του προκαλώντας του έτσι πολλαπλά θλαστικά τραύματα με απώλεια τμήματος τού οστού του κρανίου και απώλεια οράσεως από τον δεξιό οφθαλμό που υπέστη ρήξη βολβού. Ο ανθρωποκτόνος δόλος αποκλείστηκε δε με το σκεπτικό ότι «...τα κτυπήματα που επέφερε αυτή με μαχαίρι στο πρόσωπο και στην κεφαλή του συζύγου της δεν ήταν σφοδρά και βίαια ούτε προκάλεσαν τρώση ζωτικών οργάνων του σώματος του παθόντος η οποία θα μπορούσε να επιφέρει τον θάνατο αυτού' λαμβανομένου υπ' όψιν ότι η κατηγορουμένη τραυμάτισε τον σύζυγό της ενώ αυτός κοιμόταν, βέβαιο θα πρέπει κι θεωρηθεί το γεγονός ότι, αν αυτή επεδίωκε να επιφέρει τον θάνατο του συζύγου της και αποδεχόταν αυτόν, θα το πραγματοποιούσε χτυπώντας τον σε λίαν ευαίσθητα σημεία του προσώπου και του σώματός του, όπως στον λαιμό ή την καρωτίδα...».

 

29.       Παράλληλα, στην δεύτερη εκ των παραπάνω αποφάσεων το ΜΟΕ αξιολογώντας τους παραπάνω ενδείκτες και αντενδείκτες και συγκεκριμένα: α) τα μέσα που χρησιμοποίησε ο δράστης β) το σημείο που έπληξε ή επιχείρησε να πλήξει το θύμα, γ) την απόσταση που έπληξε ή επιχείρησε να πλήξει αυτό, αν για τον σκοπό αυτό χρησιμοποιήθηκε πυροβόλο όπλο, δ) την κατεύθυνση των πληγμάτων πυροβολισμών ή την κατεύθυνση της δημιουργηθείσας ουλής επί πλήγματος με μαχαίρι προς ζωτικά και ευπαθή σημεία του σώματος του θύματος, ε) τον αριθμό των προσπαθειών της θανατώσεως, καθώς και στ) τις εν γένει περιστάσεις όπως οι προηγούμενες σχέσεις δράστη και θύματος οι προηγηθείσες απειλές η φύση της πράξης και οι συνθήκες στις οποίες έλαβε χώρα η πράξη..», κατέληξε στο ότι οι πρωτόδικός καταδικασθέντες για απόπειρα ανθρωποκτονίας εκ προθέσεως δεν είχαν ανθρωποκτόνο δόλο.

30.       Ειδικότερα, δέχτηκε άτι παρά το γεγονός ότι ο πρώτος κατηγορούμενος είχε χτυπήσει τον παθόντα με ξύλο στο κεφάλι, ώστε να εξουδετέρωσα κατά το δυνατόν την αντίστασή του, ο δε δεύτερος, τον είχε πλήξει με μαχαίρι σε όργανα του, οι κατηγορούμενοι δεν είχαν ανθρωποκτόνο δόλο, αλλά αποκλειστικά δόλο πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης, αφού «εάν ήθελαν να φονεύσουν τον..., θα συνέχιζαν ο μεν πρώτος να τον κτυπάμε το ξύλο, ο δε δεύτερος να τον πλήττει με το μαχαίρι και σε άλλα σημεία του σώματός του, πράγμα το οποίο δεν έπραξαν αλλά αμέσως μετά τα ως άνω χτυπήματα απομακρύνθηκαν από την παραλία και στη συνέχεια αναχώρησαν οικογενειακώς...».

 

31.       Την έλλειψη ανθρωποκτόνου δόλου αναγνώρισε ρητά και η 419, 524/2016 απόφαση του ΜΟΕ Αθηνών καταδικάζοντας εν τέλει τον κατηγορούμενο για το αδίκημα της ανθρωποκτονίας εξ' αμέλειας και όχι γι' αυτό της ανθρωποκτονίας εκ προθέσεως κατ' επιτρεπτή βελτίωση της κατηγορίας. Συγκεκριμένα, στην εν λόγω απόφαση έγινε ρητά δεκτό ότι ο δράστης δεν αποδεχόταν το ενδεχόμενο θανάτωσης του παθόντος πατώντας την σκανδάλη όπλου που είχε ανά χείρας τού. Αντίθετα, αποδείχθηκε ότι ο κατηγορούμενος προκάλεσε εξ' αμέλειας του τον θάνατο του θύματος καθώς «Λεν έλεγξε αν το όπλο που κρατούσε στα χέρια του ήταν απασφαλισμένο, ούτε έδωσε σημασία στο γεγονός ότι η σφύρα ήταν σηκωμένη και γενικότερα δεν ήλεγξε αν το όπλο ήταν έτοιμο να πυροβολήσει αλλά...συνέχιζε να κάνει πλάκα για λόγους εντυπωσιασμού παίζοντας με αυτά, θεωρώντας ότι δεν έχει σφαίρα στη θαλάμη και σημαδεύοντας το θύμα από κοντινή απόσταση και σε ευπαθές σημείο του σώματός του με κίνδυνο να τον σκοτώσει αν πυροβολούσε, με αποτέλεσμα πάνω στο παιχνίδι να πιέσει την σκανδάλη και να προκαλέσει τον πυροβολισμό τραυματίζοντας θανάσιμα το θύμα...». Επισημαίνεται ότι η ΜΟΕΑθ 660/2019, 296/2020 κατόπιν αναιρέσεως της ανωτέρω αποφάσεως μετά από αίτηση του κ. Εισαγγελέα Α.Π., κατέληξε στο ίδιο συμπέρασμα περί εξ αμελείας τέλεσης της πράξης, προβαΐνοντας σε ανάλυση των ενδεικτών — αντενδεικτών, επαναλαμβάνοντας ουσιαστικά την ως άνω αιτιολογία. Δέχθηκε περαιτέρω ότι ο κατηγορούμενος «δεν είχε λόγο να αποδεχθεί το αποτέλεσμα, καθόσον δεν προέκυψε ότι είχε κάποιον ιδιοτελή σκοπό ή κάποιο κίνητρο ώστε να τον ωθήσει να πατήσει την σκανδάλη».

 

32.       Τέλος χρήσιμοι αντενδείκτες ανθρωποκτόνου δόλου παρατίθενται και στις κάτωθι αποφάσεις

- Στην υπ' αριθ. 743/2016 απόφαση του ΜΟΔ Αθηνών (ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ) έγινε δεκτό ότι «...δεν ευσταθεί η άποψη ότι είχαν προαποφασίσει την τέλεση ανθρωποκτονίας διότι σε μια τέτοια περίπτωση θα μεριμνούσαν οπωσδήποτε να είναι κατάλληλα οπλισμένοι, με βλήματα μεγαλύτερου μεγέθους, πριν επιχειρήσουν το επικίνδυνο τόλμημά τους ενώ κατά την εκτέλεση θα φρόντιζαν να εισβάλουν εντός της αυλής των οικιών των θυμάτων τους προκειμένου να πλήξουν αυτά από μικρή απόσταση, όπως ευχερώς θα μπορούσαν να αράξουν.»

• Έλλειψη ανθρωποκτόνου δόλου διέγνωσε και το ΜΟΔ Θεσσαλονίκης με την υπ' αριθ. 405/2017 απόφασή του (ΠοινΔικ 8-9/2019, 962) στον κατηγορούμενο, ο οποίος προκάλεσε στον παθόντα τη σωματικά βλάβη της τρώσεως του αριστερού λοβού του ήπατος με αιμορραγία. ήτοι τραύμα σε ζωτικά νια την ανθρώπινη ζωή όργανο του σώματος, με την αιτιολογία ότι έπληξε το θύμα επανειλημμένως μεν, αλλά επιπόλαια, καθώς και το γεγονός ότι μετά τα πλήγματα-που του κατάφερε, και ο παθών βρέθηκε στο οδόστρωμα, ο κατηγορούμενος δεν «εκμεταλλεύτηκε» την ευκαιρία για να τον θανατώσει. Παράλληλα, δεν αξιολογήθηκε ως ενδείκτης ανθρωποκτόνου σκοπού η φυγή του κατηγορούμενου, η οποία του επέτρεψε να αποκρύψει εν τέλει έγκαιρα και αποτελεσματικά το όπλο της εν λόγω επίθεσης.

-           Με την ΑΠ 350/2019 (ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ) εκρΐθη αιτιολογημένη η καταδίκη του φυσικού αυτουργού για το αδίκημα της θανατηφόρας σωματικής βλάβης (κατ' επιτρεπτή μεταβολή της κατηγορίας από το αδίκημα της ανθρωποκτονίας), χωρίς να αξιολογηθεί ως ενδείκτης ανθρωποκτόνου δόλου το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος χρησιμοποιώντας την αυξημένη μυϊκή του δύναμη και τις ειδικές ικανότητες και γνώσεις του, ως πρώην πυγμάχος επέλεξε να χτυπήσει το θύμα με σφοδρότητα σε ευπαθές και ευαίσθητο σημείο του σώματος του, όπως είναι το κεφάλι, ενώ και μετά την πτώση του θύματός στο δάπεδο του καταστήματος συνέχισε να τον κτυπά με την ίδια σφοδρότητα, με κλωτσιές και πάλι στο κεφάλι. Εκρΐθη, λοιπόν, ότι: «ως προς το επελθόν όμως αποτέλεσμα του θανάτου του θάματός, επέδειξε αμέλεια, αφού από έλλειψη της επιμέλειας και προσοχής την οποία όφειλε κόπα από τις συγκεκριμένες αυτές περιστάσεις και μπορούμε να καταβάλει, δεν προέβλεψε ότι τούτα θα μπορούσε να προκληθεί στο θύμα από το συγκεκριμένα κατά τα ως άνω πολλαπλά και σφοδρά λόγω της ιδιαίτερης μυϊκής του δύναμης και των ειδικήν ικανοτήτων του χτυπήματα πού συνέχισε να καταφέρει στο συγκεκριμένο ευπαθές και ευαίσθητο σημείο του σώματος του θάματος και κάτω από τις συγκεκριμένες συνθήκες, δηλαδή, χτυπώντας με σφοδρότητα και μάλιστα με τη χρήση γαντιού με βάρος στην άκρη των δαχτύλων και με κλωτσιές ένα πεσμένο στο δάπεδο άτομο, που δεν προέβαλε την ελάχιστη αντίσταση, λόγω των χτυπημάτων που είχε δεχτεί, της μέθης του και στη συνέχεια της απώλειας των αισθήσεών του.»

-           Περαιτέρω, στην υπ' αριθ. 46/2003 απόφαση του ΜΟΔ Ηρακλείου (ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ) η έλλειψη ανθρωποκτόνου σκοπού του κατηγορούμενου βασίστηκε στα κάτωθι στοιχεία: (α) αν επεδίωκε να προκαλέσει τον θάνατο του θύματός θα το έπληττε άμεσα έξω από το μπαρ την ώρα που διαδραματιζόταν τα επεισόδια, αφού είχε την δυνατότητα, βρισκόταν σε άμεση επαφή με το θύμα και έφερε μαζί του το φονικό πιστόλι,

(β) θα έπληττε το θύμο σε καίρια μέρη του σώματος του (κεφαλή, θώρακα, καρδιά, κλπ.) δοθέντος ότι και πλήρη θέα είχε και η απόστασή μεταξύ τους ήταν πολύ μικρή και είχε τη δυνατότητα και το χρόνο, ενώ το θύμα επλήγη όταν είχε ήδη διαφύγει και έτρεχε και η απόσταση βολής ήταν μεγαλύτερη των 50 εκατοστών.

-           Στο υπ’ αριθ. 322/2011 βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης (ΤΝΠ Qualex) η δικανική κρίση περί ελλείψεως ανθρωποκτόνου δόλου βασίστηκε στο γεγονός ότι τα χτυπήματα και η ώθηση, που κατάφερε ο κατηγορούμενος στον παθόντα δεν δόθηκαν από άνθρωπο που είχε την τεχνική επιτηδειότητα ή τη φυσική δύναμη, ώστε να γνωρίζει ότι θα επιφέρουν το θάνατό του παρότι κατευθύνθηκαν στο κεφάλι, αφού τα γρονθοκοπήματα, για να είναι αποτελεσματικά, στο κεφάλι κατευθύνονται και όχι στο υπόλοιπο σώμα.

-           Με την υπ' αριθ. 34/2010 απόφαση του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Δωδεκανήσου (αδημοσίευτη στον νομικό τύπο, δημοσιευμένο απόσπασμα αυτής στην ιστοσελίδα «www.lampadakislaw.gr») καταδικάστηκε ο κατηγορούμενος για το αδίκημά της επικίνδυνης σωματικής βλάβης κατ' επιτρεπτή μεταβολή της κατηγορίας από το αδίκημα της απόπειρας ανθρωποκτονίας καθώς εκρίθη ότι δεν είχε πρόθεση θανάτωσης, αλλά μόνο πρόθεση να προξενήσει στο θύμα σωματικές κακώσεις. Η δε αξιόποινη συμπεριφορά του κατηγορουμένου περιγράφεται ως ακολούθως: «Την 27η Απριλίου 2009 στο εστιατόριο του πλοίου Ο Ad., σημαίας πλοίων Μπαχάμες όπου ήταν ναυτολογημένου ο κατηγορούμενος και ο παθών, υπήκοος Γουατεμάλας J.G. περί ώρα 00.30' δημιουργήθηκε επεισόδιο μεταξύ των δύο ανδρών, οι οποίοι είχαν καταναλώσει ποσότητα οινοπνεύματος κι ο κατηγορούμενος αποχώρησή μεταβαίνοντας στον κοιτώνα (καμπίνα) του. Στη συνέχεια, όμως και περί ώρα 02.00 π.μ., ο κατηγορούμενος μετέβη στην καμπίνα αυτού (J.G.) και, κρατώντας ένα τσεκούρι πυροσβεστικής φωλιάς, τον κτύπησε μία φορά στο κεφάλι και, όταν ο παθών έπεσε κάτω, τον κτύπησε τέσσερις φορές στην πλάτην προκαλώντας του πολλαπλά τραύματα στην οσφυϊκή χώρα, στη μεσοπλάτια ραχιαία χώρα και στη δεξιά βρεγματική χώρα του κρανίου, βάθους πέντε (5) εκατοστών. Χάρη, όμως στην έγκαιρη παρέμβαση του συναδέλφου τους 1Μ., ο οποίος έσπευσε και σταμάτησε τον κατηγορούμενο και στην επιτυχή αντιμετώπιση των τραυμάτων με την έγκαιρη μεταφορά του παθόντος αρχικά στο ιατρείο του πλοίου και, στη συνέχεια, στο Κέντρο Υγείας Πάτμου, όπου ναυλοχούσε το πλοίο και στο Κρατικό Θεραπευτήριο - Κέντρο Υγείας Λέρου, τα τραύματα αυτά δεν υπήρξαν καίρια για τη ζωή του".

-           Με την υπ' αριθ. 516/2022 ΑΠ (www.areiospagos.gr) επικυρώθηκε η κρίση του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου περί επιτρεπτής μεταβολής της κατηγορίας της ανθρωποκτονίας εκ προθέσεως (που είχε αποδοθεί αρχικώς στον κατηγορούμενο και για την οποία είχε καταδικαστεί πρωτοδίκως) σε θανατηφόρα σωματική βλάβη, με τις ακόλουθες σκέψεις:

«Στη συνέχεια, η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, αφού αιτιολογεί την έλλειψη ανθρωποκτόνου δόλου του κατηγορουμένου, δέχεται τα ακόλουθα: ... Καθίσταται λοιπόν προφανές ότι ο κατηγορούμενος είχε την πρόθεση να προκαλέσει στον μετέπειτα θανόντα βαριά σωματική βλάβη, την οποία και επεδίωκε. Χρησιμοποίησε δε προς τούτο την αυξημένη μυϊκή του δύναμη και τις ειδικές ικανότητες και γνώσεις του, ως επί σειρά ετών ασχολούμενος με το άθλημα Kickboxing, την πάλη και την γυμναστική και συνακολουθάς άριστα γνώριζε και σε κάθε περίπτωση μπορούσε να προβλέψει ότι με την καταφορά των ως άνω σφοδρών κτυπημάτων σε ευπαθές σημείο του σώματος, την ένταση των κτυπημάτων και το αποτέλεσμα αυτών στο ανθρώπινο σώμα, επιλέγοντας δε να τον κτυπήσει με σφοδρότητα σε ευπαθές και ευαίσθητο σημείο του σώματός του, όπως είναι το κεφάλι, μπορούσε να επιφέρει σ’ αυτόν βαριά σωματική βλάβη και αυτά επεδίωκε ενώ και μετά την πτώση του θύματος τον εγκατέλειψε και δεν του παρείχε καμμία βοήθεια.. “ Μετά τις παραδοχές αυτές, το Δικαστήριο της ουσίας, με την προσβαλλομένη απόφασή του, κήρυξε ένοχο τον κατηγορούμενο της πράξης της θανατηφόρας σωματικής βλάβης σε βάρος του Ε Α., κατ' επιτρεπτή μεταβολή της κατηγορίας από ανθρωποκτονία με πρόθεση σε ήρεμη ψυχική κατάσταση και ειδικότερα του ότι: “.... Στην κατωτέρω αναφερόμενο τόπο και χρόνο ενεργώντας με πρόθεση και ευρισκόμενος σε ήρεμη ψυχική κατάσταση προκάλεσε στον Ε. Α. βαριά σωματική βλάβη εκ της οποίας επήλθε ο θάνατός του. Η πρόκληση των βαρέων σωματικών βλαβών έγινε με πρόθεση από τον κατηγορούμενο. Συγκεκριμένα στις 27-7-2014 και περί ώρα 00.45', μετέβη με την υπ' αριθ.... μάρκας ... δίκυκλη μοτοσυκλέτα ιδιοκτησίας του Τ Ν., στο κατάστημα υγειονομικού ενδιαφέροντος υπό τον διακριτικό τίτλο "... " που βρίσκεται στην..., όπου εργαζόταν ο παθών Α.Ε. ως παρκαδόρος και τον χτύπησε πολλαπλώς στην κεφαλή δια της χρήσεως μη προσδιορισθέντος κατά την ανάκριση θλόντος οργάνου, τα οποίο έφερε μαζί ταυ, επιφέροντας σε αυτόν με πρόθεση βαρύτατες κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις ήτοι, αιμορραγικές θλάσεις εγκεφάλου μετωπιαία, υπαραχνοειδή αιμορραγία κάταγμα κρανίου, κεφαλαιμάτωμα και κάταγμα έξω τοιχώματος οφθαλμικού κόγχου, συνέπεια των οποίων ως μόνης ενεργού αιτίας επήλθε ο θάνατος αυτού στις 7-8-2014. Την πράξη του δε αυτή αποφάσισε και τέλεσε ευρισκόμενος σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, τόσο τη στιγμή κατά την οποία αποφάσισε να επιτεθεί στο θύμα του και να του καταφέρει τα βίαια αυτά κτυπήματα, όσο και τη στιγμή πραγματοποιήσεως της αποφάσεώς του με τον ανωτέρω απεχθή τρόπο, δεδομένου ότι επέφερε στο θύμα αλλεπάλληλα, συστηματικά μεθοδικά κτυπήματα, καθώς έπληξε ευαίσθητα σημεία του σώματός του με ιδιαίτερη ένταση. Από το σύνολο των ως άνω σωματικών κακώσεων της κεφαλής προκλήθηκε ο θάνατος του παθόντος". Με αυτά που δέχθηκε τo Δικαστήριο της ουσίας διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του, σχετικά με την κρίση του περί τής ενοχής του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου, την απαιτούμενη, από τις προαναφερόμενες διατάξεις του Συντάγματος και του Κ.Ποιν.Δ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σ’ αυτήν, με σαφήνεια, πληρότητα, χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά και κατά τρόπο επιτρέποντα τον αναιρετικό έλεγχο τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της ως άνω εγκληματικής πράξης της θανατηφόρας σωματικής βλάβης για την οποία καταδίκασε τον αναιρεσείοντα, τις αποδείξεις από τις οποίες δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν τα περιστατικά αυτά, καθώς επίσης και τους συλλογισμούς με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή τους στην ουσιαστική ποινική διάταξη του άρθρου 311 εδ. β' του ΠΚ, την οποία ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε, χωρίς να την παραβιάσει ούτε ευθέως ούτε εκ πλαγίου, με ελλιπείς ασαφείς ή αντιφατικές αιτιολογίες και έτσι δεν στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση.»

 

- Με την υπ' αριθ. 666/2021 ΑΠ (ΤΝΠ Qualex) επικυρώθηκε η δευτεροβάθμια κρίση του Τριμελούς Εφετείου Ανηλίκων Πειραιώς με την οποία έγινε δεκτός ο ισχυρισμός περί επιτρεπτής μεταβολής της κατηγορίας από την απόπειρα ανθρωποκτονίας σε επικίνδυνη σωματική βλάβη, καθώς αξιολογήθηκε ως αντενδείκτης ανθρωποκτόνου δόλου το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος δεν έπληξε ζωτικά όργανα (παρότι μπορούσε), τα χτυπήματά του δεν είχαν σφοδρότητα, ενώ η συμπεριφορά του ήταν αποτέλεσμα στιγμιαίας παρόρμησης. Αναλυτικότερα, έγιναν δεκτά τα ακόλουθα:

 

«Από το σύνολο των περιστάσεων που εκτίθενται κατωτέρω, όμως προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος δεν είχε ανθρωποκτόνο πρόθεση, αλλά είχε πρόθεση όπως τραυματίσει τον ως άνω παθόντα αποδεχόμενος την πιθανότητα να κινδυνέψει η ζωή του, δεδομένου ότι με το νύσσον και τέμνον όργανο που χρησιμοποίησε δεν έπληξε τον παθόντα σε ευπαθή και καίρια ζωτικά του όργανα, ούτε και σε μεγάλο βάθος, αν και θα μπορούσε λόγω της  εγγύτητας στην οποία είχαν έρθει και δεδομένου ότι είχε καταφέρει να τον ακινητοποιήσει σε παρακείμενο σταθμευμένο όχημα. (...) Σύμφωνα με την κατάθεση και του ανωτέρω ιατρού, μάρτυρα στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, τα τραύματα δεν ήταν σοβαρά, ούτε θανατηφόρα και δεν είχε χτυπήσει σε εσωτερικά ζωτικά όργανα. Εκ  των ανωτέρω προκύπτει ότι τα χτυπήματα του κατηγορούμενου δεν είχαν κατεύθυνση προς ζωτικά όργανα ή σε ευπαθή σημεία (στήθος καρδιά), ούτε τέτοια σφοδρότητα, καθόσον στην τελευταία περίπτωση θα είχαν πληγεί σε σημαντικό βάθος τα ως άνω σημεία και ενδεχομένως και ζωτικά όργανα του παθόντος ή αρτηρίες προκαλώντας ακατάσχετη αιμορραγία. (...) Από αυτό προκύπτει, ότι ο επίδικος τραυματισμός δεν ήταν αποτέλεσμα συνειδητής επιλογής του κατηγορουμένου να επιτεθεί στον παθόντα με ανθρωποκτόνο διάθεση, ώστε να καταφέρει εναντίον του χτύπημα βαθύ και θανατηφόρο, αλλά αντίθετα ήταν αποτέλεσμα της παρορμητικής αντίδρασης και κίνησης του κατηγορουμένου στα πλαίσια να ακινητοποιήσει τον παθόντα που αντιστάθηκε. Εξάλλου ακόμη και ο ίδιος ο παθών δεν αντιλήφθηκε ότι μαχαιρώθηκε, ούτε είδε το νύσσον όργανο με το οποίο χτυπήθηκε, ενώ κατά την κατάθεση του αναφορικά με τον σκοπό από τον οποίο έδρασε ο κατηγορούμενος από την μία ανέφερε μεταξύ άλλων “Τα κτυπήματα τα δέχθηκα επειδή αντιστάθηκα" και από την άλλη " πιστεύω ότι όλο το περιστατικό ξεκίνησε με σκοπό τη ληστεία, δηλαδή να πάρουν αντικείμενα και μετά θέλησε να με σκοτώσει για να μην υπάρχει η δική μου μαρτυρία που τον είχα δει, για να μην πω κάτι". Ωστόσο, ο παθών δεν γνώριζε τον παθόντα για να τον καταμαρτυρήσει, ενώ, σύμφωνα με την κατάθεση του ίδιου του παθόντος δεν τράπηκε σε φυγή ο κατηγορούμενος όταν του έπεσε η κουκούλα, αλλά όταν η γειτόνισσα βγήκε στο μπαλκόνι και άρχισε να φωνάζει, δίχως εν τω μεταξύ να έχει καταφέρει να αποσπάσει τα πράγματα που ήθελε, λόγω της αντίστασης του παθόντος. Από την θέση λοιπόν των πληγμάτων, την ένταση της σφοδρότητας ως αυτή προσδιορίστηκε ανωτέρω, τα μέρη του σώματος προς τα οποία κατεύθυνε την ενέργεια του ο κατηγορούμενος, τις λοιπές ως άνω περιστάσεις υπό τις οποίες έδρασε, προκύπτει ότι ο τελευταίος δεν επιθυμούσε, ούτε αποδεχόταν την θανάτωση του κατηγορουμένου και για το λόγο αυτό δεν του επέφερε αλλεπάλληλα χτυπήματα σε ευπαθή σημεία, με πρόθεση να τρώσει ζωτικά του όργανα, αν και μπορούσε να το πράξει, καθόσον σκοπός του ήταν να κάμψει την αντίσταση του παθόντος προκειμένου να του αφαιρέσει τα αντικείμενα του, που αποτελούσε και τον σκοπό του και το προμελετημένο σχέδιο του κατηγορουμένου και των λοιπών δραστών. Το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος δεν επεδίωξε τον θάνατο του παθόντα, ούτε όμως τον αποδέχτηκε ως πιθανό επακόλουθο της πράξης του, προκύπτει τόσο εκ της αφορμής εξαετίας της οποίας παρακινήθηκε, του τρόπου με τον οποίο ενήργησε, των συνθηκών υπό τις οποίες έλαβε χώρα η πράξη, όσο και από την έλλειψη οιασδήποτε σχέσης μεταξύ του κατηγορουμένου και του θύματος. Συγκεκριμένα, ο κατηγορούμενός δεν γνώριζε τον παθόντα, ο τρόπος με τον οποίο ενήργησε, παρότι παρορμητικός και παντελώς ανώριμος ενδεικτικός εξάλλου και του νεαρού της ηλικίας του, σκοπό είχε όπως προαναφέρθηκε να κάμψει την αντίσταση του παθόντος αιφνιασθείς από την αντίδραση του και να ολοκληρώσει όσο γρηγορότερα γινόταν το σχέδιο της επίθεσης και της αφαίρεσης της τσάντας και των διακριτικών της αντίπαλης ομάδας ενώ σε καμία περίπτωση δεν περίμενε να οδηγηθεί στο συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Η ως άνω όμως πράξη του τελέστηκε με τρόπο που μπορούσε να προκαλέσει στον παθόντα κίνδυνο της ζωής του σε περίπτωση ιδιαίτερα που είχε χτυπήσει εν τω βάθει την μηριαία αρτηρία του παθόντος γνωρίζοντας ότι με την πλήξη αυτού με το νύσσον όργανο που κρατούσε υπάρχει πιθανότητα προκλήσεως κινδύνου της ζωής του και αποδεχόμενος τούτο. Ως εκ των ανωτέρω θα πρέπει να γίνει δεκτή η επιτρεπτή μεταβολή της κατηγορίας από την απόπειρα ανθρωποκτονίας (άρθρο 42 και 299 Π.Κ.) σε επικίνδυνη σωματική βλάβη (309 ΠΚ) καθώς τα στοιχεία τόσο της αντικειμενικής όσο και της υποκειμενικής αυτής υποστάσεως του τελευταίου αδικήματος (309 ΑΚ), περιγράφουν και αναπαριστούν τις ακριβείς περιστάσεις υπό των οποίων τελέστηκε η αποδιδόμενη σε βάρος του κατηγορουμένου πράξη».

 

• Τέλος, με το υπ' αριθ. 12/2022 βούλευμα του Ναυτοδικείου Πειραιώς (ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ), παρεπέμφθη ο κατηγορούμενος για το αδίκημα της απόπειρας βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης κατ' επιτρεπτή μεταβολή της κατηγορίας από την πράξη της απόπειρας ανθρωποκτονίας για τους ακόλουθους λόγους:

«Το μέσο που χρησιμοποίησε ο κατηγορούμενος δηλαδή η πτυσσόμενη μεταλλική ράβδος που στο άκρο της διαθέτει ακίδα, αποτελεί μεν ικανό, όχι όμως και το πλέον πρόσφορο (όπως είναι το περίστροφο ή το μαχαίρι) για την πρόκληση θανάσιμου τραυματισμού μέσο. Συνακόλουθα, δεν ευσταθεί η άποψη ότι είχε προαποφασίσει την τέλεση ανθρωποκτονίας διότι σε μια τέτοια περίπτωση θα μεριμνούσε οπωσδήποτε να είναι κατάλληλα οπλισμένος πριν επιχειρήσει το επικίνδυνο τόλμημά του. Σε κάθε περίπτωση, εάν το σχέδιό του περιελάμβανε την πρόκληση θανάσιμου τραυματισμού με το όπλο που έφερε (δηλαδή την μεταλλική ράβδο), κατά την εκτέλεσή του θα φρόντιζε να πλήξει με αυτό το κεφάλι του θύματός του, όπως ευχερώς είχε τη δυνατότητα να πράξει ιδίως κατά το χρόνο που το θύμα, όπως κατέθεσαν οι αυτόπτες μάρτυρες, κειτόταν στο οδόστρωμα ανήμπορο να αντιδράσει.»

 

Γ. Παλαιότερη, πλην όμως πάγια νομολογία

 

33.Η διαχρονική (επί 50 συναπτά έτη) υπαγωγή περιπτώσεων οι οποίες προσιδιάζουν στην παρούσα στην διάταξη του άρθρου 311 ΠΚ και όχι σε αυτήν του άρθρου 299 ΠΚ, αποδεικνύεται και από την νομολογία παλαιότερων ετών, τόσο των δικαστηρίων της ουσίας όσο και του Ανώτατου Ακυρωτικού.

 

Ενδεικτικώς παρατίθενται οι κάτωθι περιπτώσεις:

 

(α) Σύμφωνα με την υπ’ αριθ. ΑΠ 247/1987 κρίθηκε νομίμως αιτιολογημένη η απόφαση του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Αθηνών με την οποία ο κατηγορούμενος καταδικάστηκε για το αδίκημα της θανατηφόρου σωματικής βλάβης κατ' επιτρεπτή μεταβολή της κατηγορίας από το αδίκημα της ανθρωποκτονίας εκ προθέσεως καθώς «..προξένησε εις τον παθόντα βαρείαν σωματικήν βλάβην, ήτα βαρείαν πάθησιν του σώματος και της διανοίας του, έπληξεν αυτόν εκ προθέσεως δια μαχαίρας αιχμηράς ...κατά την δεξιάν παραστερνικήν χώραν καί ισοΰψώς προς την θηλήν, προκαλέσος αυτώ θλαστικόν τραύμα 5 εκατοστών κατά την μεσότηταν του θώρακος με φοράν προς τον δεξιόν πνεύμονα και τα μεγάλα αγγεία της καρδίας και τρώσιν του δεξιού πνεύμονος και της αορτής».

 

(β) Σύμφωνα με την ΑΠ 15/1975 επιτρεπτώς κατεδικάσθη για βαριά σωματική βλάβη ο παραπεμφθείς για απόπειρα ανθρωποκτονίας κατηγορούμενος, ο οποίος «επυροβόλησε δις κατ' αυτού...προκλήθη τραύμα θλαστικόν της αριστερός κνήμης ως και έτερον διαμπερές τραύμα του θώρακος με πύλην εισόδου εις την στερνικήν χώραν και πύλην εξόδου κατά την δεξιάν μασχαλιαίαν τοιαύτην..».

(γ) Με το υπ' αριθ. 23/1993 βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Σύρου, παραπέμφθηκε για το αδίκημα της βαριάς σωματικής βλάβης κατ' επιτρεπτή μεταβολή της κατηγορίας από το αδίκημα της απόπειρας ανθρωποκτονίας, ο κατηγορούμενος ο οποίος «..κτύπησε με το μαχαίρι που κρατούσε τον Μ. στην κοιλιακή χώρα προκαλώντας σε αυτόν ρήξη ήπατος και ακολούθως αναλαμβανόμενος την βαρύτητα του χτυπήματος που κατάφερε τράπηκε σε φυγή», καθώς «..ο επιλεκτικός επίσης τόπος του χτυπήματος στην κοιλιακή χώρα όπου βρίσκονται ζωτικής σημασίας όργανα του ανθρώπινου οργανισμού και η έντασή του μέχρις σημείου να υποστεί ρήξη το ήπαρ μαρτυρούν την πρόθεσή του να τον τραυματίσει βαριά, όχι όμως και να τον φονεύσει αφού μετά το χτύπημα τράπηκε σε φυγή, ενώ είχε τη δυνατότητα να του καταφέρει και άλλα χτυπήματα που ενδεχομένως θα ήταν μοιραία»,

(δ) Με το υπ' αριθ. 920/1992 βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης παραπέμφθηκε για το αδίκημα της επικίνδυνης σωματικής βλάβης κατ' επιτρεπτή μεταβολή της κατηγορίας από το αδίκημα της απόπειρας ανθρωποκτονίας, ό κατηγορούμενος ο οποίος «... θέλησε να χτυπήσει τον Νιγηριανό φοιτητή με ένα μαχαίρι με λεπίδα μήκους 13 εκατοστών που έφερε μαζί του (χωρίς να προκύπτει με ικανή βεβαιότητα από κάποιο στοιχείο ότι ήθελε ή αποδεχόταν τη θανάτωσή του). Έτσι επιτέθηκε εναντίον τού από πίσω και τον έπληξε με το μαχαίρι και τον τραυμάτισε στο οπίσθιο θωρακικό τοίχωμα δεξιά παρασπονδυλικά, με πύλη εισόδου τού μαχαιριού στο ύψος του εβδόμου- ογδόου μεσοπλευρίου διαστήματος και κατεύθυνση προς το δεξιό κάτω λοβό που τον έθιξε σε μήκος 2 εκατοστών, δημιουργώντας αιμοθώρακα».

(ε) Με το υπ' αριθ. 2/1983 βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Καλαβρύτων εκρίθη επιτρεπτή η μεταβολή της κατηγορίας από απόπειρα ανθρωποκτονίας σε απόπειρα επικίνδυνης σωματικής βλάβης, δεδομένου ότι ο δράστης στερείτο ανθρωποκτόνου σκοπού, αφ' ης στιγμής παρότι το περίστροφο ήταν πλήρες πυροβόλησε άπαξ στο ύψος των ποδιών του θύματος,

(στ) Στο υπ' αριθ. 128/1991 βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης εκρίθη επιτρεπτή η μεταβολή της κατηγορίας από απόπειρα ανθρωποκτονίας σε επικίνδυνη σωματική βλάβη, καθώς «αν ο δράστης είχε πρόθεση ανθρωποκτόνο, θα μπορούσε εξ αρχής να διαπράξει αυτό, πυροβολώντας εναντίον του, από απόσταση 7 περίπου μέτρων, όσο απείχε απ' αυτόν, και όχι στο κενό, όπως τελικά διέπραξε».

(ζ) Στην υπ' αριθ. 83, 84, 85, 86, 87/1987 απόφαση του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Πειραιώς εκρίθη ότι δεν είχε ανθρωποκτόνο σκοπό ο κατηγορούμενος που έπληξε το θύμα με μαχαίρι (μήκος λεπίδας 15 εκατοστών) στην βάση του αριστερού ημιθωρακίου και του προκάλεσε τραύμα 2 εκατοστών, στο αριστερό αντιβράχιο και του προκάλεσε τραύμα μήκους 1,5 εκατ., παρά το γεγονός ότι μετά την επαγωγή των ως άνω τραυμάτων το εγκατέλειψε. Κατ' επιτρεπτή, λοιπόν, μεταβολή της εναντίον του κατηγορίας κηρύχθηκε ένοχος επικίνδυνης σωματικής βλάβης,

(η) Στην υπ'αριθ. 98,99,100,101,102/1986 απόφαση του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Πειραιώς εκρίθη ότι δεν είχε ανθρωποκτόνο σκοπό ο κατηγορούμενος που έπληξε το θύμα με λεπίδα μήκους 12 εκατοστών στην κοιλιακή του χώρα και του προξένησε τρώση του ήπατος και κηρύχθηκε ένοχος βαριάς σωματικής βλάβης (κατ' επιτρεπτή μεταβολή της κατηγορίας από απόπειρα ανθρωποκτονίας).

(θ) Στην υπ' αριθ. 42, 43, 44, 45/1986 απόφαση του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Πειραιώς εκρίθη ότι ο κατηγορούμενος ο οποίος έπληξε με μαχαίρι τρεις φορές στο κεφάλι και την παλάμη του δεξιού χεριού το θύμα (και του προκάλεσε διάφορα τραύματα ιδίως στο θόλο του κρανίου) δεν είχε ανθρωποκτόνο σκοπό. Ως εκ τούτου, κηρύχθηκε ένοχος επικίνδυνης σωματικής βλάβης και όχι απόπειρας ανθρωποκτονίας.

(ι) Στην υπ' αριθ. 139, 140, 141/1985 κηρύχθηκε ένοχος βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης και όχι απόπειρας ανθρωποκτονίας ο κατηγορούμενος ο οποίος με μαχαίρι (σουγιά - με κοπτικό μέρος 10 εκατοστών) έπληξε το θύμα σε διάφορα σημεία του σώματος.

(κ) Στην υπ' αριθ. 82,83,84,85,86/1981 εκρίθη ότι δεν είχε ανθρωποκτόνο δόλο ο κατηγορούμενος που έπληξε το θύμα με αιχμηρό μαχαίρι επανειλημμένως στο λαιμό, τον αυχένα, τα αυτιά και του προκάλεσε τρία τραύματα ενός εκατοστού το καθένα. Κατ' επιτρεπτή, λοιπόν, μεταβολή της εναντίον του κατηγορίας κηρύχθηκε ένοχος επικίνδυνης σωματικής βλάβης.

(λ) Τέλος, με την ΑΠ 1112/1976 εκρίθη αιτιολογημένη η προσβαλλόμενη απόφαση με την οποία κηρύχθηκε ένοχος για το αδίκημα της επικίνδυνης σωματικής βλάβης (κατ' επιτρεπτή μεταβολή από την κατηγορία της απόπειρας ανθρωποκτονίας), ο κατηγορούμενος ο οποίος «προσεπάθη να κόψη τον λαιμόν τούτου» και προκάλεσε «επί της πρόσθιας επιφανείας του τραχήλου δια της μαχαίρας δύο αβαθή τραύματα».

 

34.       Κρίσιμη είναι τέλος μια σύντομη αναφορά στον Ν.3169/2003 (Οπλοφορία, χρήση πυροβόλων όπλων από αστυνομικούς εκπαίδευσή τους σε αυτά και άλλες διατάξεις), ο οποίος ρυθμίζει, μεταξύ άλλων, τον τρόπο χρήσης πυροβόλων όπλων από τα αστυνομικά όργανα. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το άρθρο 1 του εν λόγω νόμου:

«Στον παρόντα νόμο οι ακόλουθοι όροι έχουν την εξής σημασία: α, [...] δ. Χρήση πυροβόλου όπλου είναι η κατά τον προορισμό του ενεργοποίηση του όπλου και η εκτόξευση βλήματος (πυροβολισμός). Ο πυροβολισμός ανάλογα με το στόχο της βολής κλιμακώνεται σε: (1) εκφοβιστικό, όταν δεν στοχεύεται η πλήξη οποιουδήποτε στόχου, (2) κατά πραγμάτων, όταν στοχεύεται η πλήξη πραγμάτων, (3) ακινητοποίησης όταν στοχεύεται η πλήξη μη ζωτικών σημείων του σώματος ανθρώπου και ιδίως των κάτω άκρων αυτού και (4) εξουδετέρωσης, όταν στοχεύεται η πλήξη ανθρώπου και πιθανολογείται ακόμη και ο θάνατός του...»

35.       Από την εν λόγω διάταξη προκύπτει με σαφήνεια ότι κατά την αυθεντική κρίση του νομοθέτη τα κάτω άκρα του ανθρώπου, ήτοι τα πόδια, συγκαταλέγονται ρητώς στα μη ζωτικά σημεία του ο του ανθρωπίνου σώματος. Μάλιστα, ο νομοθέτης φαίνεται να τα εκλαμβάνει ως το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα μέρους του ανθρωπίνου σώματος που δεν ανήκει στα ζωτικά σημεία, αφού επιλέγει να αναφερθεί ρητώς σε αυτά χρησιμοποιώντας την λέξη «ιδίως». Έτσι, ο πυροβολισμός με στόχο τα κάτω άκρα αξιολογείται σαφώς ως «πυροβολισμός ακινητοποίησης» και όχι ως «πυροβολισμός εξουδετέρωσης». Εξ' αντιδιαστολής δε προς τον ορισμό που επιλέγεται για τον πυροβολισμό εξουδετέρωσης συνάγεται ότι κατά την στόχευση των κάτω άκρων από το αστυνομικό όργανο δεν πιθανολογείται καν ο θάνατος του προσώπου που στοχεύεται, αφού μέσω αυτού επιδιώκεται η ακινητοποίηση. Με άλλα λόγια ο ίδιος ο νομοθέτης τεκμαίρει ότι ο πυροβολισμός στα κάτω άκρα, θέτει έναν μειωμένο κίνδυνο για την ζωή του στόχου, και δεν είναι ικανός κατ' αρχήν να οδηγήσει στην θανάτωση.

 

Δ. Επί της υπό κρίσιν υποθέσεως:

 

36.       Εν προκειμένω, από τα πραγματικά περιστατικά της υποθέσεως, τα αντικειμενικά στοιχεία και επιστημονικά δεδομένα που εισφέρθηκαν κατά την αποδεικτική διαδικασία (ήδη από τον πρώτο βαθμό) καθίσταται ευχερώς σαφές ότι εσφαλμένα μου αποδίδεται η κατηγορία της ανθρωποκτονίας εκ προθέσεως έναντι αυτής της θανατηφόρου σωματικής βλάβης κατ’ άρθρο 311 ΠΚ, αφού δεν στοιχειοθετείται δόλος μου ως προς τον θάνατο του.

 

Ούτε προέβλεψα τον θάνατο του … ως πιθανή - ενδεχόμενη συνέπεια της επίθεσής μου εναντίον του, ούτε βέβαια τον αποδέχτηκα ως ενδεχόμενο. Αντίθετα, πρόθεσή μου ήταν να του προκαλέσω αποκλειστικά σωματική βλάβη, χωρίς να ήμουν σε θέση καν να διανοηθώ ότι το χτύπημά μου θα είχε ως αποτέλεσμα το θάνατό του.

 

37.       Ειδικότερα, η απουσία ανθρωποκτόνου δόλου στο πρόσωπό μου κατά την τέλεση της υπό κρίσιν πράξης υποδεικνύεται από την συνδρομή των εξής ισχυρών αντικειμενικών κριτηρίων - αντενδείξεων. Κατ' αρχάς δεν υφίσταται κανένα λογικό και βάσιμο κίνητρο ώστε να αποδέχομαι την θανάτωση του…  …..Όπως ανέφερα και κατά την απολογία μου ενώπιον του Πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, ουδέποτε είχα διαπληκτιστεί με τον θανόντα στο παρελθόν, ούτε είχαμε την οποιαδήποτε διαφορά, ενώ διατηρούσαμε φιλικές σχέσεις, καθώς ανήκαμε στην ίδια παρέα. Μάλιστα, δύο χρόνια πριν το τραγικό συμβάν ο …..μου είχε σώσει την ζωή, βοηθώντας με όταν, κατόπιν εμπλοκής μου σε τροχαίο ατύχημα, έπεσα σε χαντάκι.

 

38.       Δεν μπορεί βέβαια να θεωρηθεί ως λογικό κίνητρο θανάτωσης ο διαπληκτισμός για ασήμαντη αφορμή, ήτοι λόγω διαφωνίας για την μηχανή και λόγω αμφισβήτησης των οδηγικών μου ικανοτήτων, όπως έχει κατατεθεί και από τους μάρτυρες. Τουναντίον, τα ανωτέρω καταδεικνύουν ότι το τραγικό συμβάν έλαβε χώρα αποκλειστικά και μόνο λύνω απερισκεψίας, νεανικής επιπολαιότητας, καθώς και στιγμιαίας και παροδικής παρόρμησης οφειλόμενης στο νεαρό της ηλικίας μου και στην αδυναμία τιθασεύσεως της παρορμητικότητάς μου, χωρίς να έχει προηγηθεί οιασδήποτε μορφής προετοιμασία ή σχεδιασμός της αξιόποινης πράξης.

 

39.       Παράλληλα, την ύπαρξη ενδεχόμενου δόλου μου ως προς το αποτέλεσμα του θανάτου αποκλείει η παρουσία αυτοπτών μαρτύρων κατά τον χρόνο της επίθεσης. Δεν θα ήταν λογικό να αποδέχομαι την θανάτωση του ….από την πράξη μου και ταυτόχρονα να προβώ σε αυτήν ενώπιον των …   και …., οι οποίοι θα ήταν σε κάθε περίπτωση σε θέση να αποδείξουν αμέσως μετά την ενοχή μου. Αντίθετα, η τέλεση της πράξης ενώπιόν τους συνηγορεί στην στοιχειοθέτηση δόλου πρόκλησης (βαριάς) σωματικής βλάβης και αμέλειάς μου ως προς το περαιτέρω αποτέλεσμα του θανάτου.

 

40.       Πέρα όμως από τα παραπάνω, ο ίδιος ο τρόπος που έλαβε χώρα η επίθεση και το είδος του τραύματος που προκλήθηκε στον θανόντα δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για την αναγνώριση οποιασδήποτε μορφής δόλου μου ως προς τον θάνατό του. Συγκεκριμένα:

 

41. Πρώτον, από το σύνολο του αποδεικτικού υλικού, το οποίο εισφέρθηκε και αξιολογήθηκε ενώπιον του Πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, συνάγεται ότι έπληξα τον θανόντα μία και μοναδική φορά, χωρίς σφοδρότητα, προκαλώντας του τραύμα βάθους 4-5 εκατοστών στον αριστερό μηρό και δη στην έκφυσή του, από το οποίο και προήλθε εν τέλει ο θάνατός του. Το σχετικά μικρό βάθος του τραύματος, το σημείο του πλήγματος (κάτω άκρο), το οποίο δεν συγκαταλέγεται στα ζωτικά όργανα, αλλά και η μη επανάληψή του οδηγούν, λοιπόν, στο συμπέρασμα ότι δεν στράφηκα εναντίον του θανόντος με  ιδιαίτερη ένταση, σφοδρότητα ή ορμή, στοιχεία που θα συνηγορούσαν υπέρ της ύπαρξης ενδεχόμενου ανθρωποκτόνου δόλου στο πρόσωπό μου.

 

42.       Αντιθέτως, καθοριστικό ρόλο για τον θάνατό του διαδραμάτισε το γεγονός ότι κατά το μοναδικό αυτό πλήγμα μου, άθελά μου τραυμάτισα την μηριαία αρτηρία του, προκαλώντας τυχαία την τρώση της. Ωστόσο, είναι σαφές ότι στρέφοντας το μαχαίρι προς τα κάτω άκρα του θανόντος, αποφεύγοντας κατ' αυτόν τον τρόπο να πλήξω την κοιλιά, την καρδιά ή τον λαιμό του, δεν στόχευσα την μηριαία αρτηρία του, την οποία άλλωστε δεν ήμουν, ούτε είμαι σε θέση να εντοπίσω (όπως κατέθεσαν και οι μάρτυρες κατηγορίας … και ….), ούτε βέβαια γνώριζα την λειτουργία και την σημασία της για το ανθρώπινο σώμα, όπως άλλωστε ο μέσος άνθρωπος της ηλικίας μου. Αντιθέτως, αν είχα ανθρωποκτόνο σκοπό, λόγω της μεγάλης διαφοράς ύψους μεταξύ εμού και του θύματος (έχω ύψος 1,90 μ., ο δε θανών ήταν πολύ πιο βραχύσωμος), θα μπορούσα ευχερέστατα να μην έχω σκύψει και συνεπακόλουθα να τον έχω πλήξει στην κοιλιακή χώρα ή σε κάποιο ζωτικό όργανο και όχι στον μηρό.

 

43.       0 τραυματισμός δε του εν λόγω σημείου οφείλεται εξ ολοκλήρου στην τύχη, αφού πρόκειται για ένα σημείο του μηρού με μη σταθερή θέση, το οποίο μετακινείται ανάλογα με την κίνηση του σώματος, Όταν λοιπόν έπληξα τον θανόντα στο κάτω μέρος του σώματός του προκειμένου να τον τραυματίσω, ήταν αντικειμενικώς αδύνατον να προβλέψω ότι θα πετύχαινα το συγκεκριμένο σημείο του μηρού του, με αποτέλεσμα την πρόκληση εκτεταμένης αιμορραγίας και εν τέλει τον θάνατό του.

 

44.       Επισημαίνεται ότι τα ανωτέρω επιβεβαίωσε και ο πλέον αρμόδιος μάρτυρας κατηγορίας κατά την εξέτασή του ενώπιον του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου. Ειδικότερα, ο ως άνω ιατροδικαστής κατέθεσε τα κάτωθι:

(α) Από τα δεδομένα του υπό κρίση θανατηφόρου τραυματισμού «δεν υπάρχει δόλος (ορ. σελ. 130 -132 εκκαλουμένης: «..απ’ τα δεδομένα που έχουμε ως σήμερα δεν υπάρχει αυτά που λέμε δόλος να τον σκοτώσει, να τον χτυπήσει ναι», «Τα θανατηφόρα ατυχήματα που μας έρχονται με δόλο, δολοφονίες κλπ είναι κεφάλι, λαιμός, θώρακας, κοιλιά, τώρα τι σκέφτεται ο καθένας εκείνη στο μυαλό του δεν είμαι μέσα, το λέω...)

(β) Επεσήμανε ότι στο σημείο που επλήγη το θύμα (μηρός), μόνο η τρώση της μηριαίας αρτηρίας, ήτοι περιοχή μήκους μόλις 1,5 εκατοστού του μηρού, δύναται να επιφέρει το θάνατο.

(γ) Το μοναδικό περιστατικό στο οποίο έχει διαπιστώσει (κατά τη διάρκεια της πολυετούς διαδρομής του στο χώρο της ιατροδικαστικής) να επέρχεται τρώση της μηριαίας αρτηρίας αποκλειστικά και μόνο με ένα χτύπημα, είναι το υπό κρίσιν! (ορ. σελ. 134 εκκαλουμένης: «Να σας πω, αυτό τα περιστατικό ήταν το μοναδικό που είχα δει με μια τρώση να χτυπήσει αρτηρία. Έχω δει τρώση αρτηρίας της μηριαίας αλλά με περισσότερα χτυπήματα».)

(δ) Δεν είναι εύκολο να βρεθεί το σημείο της μηριαίας αρτηρίας, καθώς είναι διαφορετικό σε κάθε άνθρωπο, και σε κάθε περίπτωση ακόμα και πολύπειροι χειρουργοί το αναζητούν προσεκτικά χρησιμοποιώντας ειδική μέθοδο.

(ε) Αν το χτύπημα ήταν μισό εκατοστό δεξιά ή αριστερά σε σχέση με το σημείο που επλήγη, τότε ο θάνατος θα είχε αποφευχθεί.

(στ) Σίγουρα το σημείο που επλήγη (ο μηρός) δεν είναι ευπαθές.

 

45. Τα παραπάνω αποδεικνύονται άλλωστε και από τις 3 ιατροδικαστικές γνωμοδοτήσεις που συντάχθηκαν για λογαριασμό μου στο πλαίσιο της προδικασίας. Συγκεκριμένα, ο Ιατρός Δημόσιας Υγείας, Ιατροδικαστής ……, στην από 22.4.2021 ιατροδικαστική γνωμοδότησή του αναφέρει κατ' αρχάς σε σχέση με τον τρόπο που έλαβε χώρα η επίθεσή μου εναντίον του παθόντος ότι:

«σελ.6 [..]Το βάθος του τραύματος, προσδιορίζεται/εκτιμάται περίπου στα 5 εκ. (δεν περιγράφεται το βάθος στην ιατροδικαστική έκθεση), βάθος ικανό για να πληγεί η μηριαία αρτηρία. Δηλαδή, η εισχώρηση του αιχμηρού αντικειμένου, δεν χρειαζόταν να ξεπεράσει τα 5 εκ. για να πληγεί η μηριαία αρτηρία, ένδειξη ότι δεν ασκήθηκαν ισχυρές δυνάμεις. Επιπρόσθετα, το σχήμα του τραύματος είναι ομαλό και εφόσον έχει προκληθεί από αμφίστομο μαχαίρι, αποτελεί ένδειξη ότι δεν συνεστράφη κατά την εισχώρησή του (δεν φαίνεται παραλλαγή στο σχήμα). Επομένως συνεκτιμώντας ότι δεν υπήρχαν άλλο τραύματα, δίνεται η εικόνα ότι κατά την στιγμή του τραυματισμού, δεν ασκήθηκαν ισχυρές δυνάμεις και η πράξη δεν έγινε με ιδιαίτερη βιαιότητα ή μανία του δράστη [...]»

Παράλληλα, αναφερόμενος στην δυσκολία τρώσεως της μηριαίας αρτηρίας καταλήγει χαρακτηριστικά στο συμπέρασμα ότι:

«σελ.11[...] Όσον αφορά την τρώση της μηριαίας αρτηρίας δεν μπορεί να αποδεχθεί ότι αυτή έγινε με στόχευση και συναξιολογώντας την έλλειψη άλλων τραυμάτων στο σώμα, τα λεία χείλη του τραύματος (χωρίς ένδειξη π.χ. συστροφής μαχαιριού) αλλά και την περιοχή πλήξης (το κάτω άκρο, δεν αφορά ζωτική περιοχή για τον οργανισμό), μου δίνουν την εικόνα ότι υπήρξε μεν βίαιη ενέργεια, αλλά και ότι η μηριαία αρτηρία επλήγη με τυχαίο τρόπο διότι δεν μπορείς να την στοχεύσεις εάν δεν ξέρεις την πορεία της στο κάτω άκρο. Από το σημείο του πλήγματος από το γεγονός ότι δεν στοχεύθηκε ζωτικό όργανο όπως καρδιά, λαιμός κ.λπ.-, αλλά και από το εκτιμώμενο από τον υπογράφοντα βάθος του τραύματος μου δίνεται η εικόνα ότι ο δράστης δεν ήθελε να προκαλέσει θάνατο. Το συμπέρασμα αυτό ενισχύεται και από το γεγονός ότι η πληγείσα μηριαία αρτηρία δυσχερώς εντοπίζεται, από κάποιον που δεν ξέρει την πορεία της στο ανθρώπινο σώμα και σε τρώση της ο θάνατος επέρχεται μετά από απώλεια μεγάλης ποσότητας αίματος, η οποία εάν αντιμετωπιστεί έγκαιρα, με πρώτες βοήθειες μπορεί να σωθεί. Περαιτέρω, σύμφωνα με την ιατροδικαστική έκθεση, η τρώση έγινε εκ των κάτω προς τα άνω, δείχνοντας λοξή πορεία και παράλληλα αξιολογώντας το χαμηλό σημείο τρώσεως (άνω τριτημόριο αριστερής μηριαίας χώρας στην περιοχή έκφυσης του αριστερού κάτω άκρου), δίνει εικόνα παράδοξης πλήξης και περαιτέρω συνεκτίμηση των σωματικών υψών του θύματος και του φερόμενου ως δράστη, θεωρώ, ότι θα δώσει εικόνα περί των γεγονότων.»

 

46.       Τα ανωτέρω επιβεβαίωσε και ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου καταθέτοντας ρητώς και ανεπιφυλάκτως τα ακόλουθα:

- Σελ.144 εκκαλουμένης:

«Ως ιατροδικαστής που εγώ ασχολούμαι 12 χρόνια, με ένα τραύμα να επέλθει θάνατος σε περιφερικό μέλος του σώματος, διότι τα κάτω άκρα, τα άνω άκρα είναι περιφερικά μέλη του σώματος, έχουν μεσαίου εύρους αγγεία, δεν είναι η κοιλιά που έχει ζωτικά όργανα, όπως ο σπλην, το ήπαρ, ή να έχει μεγάλα αγγεία, όπως η κοιλιακή αορτή, οι κάτω καρωτίδες ή στο κεφάλι. Είναι πολύ δύσκολο να επέλθει θάνατος με μόνο ένα τραύμα στο πόδι. Εγώ ιατροδικαστικώς αυτά που γνωρίζω είναι ότι όταν δέχεσαι ένα τέτοιο τραύμα δεν εξουδετερώνεσαι κι αμέσως, δεν κόβονται τα νεύρα, δεν αποσχίζονται όλοι οι μυς. Μπορείς να μείνεις ακόμα και όρθιος, σταθερός να περπατήσεις κάποια μέτρα μέχρι που η προοδευτική απώλεια αίματος προφανώς σε καταβάλει και χάνεις τις αισθήσεις», «...δεν είναι καίρια για τη ζωή η πλήξη στο πόδι και δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ένα τραύμα σε έναν άνθρωπο που δεν σε εξουδετερώνει μπορείς και συνεχίζεις, ενώ αντίθετα αν τραυματιστεί η καρωτίδα, γι 'αυτό θεωρείται ζωτική περιοχή, αμέσως επέρχεται ζάλη, χάνει αίμα ο εγκέφαλος...».

-           Σελ. 145 εκκαλουμένης:

«...εγώ αυτό που γνωρίζω είναι ότι είναι μια πολύ μεγάλη επιφάνεια, το αριστερό άνω τεταρτημόριο του μηρού, αλλά το στοχεύσεις μια αρτηρία η οποία έχει διάμετρο 1,5 εκατοστό είναι αδύνατον. Εγώ σαν γιατρός για να μπορέσω να ψηλαφίσω ενός ανθρώπου την μηριαία αρτηρία θα βάλω το χέρι μου στην έσω επιφάνεια και θα πάω δοκιμαστικά και θα την ψηλαφίσω. Δηλαδή, εγώ βλέποντας εσάς, που όλοι έχουμε μια διαφορετική σωματοδομή, ο θανόντας ήταν και αδύνατος, δεν μπορείς να ξέρεις που είναι η μηριαία αρτηρία για να την στοχεύσω».

«...εγώ δεν θα σας μιλήσω για την πρόθεση, εγώ θα σας μιλήσω ότι η μηριαία τραυματίστηκε με τυχαίο τρόπο, διότι κανένας δεν μπορεί να την στοχεύσει. Κανένας δεν μπορεί να έχει στο μυαλό του ότι εγώ χτυπώντας το πόδι θα τραυματίσω την μηριαία αρτηρία.

«...Ξέρω ότι το τραύμα αυτό δεν τον εξουδετέρωσε, θεωρώ ότι παρέμεινε όρθιος, οπότε αν κάποιος είχε, αν με ρωτάτε ανθρωποκτόνο πρόθεση, που δεν ήμουνα παρών για να πω ότι την είχε ή δεν την είχε και να πω τι μανία είχε, θα έπρεπε να συνεχίσει να κάνει χτυπήματα για να ξαπλώσει κάτω.»

«Από το φωτογραφικό υλικό φαίνεται ένα ομαλό τραύμα, που δεν μου δείχνει, αν μου βάλετε ότι κάποιος έκανε συστροφή του μαχαιριού δεν θα μιλήσω εγώ σε τί κατάσταση ήταν ο δράστης, αλλά δείχνει ένα τραύμα το οποίο απλώς μπήκε το μαχαίρι.»

-Σελ. 152 εκκαλουμένης:

«Λαμβάνοντας υπ’ όψη το τραύμα άμα το δείτε στη φωτογραφία που υπάρχει στη δικογραφία, δεν το έχω, αλλά είναι παντελώς ομαλό, χωρίς εικόνα ότι συστράφηκε το μαχαίρι, ότι είναι σε περιφερικό τμήμα δεν μου δίνεται η εικόνα ότι αυτός που το προκάλεσε ήθελε να τον σκοτώσει και κυρίως γιατί καταλαβαίνω από αυτά που βλέπω, ότι δεν εξουδετερώθηκε άμεσα το θύμα. Δηλαδή εάν ήθελε κάποιος να τον σκοτώσει θεωρώ, αυτό είναι μια εικασία μου όμως, θα έπρεπε να κάνει και άλλες μαχαιριές να το πω λαϊκά. Να τον ξαπλώσει κάτω. Δηλαδή αυτό το τραύμα δεν σε εξουδετερώνει με το που το κάνεις. Παραμένει όρθιος. Θα μπορούσαν να έχουν πάλη, θα μπορούσαν να έχουν εκδορές, θλαστικά τραύματα, μώλωπες, εκχυμώσεις.»

 

47.       Στα ίδια συμπεράσματα οδηγούνται δε και οι κ. ….Ιατροδικαστής, τέως Προϊστάμενος της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Αθηνών και κ. …., , Γενικός Χειρούργος με εξειδίκευση στην Αγγειοχειρουργική. Ο πρώτος στην υπ' αριθ. 42.169 και από 10.9.2021 ένορκη βεβαίωσή του δηλώνει μεταξύ άλλων ότι:

«σελ. 4[...] Τέλος, όσο αφορά την ανθρωποκτόνο πρόθεση, θέλω να σημειώσω εκτιμώ, ότι το συγκεκριμένο τραύμα στην πρόσθια επιφάνεια της αριστερής μηριαίας περιοχής, δεν θα ήταν θανατηφόρο εάν δεν είχε πληγεί η μηριαία αρτηρία, την τρώση της οποίας την χαρακτηρίζω τυχαία, διότι κανένας μη ειδικός δεν μπορεί να ξέρει την πορεία της και να την στοχεύσει. Επιπλέον, η έλλειψη σημείων πάλης ή και πολλαπλών τραυμάτων με πρόκληση μόνο ενός τραύματος κατά την εμπειρία μου δεν συνάδει με ανθρωποκτόνο πρόθεση, διότι η πλήξη σε κάτω άκρο, δεν είναι ικανή να προκαλέσει θάνατο εκτός στην περίπτωση που από τύχη θα πληγεί η μηριαία αρτηρία...».

 

48.       Αντίστοιχα, ο κ. …στην υπ' αριθ. 42.170 και από 13.9.2021 ένορκη βεβαίωσή του αναφέρει ειδικά σε σχέση με την μηριαία αρτηρία ότι:

«σελ.3 (...) Το ζήτημα έχει σημασία, διότι από το σημείο όπου υπάρχει το τραύμα προκύπτει ότι, αν αυτό οφείλεται σε ανθρώπινη ενέργεια, αυτή δεν κατευθυνόταν σε ζωτικό όργανο, με ανάλογα συμπεράσματα για την ύπαρξη δόλου ή όχι. Το συμπέρασμα αυτό ενισχύεται και από το γεγονός που αναφέρω αναλυτικά παρακάτω (υπό 12.) ότι η πληγείσα αρτηρία δεν ανευρίσκεται ευχερώς, ακόμη και από ειδήμονες ιατρούς καθώς και από το ότι το βάθος του τραύματος ήταν μικρό και επομένως η ορμή του οργάνου, με το οποίο επλήγη ο παθών δεν ήταν μεγάλη...»

καθώς και ότι:

«σελ.5 [...] 12.Η μηριαία αρτηρία πορεύεται στην πρόσθια/πλάγια μηριαία περιοχή, περίπου 4-5 εκ. κάτωθεν του δέρματος, είναι μεσαίου εύρους αγγείο, με διάμετρο που δεν ξεπερνά το 1εκ. Άρα έχει μεγάλη σημασία ή έγκαιρη άσκηση πίεση στην περιοχή και η άμεση αντιμετώπιση της αιμορραγίας εντός των πρώτων 30 λεπτών. Η ανατομική θέση και πορεία της μηριαίας αρτηρίας καθιστά κατανοητό ότι δεν μπορεί εύκολα να αποτελέσει στόχο (οι αρτηρίες των κάτω άκρων είναι κινητές). Ιατρικώς, όταν θέλουμε να παρασκευάσουμε την μηριαία αρτηρία (για καθετηριασμό ή χειρουργική επέμβαση) πρέπει πρώτα να την εντοπίσουμε με ψηλάφηση, διότι είναι ευκίνητη/δεν είναι σταθερή. Άρα μπορούμε να συμπεραίνουμε ότι το αιχμηρό αντικείμενο που εισήλθε      - 5εκ. στο πόδι (μηριαία περιοχή), την τραυμάτισε με τυχαίο τρόπο. Εάν δεν την είχε τραυματίσει, σε καμία περίπτωση δεν θα είχε συμβεί θάνατος, διότι από το κάτω άκρο δεν πορεύεται άλλο αγγείο ή ζωτικό σημείο, που ο τραυματισμός του θα οδηγούσε σε θάνατο...».

 

49.       Τα ανωτέρω επιβεβαίωσε δε και ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου καταθέτοντας:

- Σελ. 154 εκκαλουμένης

«...όσον αφορά το τραύμα, η μηριαία αρτηρία κι εμείς οι γιατροί, που ασχολούμαστε και ειδικά με τα αγγεία ή με την γενική χειρουργική δεν μπορούμε να την βρούμε εύκολα. (...) κατ 'αρχήν την ψηλαφούμε. Εάν το άτομο είναι παχύσαρκο ή οτιδήποτε άλλο μπορεί να μην μπορεί να την ψηλαφίσουμε διότι αυτή είναι κινητή πολλές φορές δεν είναι σε σταθερό σημείο να πούμε ότι είναι από την λαγόνια ακρολόφια 5 εκατοστά ή 3, σε άτομο - σε άτομο διαφέρει. Βάζουμε ένα ντόπλερ, ένα μηχάνημα με υπερήχους και την εντοπίζουμε».

«...μόνο κατά τύχη μπορεί να γίνει τρώση μηριαίας αρτηρίας διότι αν θέλεις να την σημαδέψεις κι εγώ ο ίδιος που είμαι γιατρός αυτή την στιγμή κάνω μια κίνηση απότομη δεν μπορώ να την βρω, μόνο κατά τύχη μπορεί να την βρω. Κι αν θέλω να προξενήσω ένα κακό σε κάποιον, όχι εγώ, οποιοσδήποτε, νομίζω ότι το πιο πρόσφορο σημείο είναι στην κοιλιά, στον θώρακα ή στον τράχηλο, παρά στον μηρό, διότι στον μηρό η μόνο περίπτωση να τρωθεί η μηριαία αρτηρία, όπως κατά τύχη έγινε εδώ πέρα».

 

50.       Εκ των ανωτέρω συνάγεται, λοιπόν, ότι όχι μόνο δεν στόχευσα την μηριαία αρτηρία του θύματος κατά την επίθεσή μου, αλλά και ότι δεν είχα προβλέψει καν τον τραυματισμό της ως πιθανή συνέπεια του χτυπήματός μου, αφού την έπληξα με εντελώς τυχαίο τρόπο. Υπό άλλες δε συνθήκες, αν δηλαδή είχα πλήξει οποιοδήποτε άλλο σημείο του μηρού του θύματος, η ορμή - ένταση του χτυπήματός μου και συνακόλουθα το βάθος του τραύματος που προκλήθηκε από αυτό, δεν θα οδηγούσαν στον θάνατό του, αλλά στον σωματική του βλάβη, την οποία άλλωστε και μόνο επιθυμούσα.

 

51.       Δεύτερον, ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι, όπως ανέφερα παραπάνω, έπληξα τον παθόντα μία και μοναδική φορά, και μάλιστα στον μηρό και όχι στην κοιλιακή τη θωρακική χώρα, όπου βρίσκονται τα ευπαθή όργανα του ανθρώπινου σώματος, στοιχείο που δεν αμφισβητείται ούτε από τους αυτόπτες μάρτυρες, ούτε από την από 12.3.2021 και με αριθ. πρωτ. … ιατροδικαστική έκθεση Νεκροψίας - Νεκροτομής του κ. ….. Παρότι, δηλαδή, έφερα στιλέτο, μετά το πρώτο πλήγμα που προκάλεσα στον παθόντα δεν επανέλαβα την επίθεση μου και αποχώρησα από το σημείο του συμβάντος. Ούτε βέβαια χτύπησα τον παθόντα με κάποιον άλλον τρόπο, αφού δεν βρέθηκε κανένα σημείο πάλης στον θανόντα. Αν βέβαια αποδεχόμουν τον θάνατο του ….           (γεγονός που αρνούμαι κατηγορηματικώς, η αντίδρασή μου μετά το πρώτο αυτό πλήγμα, το οποίο άλλωστε, όπως θα εκθέσω αναλυτικά παρακάτω δεν επέφερε ακαριαία τον θάνατο του παθόντος, θα ήταν τελείως διαφορετική. Κατά λογική, δηλαδή, αναγκαιότητα θα προσπαθούσα να τον πλήξω εκ νέου και δεν θα σταματούσα πάραυτα την επίθεσή μου.

 

52.       Τρίτον, το πλήγμα που προκάλεσα στον παθόντα δεν επέφερε άμεσα — ακαριαία τον θάνατό του, αλλά αυτός επήλθε μετά την πάροδο μιάμισης (1,5) ώρας, λόγω εκτεταμένης αιμορραγίας από την τρώση της μηριαίας αρτηρίας, η οποία δεν αντιμετωπίστηκε εγκαίρως. Συνάγεται δε ότι το τραύμα δεν έδινε την εικόνα ενός «θανατηφόρου τραύματος» σε κάποιον μη ειδικό, αφού φαίνεται ότι τόσο οι παρευρισκόμενοι μάρτυρες όσο και το ίδιο το θύμα δεν θεώρησαν πιθανή την επέλευση του θανάτου από αυτό, πιθανότατα λόγω του σημείου που είχε πληγεί και της μικρής του έκτασης, όπως άλλωστε κατέθεσαν και κατά την εξέτασή τους ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου.

 

53.       Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τις από 22.11.2020 προανακριτικές καταθέσεις των μαρτύρων …..και ……, η επίθεση έλαβε χώρα περί την 21:30, ενώ ως ώρα θανάτου του παθόντος προσδιορίστηκε η 23:00 της ίδιας ημέρας (βλ. την από 22.11.2020 ένορκη εξέταση της ….        Ιατρού του Πολυδυνάμου Ιατρείου Σπετσών). Περαιτέρω, από την από 22.11.2020 προανακριτική κατάθεση του υπαρχιφύλακα κ. ….   προκύπτει ότι εκείνος έφτασε στο σημείο στις 22:00, ενώ το ΕΚΑΒ έφτασε πέντε λεπτά αργότερα, δηλαδή στις 22:05.

 

54.       Μέχρι λοιπόν την έλευση του ΕΚΑΒ, επί διαστήματος δηλαδή τουλάχιστον 35' λεπτών ουδείς από τους παρευρισκόμενους μάρτυρες (εν συνόλω οχτώ άτομα κατά την στιγμή που έφτασε στο σημείο ο ως άνω αστυνομικός όπως ρητά κατέθεσε) παρέσχε πρώτες βοήθειες στον θανόντα, υπολαμβάνοντας προφανώς ότι το τραύμα του δεν ήταν τέτοιας βαρύτητας. Μοναδική εξαίρεση αποτελεί ο …., ο οποίος σύμφωνα με την κατάθεσή του έβαλε μια πετσέτα στο τραύμα του θύματος προκειμένου να τον βοηθήσει,.

 

55.       Με καθυστέρηση, άλλωστε, κλήθηκε και το ίδιο το ΕΚΑΒ, αφού από τις προανακριτικές και ανακριτικές καταθέσεις των μαρτύρων, …. και …. προκύπτει ότι εκείνοι αντί να καλέσουν απευθείας το ΕΚΑΒ επέλεξαν να κολάσουν τον …   [και συγκεκριμένα ο …), ώστε να καλέσει εκείνος με την σειρά του το ΕΚΑΒ. Μάλιστα, προκύπτει ότι κατά την κλήση της αστυνομίας και του ΕΚΑΒ ο …., δεν ήταν ενήμερος καν για την ένταση ή την επικινδυνότητα του χτυπήματος, παρά μόνο για το γεγονός ότι ο θανών ήταν «σοβαρά τραυματισμένος). Με αυτόν τον τρόπο όμως χάθηκαν πολύτιμα λεπτά, που θα μπορούσαν να είχαν αξιοποιηθεί για την έγκαιρη περίθαλψη του θανόντος.

 

56.       Στον «εσφαλμένο χειρισμό» του περιστατικού συνέβαλε δυστυχώς και το γεγονός ότι ο θανών κατά την στιγμή της επίθεσης βρισκόταν υπό την επήρεια ινδικής κάνναβης, στοιχείο που αποδεικνύεται μεταξύ άλλων και από την ιατροδικαστική έκθεση νεκροψίας - νεκροτομής του κ. …, με αποτέλεσμα να μην αντιλαμβάνεται την ένταση του πόνου του τραύματος. Κατά συνέπεια, δεν κατέστη εφικτή η ορθή εκτίμηση του τραυματισμού από τους παρευρισκόμενους μάρτυρες, με αποτέλεσμα να καθυστερήσει η κλήση τους προς το ΕΚΑΒ (έστω μέσω παρένθετου προσώπου, όπως φαίνεται να έλαβε χώρα εν προκειμένω).

 

57.       Την δυσμενή επίδραση της κάνναβης στην ορθή εκτίμηση του τραύματος από τον παθόντα και κατ' επέκταση από τους παρευρισκόμενους μάρτυρες επισημαίνουν άλλωστε και οι κ. …..και ….στις σχετικές γνωματεύσεις τους. Μάλιστα, ο κ. ….αναφέρει χαρακτηριστικά ότι:

«σελ.6 [...] Β. Ευρήματα τοξικολογικής εξέτασης: Σύμφωνα με την τοξικολογική εξέταση, στο αίμα του ….διαπιστώθηκε συγκέντρωση ναρκωτικών ουσιών, με ανάδειξη 120ng/ml κανναβινόλες οι οποίες αποτελούν προϊόντα ινδικής κάνναβης. Το αποτέλεσμα αυτό, θα πρέπει να συναξιολογηθεί με την αιτία του θανάτου, διότι η ινδική κάνναβη αφορά ουσία, που επηρεάζει την θυμική κατάσταση του ατόμου ως ναρκωτική ουσία. Είναι πιθανό λόγω επήρειας ινδικής κάνναβης ο …..να μην αντιλαμβανόταν την ένταση του πόνου λόγω του τραύματος και να μην εκτιμήθηκε ορθά η σοβαρότητα του τραυματισμού του και της επακόλουθης αιμορραγίας του. Θεωρώ, ότι η μη ορθή εκτίμηση του τραυματισμού, να αποτέλεσε αιτία καθυστέρησης στην κλήση για Πρώτες Βοήθειες...».

 

58.       Τα ανωτέρω επιβεβαίωσε και ενώπιον του Πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου καταθέτοντας επί λέξει (ορ. σελ. 143 εκκαλουμένης):

«...διαπιστώθηκε η παρουσία ινδικής κάνναβης κανναβινόλες είναι μεταβολίτες είναι εξωγενής ουσία, μόνο από χρήση μπορεί να προέλθει αυτό, αυτή η ουσία, διαπιστώθηκε σε αρκετή συγκέντρωση οπότε μιάμιση ώρα πριν, γιατί μεταβολίζεις και στην συνέχεια, μιάμιση ώρα πριν μπορείς να το πεις με ασφάλεια ότι ήταν υπό την επήρεια της ουσίας και ίσως και αυτό συνετέλεσε στο ότι ένα τραύμα, το οποίο εισήλθε σε βάθος 4 εκατοστών που διέσχισε το δέρμα, την περυτονία, τον μυ, τον πλάγιο σύνδεσμο και τραυματίστηκε η μηριαία ίσως γι' αυτό και να μην μπόρεσε, να μην αντιλήφθηκε τόσο τον πόνο έστω και ο ίδιος να κάνει κάτι. Και αυτό ίσως να συντέλεσε στο να προκληθεί τέτοια ακατάσχετη αιμορραγία».

 

59.       Επομένως, η εικόνα του θύματος μετά το πλήγμα και λόγω της επήρειας της ινδικής κάνναβης δεν πρόδιδε την εικόνα ενός προσώπου βαρέως τραυματισμένου, το οποίο θα υπέκυπτε στα τραύματά του. Ο τρόπος που επέφερα το πλήγμα, καθώς και η αντίδραση του θύματος μαρτυρεί ότι επρόκειτο για επιπόλαιο τραύμα που μόνο σωματική βλάβη θα μπορούσε να προκαλέσει στο θύμα. Ακόμη και οι ίδιοι οι μάρτυρες υποτίμησαν τον τραυματισμό, αφού ο θανών δεν φάνηκε να «καταρρέει» από το πλήγμα. Ουδείς, λοιπόν, εκ των μαρτύρων, αλλά ούτε και ο ίδιος ο θανών πίστευαν ότι ο τραυματισμός θα οδηγήσει στον θάνατο, όπως κατέθεσαν ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου.

 

60.       Στο σημείο αυτό πρέπει βέβαια να επισημανθεί ότι η τρώση της μηριαίας αρτηρίας αν και ιδιαίτερα επικίνδυνη δεν είναι πάντοτε θανατηφόρα αν αντιμετωπιστεί εγκαίρως, γεγονός που κατέθεσε κατά την εξέτασή του και ο μάρτυρας … . Όπως πιστοποιεί ο κ. … τέως Προϊστάμενος της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Αθηνών στην υπ' αριθ. … ένορκη βεβαίωσή του:

«σελ.3 [...] Σύμφωνα με την εμπειρία μου, ένας τραυματισμός στην μηριαία αρτηρία θεωρείται επικίνδυνη για τη ζωή σωματική βλάβη αλλά δεν θα αποβιώσουν όλα οι ασθενείς. Στα χρόνια άσκησης του επαγγέλματος μου έχω εξετάσει πολλούς ασθενείς με ανάλογες σωματικές βλάβες-τραυματισμούς από αιχμηρό αντικείμενα με ρήξη μεσαίου εύρους αγγείων, χωρίς να έχουν αποβιώσει (κλινικά περιστατικά), διότι άμεσα τούς χορηγήθηκαν οι πρώτες βοήθειες...

σελ.5 [..] Επιπλέον, η έλλειψη σημείων πάλης ή και πολλαπλών τραυμάτων με πρόκληση μόνο ενός τραύματος, κατά την εμπειρία μου δεν συνάδει με ανθρωποκτόνο πρόθεση, διότι η πλήξη σε κάτω άκρο, δεν είναι ικανή να προκαλέσει θάνατο εκτός στην περίπτωση που από τύχη θα πληγεί η μηριαία αρτηρία. Ακόμα όμως και αυτή η περίπτωση, το θανατηφόρο αποτέλεσμα δεν είναι βέβαιο ιδίως στην περίπτωση που ασκηθούν άμεσα θεραπευτικά μέτρα, με πίεση στην περιοχή της αιμορραγίας, ισχαιμική περίδεση, χορήγηση υγρών και αίματος και άμεση μεταφορά στο νοσοκομείο. Εν προκειμένω, εάν άμεσα είχαν ασκηθεί θεραπευτικά μέτρα εν αναμονή μεταφοράς τού ασθενούς σε νοσοκομείο, το πιθανότερο είναι να είχε αποτραπεί ο θάνατος.»

 

61.       Ωστόσο, στην προκειμένη περίπτωση δεν εφαρμόστηκε στον θανόντα κανένα από τα παραπάνω αναγκαία θεραπευτικά μέτρα για μεγάλο χρονικό διάστημα και δη για τουλάχιστον 30 - 35 λεπτά, μέχρι δηλαδή την άφιξη στον τόπο της επίθεσης της γιατρού του Π.Ι. Σπετσών           . Το διάστημα αυτό όμως ήταν απολύτως κρίσιμο για την ανάσχεση της αιμορραγίας και εν τέλει την αποτροπή του θανάτου του. Άλλωστε, ακόμα και μετά την περισυλλογή του θανόντος από .το ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ δεν προκύπτει ότι του παρασχέθηκε κατά την διάρκεια της μεταφοράς του η απαραίτητη ιατρική φροντίδα με την χορήγηση υγρών και την ισχαιμική περίδεσή, προκειμένου να σταματήσει η αιμορραγία του. Συνεπώς, είναι πιθανό ο θάνατος του … να είχε αποφευχθεί αν είχε ακολουθηθεί το παραπάνω ιατρικά πρωτόκολλο.

 

62.       Τέταρτον, σύμφωνα με όσα κατέθεσαν οι αυτόπτες μάρτυρες … και στο πλαίσιο της προδικασίας, και δέχθηκε και το πρωτοβάθμιο δικαστήριο κατά τον χρόνο της επίθεσης έφερα πιστόλι. Συγκεκριμένα, στις από 22.11.2020 ένορκες καταθέσεις τους ενώπιον των αστυνομικών οργάνων του Α.Τ. Σπετσών κατέθεσαν αμφότεροι ότι, μετά τον διοπληκτισμό μου με τον θανόντα έβγαλα ένα πιστόλι από την δεξιά τσέπη της φόρμας μου και άρχισα να τον κυνηγάω πάνω στην γέφυρα. Μάλιστα, σύμφωνα με την περιγραφή τους, είχα συνεχώς το εν λόγω πιστόλι μου προτεταμένο προς τον θανόντα. Στην συνέχεια δε, αναφέρουν ότι έβαλα το πιστόλι στην τσέπη μου και συνέχισα να τον κυνηγάω κρατώντας το μαχαίρι.

 

63.       Στις συμπληρωματικές τους δε καταθέσεις της 23.11.2020, ο μεν … ανέφερε επιπλέον ότι βρισκόμενος σε απόσταση τουλάχιστον 5 με 10 μέτρων από το μέρος μου, με είδε να προτάσσω το επίμαχο πιστόλι προς τον θανόντα και εκείνος να μου λέει χαρακτηριστικά «Αν έχεις τα κότσια ρίξε μου. Εγώ σε κοιτάω στα μάτια», αλλά και το ότι, αφού επέστρεψα το πιστόλι στην τσέπη μου, ο θανών ανέβηκε στο μηχανάκι και αφού έφτασε στην στροφή του δρόμου έσβησε την μηχανή του, οπότε και του επιτέθηκα με το μαχαίρι.

 

64.       Εν συνεχεία στο στάδιο της Κυρίας Ανακρίσεως, ο … στην από 8.12.2020 ένορκη εξέτασή του, ανέφερε ότι : «... Ο … φρίκαρε, έβγαλε ένα όπλο από την δεξιά του τσέπη, που έμοιαζε με μικρό πιστόλι, στόχευσε τον … . Ο … τον κοίταξε και του λέει, τώρα τι, είσαι μάγκας; Έτσι, όπως κρατούσε ο … το πιστόλι, άρχισε να τρέμει το χέρι του και το βάζει πάλι στην τσέπη. Στην συνέχεια έβγαλε ένα μαχαίρι, σαν στιλέτο. Ο … και εμείς μαζί, εκείνη την στιγμή κοκκαλώσαμε όλοι.

Τότε ο … του λέει άντε 0α στην χαρίσω, φύγε. Παίρνει το μηχανάκι του για να φύγει, κινείται Λίγα μέτρα πιο κάτω, κάνει αναστροφή και επιστρέφει προς τα κέντρο του νησιού. Εκείνη την ώρα ο … τον απειλεί ξανά με όπλο τον ξαναστοχεύει και του λέει σταμάτα. Σταματά ο … σε απόσταση 3μ. Ο …βάζει το πιστόλι στην τσέπη και...».

 

65.       Τα ανωτέρω έγιναν δεκτά από το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο· στο δε σκεπτικό της αποφάσεως αναφέρονται τα εξής: «... πραγματοποίησαν περί ώρα 21:30 περίπου στάση, καθόσον ο … του … απευθυνόμενος προς τον κατηγορούμενο ισχυρίστηκε ότι δεν είχε βενζίνη για να συνεχίσει την πορεία του. Ο κατηγορούμενος τότε του πρότεινε να ανέβει ως συνεπιβάτης στην δίκυκλη μοτοσυκλέτα που οδηγούσε ο ίδιος προκειμένου -να συνάσουν την πορεία τους κινούμενοι προς την κείμενη στους Αγίους Αναργύρους Αττικής εξοχική κατοικία του, πλην, όμως, ο παθών αρνήθηκε ισχυριζόμενος ότι δεν εμπιστευόταν τις οδηγικές του ικανότητες και φοβόταν. Με αφορμή αυτή την άρνηση του … του … ακολούθησε ενώπιον του … του … και του … του … φραστικά μεταξύ τους επεισόδιο και έντονος διαπληκτισμός στο πλαίσιο του οποίου ο κατηγορούμενος ανέσυρε αρχικώς από τη δεξιά τσέπη της φόρμας που φορούσε ένα αγνώστων λοιπών στοιχείων πιστόλι, το οποίο προέταξε στοχεύοντας τον θανόντα. Ακολούθησε επίπονη καταδίωξη του, τελευταίου πάνω στην γέφυρα από τον κατηγορούμενο, ο οποίος έφερε διαρκώς αγά χείρας προτεταμένο το εν λόγω πιστόλι. Εν συνεχεία ο κατηγορούμενος απέσυρε αυτό τοποθετώντας το εκ νέου μέσα στην τσέπη της φόρμας του, από την οποία ανέσυρε πλέον ένα μαχαίρι τύπου στιλέτο και φέροντας το ανά χείρας επανήλθε καταδιώκοντας τον θανόντα και απειλώντας τον με την επί λέξει φράση «έλα να σου δείξω».

 

66.       Προκύπτει, λοιπόν, το εύλογο ερώτημα, εφόσον έφερα πιστόλι, γιατί δεν το χρησιμοποίησα για να τον πλήξω, αν πράγματι αποδεχόμουν το ενδεχόμενο της θανάτωσής του. Με άλλα λόγια, η μη χρήση του πιστολιού κατά το κρινόμενο συμβάν, αποδεικνύει περίτρανα την πρόθεσή μου να του προκαλέσω με το χτύπημά- μου αποκλειστικά σωματική βλάβη. Σε αντίθετη περίπτωση, αν δηλαδή αποδεχόμουν έστω και ως ενδεχόμενο του θάνατο του … θα είχα χρησιμοποιήσει το όπλο πυροβολώντας τον και δεν θα τον είχα τραυματίσει με μαχαίρι και δη στο κάτω άκρο του, σημείο που κατά γενική ομολογία δεν ανήκει στα ζωτικά σημεία του ανθρώπινου οργανισμού.

 

67.       Συνοψίζοντας από τον συνδυασμό των παραπάνω «αντενδείξεων», όπως εκτέθηκαν αναλυτικά ανωτέρω και συγκεκριμένα:

            από την έλλειψη οποιοσδήποτε λογικού κινήτρου για την θανάτωση του παθόντος, με τον οποίο διατηρούσα φιλικές σχέσεις και δεδομένου ότι ο διαπληκτισμός μας προκλήθηκε από ασήμαντη αιτία,

-           την έλλειψη οποιοσδήποτε σχεδιασμού ή προετοιμασίας νια την τέλεση της πράξης,

-           την παρουσία αυτοπτών μαρτύρων κατά την επίθεση,

-           το είδος της επίθεσης, όπου ενώ στοχεύθηκε το κάτω άκρο του παθόντος, δηλαδή μη ζωτικό όργανο, επλήγη χωρίς ιδιαίτερη ορμή ή σφοδρότητα και με απολύτως τυχαίο τρόπο η μηριαία αρτηρία του,

-           την πρόκληση ενός και μοναδικού πλήγματος, χωρίς δηλαδή να επαναληφθεί το οποιοδήποτε πλήγμα,

-           από το είδος του τραύματος που προκλήθηκε και την καθυστερημένη αντιμετώπισή του, καθώς και

-           από την αποφυγή χρήσης του πυροβόλου όπλου, προκύπτει ότι ούτε προέβλεψα, ούτε αποδέχθηκα ως ενδεχόμενο της επίθεσής μου τον θάνατό του. Αντίθετα, αυτός ήταν αποκλειστικό προϊόν αμέλειάς μου, λόγω της έλλειψης της προσοχής που όφειλα και μπορούσα να καταβάλλω.

 

Ε. Η εσφαλμένη απόρριψη του ισχυρισμού περί επιτρεπτής βελτίωσης της κατηγορίας από το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο.

 

68.       Το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Πειραιώς Οδηγήθηκε στην πλημμελώς αιτιολογημένη κρίση του περί ύπαρξης στο πρόσωπό μου ανθρωποκτόνου δόλου, στηριζόμενο σε προδήλως αβάσιμες παραδοχές, στις οποίες έχουν εμφιλοχωρήσει πλημμελείς αξιολογήσεις των αποδεικτικών μέσων και λογικά σφάλματα.

 

69.       Ειδικότερα, ΑΓΝΟΕΙ και παραλείπει να αξιολογήσει:

-Την έλλειψη οποιουδήποτε σχεδιασμού ή προετοιμασίας για την τέλεση της πράξης.

-           Το γεγονός ότι επρόκειτο για ένα και μοναδικό πλήγμα, σε κάτω άκρο, ήτοι σε σημείο που τεκμαίρεται μη ζωτικό,

-           Το γεγονός ότι ήταν αδύνατον να προβλέψω ότι θα πληγεί η μηριαία αρτηρία, στερούμενος ειδικών ιατρικών γνώσεων.

-           Υπολαμβάνει αυθαίρετα ως δεδομένο ότι (δήθεν) γνώριζα ότι από το σημείο του πλήγματος διέρχεται η μηριαία αρτηρία, αποδεχόμενος (δήθεν) το ενδεχόμενο να προκαλέσω τρώση της, ενώ οι μάρτυρες ειδικών γνώσεων που κατέθεσαν στο ακροατήριο, κατέθεσαν ρητώς και ανεπιφυλάκτως άτι η τρώση της μηριαίας αρτηρίας ήταν μη δυνάμενο να προβλεφθεί, ΤΥΧΑΙΟ γεγονός.

-           Παρότι γίνεται λόγος για «επίμονη καταδίωξη του παθόντος», δεν αξιολογείται το γεγονός ότι δεν έγινε χρήση του όπλου, με το οποίο θα μπορούσα να έχω πλήξει - εξουδετερώσει τον …, αν πράγματι αποδεχόμουν, έστω και ως ενδεχόμενο, τον θάνατό του.

-           Αξιολογείται εσφαλμένως η έλλειψη λογικού κινήτρου για την θανάτωση του , ήτοι η ασήμαντη αφορμή της επίθεσης.

-           Ουδεμία αδιαφορία Απέδειξα για την κατάσταση του παθόντος, τουναντίον τόσο εγώ όσο και οι έτεροι παρευρισκόμενοι στον χώρο του συμβάντος δεν αντιληφθήκαμε την σοβαρότητα της κατάστασης, καθώς το τραύμα δεν έδινε την εικόνα ενός «θανατηφόρου τραύματος» σε κάποιον μη ειδικό.

-           Τα δε γεγονότα που ακολούθησαν μετά το συμβάν και ερμηνεύονται από το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο αφενός μεν ως «προσπάθεια απόσεισης ευθυνών», αφετέρου δε ως στοιχεία ενδεικτικά του ότι τελούσα σε «ήρεμη ψυχική κατάσταση», αφορούν στο στάδιο μετά την τέλεση της πράξεως και δή στις συνέπειες αυτής για τον δράστη και ουδόλως δύνανται να χρησιμοποιηθούν ως «ενδείκτες» ύπαρξης ανθρωποκτόνου δόλου.

-           Επομένως, η κατάφαση του ενδεχόμενου δόλου ανθρωποκτονίας στο πρόσωπό μου, δεν είναι νομίμως θεμελιωμένη, καθώς το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Πειραιώς δεν συνεκτίμησε όλες εκείνες τις περιστάσεις, που θέτουν εν αμφιβάλω την ύπαρξή του. Από το σκεπτικό της απόφασης, δεν προκύπτει, δηλαδή, ότι ένας τέτοιος αναγκαίος έλεγχος, έλαβε χώρα.

 

70. Κατ' επιτρεπτή, λοιπόν, βελτίωση της κατηγορίας, σύμφωνα με όσα εκτέθηκαν στο νομικό μέρος της παρούσας, ο ορθός νομικός της πράξεως για την οποία κατηγορούμαι είναι αυτός της θανατηφόρου σωματικής βλάβης, κατ' άρθρο 311 ΠΚ.

 

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

 

ΑΙΤΟΥΜΑΙ

 

Όπως γίνει δεκτός ο παρών ισχυρισμός και βελτιωθεί επιτρεπτός η αποδιδόμενη κατηγορία της ανθρωποκτονίας εκ προθέσεως σε θανατηφόρο σωματική βλάβη (άρθρο 311 ΠΚ).

 

Ο Κατηγορούμενος

 

Διά των συνηγόρων υπερασπίσεως

 

Προς επίρρωση του ανωτέρω αυτοτελούς ισχυρισμού οι συνήγοροι του κατηγορουμένου επικαλέστηκαν από τη Νομολογία των Ελληνικών Δικαστηρίων τις εξής αποφάσεις και επίσης τα εξής βουλεύματα: α. το υπ' αριθμ. 380/2014 βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Θράκης β. την υπ' αριθμ. 218/2019 απόφαση του Ε' Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου, γ. την υπ’ αριθμ. 516/2022 του Ζ' Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου, δ. την υπ' αριθμ. 666/2021 απόφαση του Στ' Ποινικού Τμήματος τού Αρείου Πάγου, ε. την υπ' αριθμ. 34/2010 του Μικτού , Ορκωτού Εφετείου Δωδεκανήσου και στ. το υπ' αριθμ. 12/2022 βούλευμα του Δικαστικού Συμβουλίου του Ναυτοδικείου Πειραιώς.

 

Κατόπιν, ο Πρόεδρος έδωσε τον λόγο στον Εισαγγελέα, ο οποίος απήγγειλε την κατηγορία, σύμφωνα με το διατακτικό της εκκαλουμένης απόφασης. Πρόσθεσε δε, ότι για την υποστήριξη της κατηγορίας έχει κλητεύσει δεκατέσσερις (14) μάρτυρες και παρέδωσε στον Πρόεδρο κατάλογο με τα ονοματεπώνυμα των δεκατεσσάρων (14) μαρτύρων αυτών, αντίγραφο του οποίου έχει επιδοθεί εμπρόθεσμα και νομότυπα στον κατηγορούμενο, σύμφωνα με το άρθρο 326 του Κ.Π.Δ., όπως προκύπτει από το σχετικό αποδεικτικό επίδοσης της κλήτευσής του, το οποίο βρίσκεται στη δικογραφία.

 

Μετά το τέλος της απολογίας του κατηγορουμένου, ο Πρόεδρος υπέβαλε σε αυτόν ερωτήσεις και κατόπιν έδινε το λόγο με τη σειρά στον Εισαγγελέα, στους σύνεδρους τακτικούς Δικαστές και στους Ενόρκους για να υποβάλουν και αυτοί ερωτήσεις, εάν είχαν. Ο Εισαγγελέας οι σύνεδροι Δικαστές και οι Ένορκοι υπέβαλαν προς τον κατηγορούμενο ερωτήσεις στις οποίες ό κατηγορούμενος απάντησε μέσω της διερμηνέα, όπως προκύπτει από την απολογία του.

 

Κατόπιν, ο Πρόεδρος έδωσε το λόγο στον Εισαγγελέα, ο οποίος αφού ανέπτυξε την κατηγορία κατά την αγόρευσή του, πρότεινε να κηρυχθεί ένοχος όπως πρωτόδικα, για την αξιόποινη πράξη της ανθρωποκτονίας σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, αφού απορριφθεί ο αυτοτελής ισχυρισμός που υπέβαλε η υπεράσπιση για επιτρεπτή μεταβολή της κατηγορίας σε θανατηφόρα σωματικής βλάβη, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 311 περ. Β' του Ποινικού Κώδικα κατά την αρχή «από το μείζον στο έλασσον».

 

Ακολούθως ο συνήγορος της παρισταμένης προς υποστήριξη της κατηγορίας στον οποίο δόθηκε ο λόγος από τον Πρόεδρο στη συνέχεια, αφού δήλωσε, ότι συντάσσεται με την ανωτέρω εισαγγελική πρόταση, μετά την αγόρευσή του, ζήτησε από το Δικαστήριο την κήρυξη της ενοχής του ως άνω κατηγορουμένου, όπως πρωτόδικα.

 

Τέλος αγόρευσαν κατά σειρά οι συνήγοροι υπεράσπισης του κατηγορουμένου, ο δικηγόρος Πειραιώς Ιωάννης ΗΡΕΙΩΤΗΣ του Θεοδώρου (Αριθμός Μητρώου 001547Δ.Σ. Πειραιώς) και ο δικηγόρος Χανιών Χρήστος ΜΑΡΚΟΓΙΑΝΝΑΚΗ του Εμμανουήλ (Αριθμός Μητρώου 0000052 Δ.Σ. Χανιών), στους οποίους ο Πρόεδρος έδωσε τον λόγο διαδοχικά στη συνέχεια και αφού ανέπτυξαν κατά τις αγορεύσεις τους την υπεράσπιση του εντολέα τους ζήτησαν από το Δικαστήριο την απαλλαγή του εντολέα τους και την κήρυξη της αθώωσης αυτού λόγω αμφιβολιών, άλλως την κήρυξη της ενοχής του κατ' επιτρεπτή μεταβολή της κατηγορίας για την αξιόποινη πράξη της θανατηφόρας σωματικής βλάβης σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 311 περ. Β' του Ποινικού Κώδικα.

 

Στο σημείο αυτό και πριν λάβει χώρα η έναρξη της αγόρευσης του τρίτου συνηγόρου υπεράσπισης του κατηγορουμένου, δικηγόρου Αθηνών Θεοδώρου ΜΑΝΤΑ (Αριθμός Μητρώου 012325 Δ.Σ. Αθηνών) επειδή η ώρα ήταν 15:00 η Γραμματέας της έδρας δήλωσε ότι έληξε το ωράριο της εργασίας της.

 

Κατόπιν αυτού, ο Πρόεδρος έδωσε τον λόγο στον Εισαγγελέα, ο οποίος πρότεινε την διακοπή της συζήτησης της ένδικης υπόθεσης λόγω ανωτέρας βίας στο πρόσωπο της Γραμματέας της έδρας και συγκεκριμένα επειδή έληξε το ωράριο της εργασίας αυτής και δεδομένου ότι από το χρόνο τέλεσης της αξιόποινης πράξης που αποδίδεται στον ως άνω κατηγορούμενο δεν επίκεται σε άμεσο χρόνο η παραγραφή αυτής σε νέα δικάσιμο και συγκεκριμένα για την 19η Μαρτίου έτους 2026, ημέρα Πέμπτη και ώρα δωδεκάτη πρωινή (12:00' π.μ.), στο ακροατήριο του Εφετείου Κακουργημάτων Πειραιώς, αίθουσα με αριθμό 310 του τρίτου (3ου) ορόφου του Δικαστικού Μεγάρου Πειραιώς.

 

Ο συνήγορος της παρισταμένης προς υποστήριξη της κατηγορίας, στον οποίο δόθηκε ο λόγος από τον Πρόεδρο στη συνέχεια, δήλωσε ότι συντάσσεται με την πρόταση του Εισαγγελέα. Το ίδιο δήλωσε και η παρισταμένη προς υποστήριξη της κατηγορίας στην οποία δόθηκε ο λόγος από τον Πρόεδρο στη συνέχεια.

 

Και οι τρεις συνήγοροι υπερασπίσεως του ως άνω κατηγορουμένου, στους οποίους δόθηκε ο λόγος από τον Πρόεδρο διαδοχικά στη συνέχεια, δήλωσαν ότι συντάσσονται με την πρόταση του Εισαγγελέα.

 

Το ίδιο δήλωσε και ο ως άνω κατηγορούμενος στον οποίο ο Πρόεδρος έδωσε τον λόγο τελευταία.

 

Κατόπιν αυτού, το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Πειραιώς αφού διασκέφθηκε μυστικά στην δικαστική έδρα, με παρούσα και την Γραμματέα, κατήρτισε την απόφασή του και ακολούθως με παρόντες τον Εισαγγελέα, την Γραμματέα και όλους τους ανωτέρω παράγοντες της δίκης αυτής δημοσίευσε αμέσως μέσω του Προέδρου του, στη σημερινή δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του την υπ' αριθμ. 49/2026 απόφασή του, η οποία είναι η εξής :

 

ΑΦΟΥ ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΝΟΜΟ

 

Κατά τη διάταξη του άρθρου 402 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας οι διατάξεις των άρθρων 375 και 376 εφαρμόζονται και στη διαδικασία των Μικτών Ορκωτών Δικαστηρίων, στην προκειμένη περίπτωση του Μικτού Ορκωτού Εφετείου για κακούργημα. Κατά τη διάταξη δε του άρθρου 375§4 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας σε δίκες που διαρκούν περισσότερο από ένα μήνα ή αφορούν κακούργημα, το κάθε Δικαστήριο μπορεί να διατάξει τη διακοπή της δίκης μέχρι 30 ημέρες κάθε φορά. Στο χρόνο της διακοπής της δίκης δεν συνυπολογίζονται οι ημέρες κατά τις οποίες, το Δικαστήριο δεν συνεδριάζει, λόγω αργιών, απεργιών, αποχής ή ανωτέρας βίας.

 

Στην προκειμένη περίπτωση, πρέπει να διακοπεί η δίκη ενόψει της παρόδου της ώρας πέραν του ωραρίου που οφείλει η Γραμματέας της έδρας να τηρεί σύμφωνα με τη σχετική απόφαση της Ο.Δ.Υ.Ε. [ήτοι τις αποφάσεις του δευτεροβάθμιου συνδικαλιστικού οργάνου Ο.Δ.Υ.Ε. (συνέδριο Ομοσπονδίας) και τις αποφάσεις του Δ.Σ. της Ομοσπονδίας Δικαστικών Υπαλλήλων για τήρηση ωραρίου μέχρι τις 15.00], σε συνδυασμό με τις διατάξεις των άρθρων 12, 305§1, 316 και 171§1α του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας και των άρθρων 122 και 124 του Οργανισμού Δικαστηρίων, από τις οποίες προκύπτει, ότι κατά τις συνεδριάσεις των Δικαστηρίων πρέπει απαραιτήτως να παρίσταται γραμματέας.

 

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

 

ΤΟ ΜΙΚΤΟ ΟΡΚΩΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΑ

 

ΔΙΑΚΟΠΤΕΙ την συζήτηση της παρούσας ένδικης υπόθεσης και ορίζει νέα δικάσιμο την 19η Μαρτίου έτους 2025, ημέρα Πέμπτη και ώρα δωδεκάτη πρωινή (12:00' π.μ.), στο ακροατήριο του Εφετείου Κακουργημάτων Πειραιώς αίθουσα με αριθμό 310 του Δικαστικού Μεγάρου Πειραιώς λόγω λήξης του ωραρίου εργασίας της Γραμματέως έδρας του Δικαστηρίου αυτού.

 

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε και δημοσιεύθηκε αμέσως στο ακροατήριό του, στην ίδια δημόσια συνεδρίαση.

 

Σημειώνεται ότι ο Πρόεδρος παρήγγειλε προφορικά να είναι παρόντες όλοι οι παράγοντες της δίκης αυτής κατά την ανωτέρω ορισθείσα μετά διακοπή δικάσιμο.

 

Πειραιάς 11 Μαρτίου 2026

 

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΦΕΤΩΝ              Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

 

ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΗΣ 19ΗΣ ΜΑΡΤΙΟΥ ΕΤΟΥΣ 2026

 

Η σημερινή μετά διακοπή συνεδρίαση του Δικαστηρίου αυτού επαναλήφθηκε και διεξήχθη δημοσίως στο ακροατήριο του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Πειραιώς (αίθουσα με αριθμό 310 του τρίτου (3ου) ορόφου του Δικαστικού Μεγάρου Πειραιώς), κατά την ημέρα και ώρα που είχε ορισθεί στην υπ' αριθμ. 49/2026 απόφαση διακοπής του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Πειραιώς.

 

Ο Πρόεδρος αφού κήρυξε την επανάληψη της σημερινής διακοπείσας συνεδρίασης του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Πειραιώς κάλεσε μέσω της Γραμματέως τους ενόρκους που είχαν ήδη ορκισθεί, κατά τη δημόσια συνεδρίαση της 6ης Μαρτίου έτους 2026, να λάβουν τις θέσεις τους στην δικαστική έδρα κατά τη σειρά της κλήρωσής τους οι οποίοι ανέλαβαν τις θέσεις τους στην δικαστική έδρα. Κατόπιν, ο Πρόεδρος εκφώνησε από το έκθεμα το ονοματεπώνυμο του ως άνω κατηγορουμένου, ο οποίος προσήχθη στο ακροατήριο και έλαβε τη θέση του στο εδώλιο ελεύθερος δεσμών, απλά φρουρούμενος καθ' όλη τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας από τα αστυνομικά Όργανα της Τάξης. Στο σημείο αυτό εμφανίστηκαν οι δύο από τρεις συνήγορους υπερασπίσεως του ως άνω κατηγορουμένου, όπως και κατά τις δύο προηγούμενες δημόσιες συνεδριάσεις της 6ης Μαρτίου έτους 2025 και της 11ης Μαρτίου έτους 2026, ήτοι: ο δικηγόρος Πειραιώς Ιωάννης ΗΡΕΙΩΤΗΣ του Θεοδώρου (Αριθμός Μητρώου 001547Δ.Σ. Πειραιώς) και ο δικηγόρος Αθηνών Θεόδωρος ΜΑΝΤΑΣ του Παναγιώτη (Αριθμός Μητρώου 012325 Δ.Σ. Αθηνών) οι οποίοι μπορούν να ενεργούν είτε από κοινού, είτε ξεχωριστά ο καθένας από αυτούς καθώς και από τον δικηγόρο Χανιών και γ. τον δικηγόρο Χανιών Χρήστο ΜΑΡΚΟΓΙΑΝΝΑΚΗ του Εμμανουήλ (Αριθμός Μητρώου 0000052 Δ.Σ. Χανιών), τον οποίο σήμερα αναπληρώνουν.

 

Ακολούθως, εμφανίστηκε ο δικηγόρος Αθηνών Παναγιώτης ΤΣΑΡΟΥΧΑΚΗΣ του Πολυζώη (Αριθμός Μητρώου 020271 Δ.Σ. Αθηνών), ο οποίος δήλωσε, ότι σήμερα αναπληρώνει τον δικηγόρο Αθηνών Σπυρίδωνα ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ του Αλκιβιάδη (Αριθμός Μητρώου 030000 Δ.Σ. Αθηνών), ο οποίος παρίσταται στη δίκη αυτή ως συνήγορος της παρισταμένης προς υποστήριξη της κατηγορίας ι, μητέρας του θύματος.

 

Κατόπιν, δεδομένου ότι κατά την προηγούμενη διακοπείσα συνεδρίαση της 11ης Μαρτίου 2026 δεν είχε περατωθεί το στάδιο των αγορεύσεων των συνηγόρων υπεράσπισης του ως άνω κατηγορουμένου και υπολείπετο η αγόρευση του συνηγόρου υπεράσπισης δικηγόρου Αθηνών Θεόδωρου ΜΑΝΤΑ του Παναγιώτη (Αριθμός Μητρώου 012325 Δ.Σ. Αθηνών), ο Πρόεδρος έδωσε τον λόγο στον ανωτέρω συνήγορο, για να αγορεύσει.

 

Ο συνήγορος, αφού ανέπτυξε κατά την αγόρευση του την υπεράσπιση του εντολέα του, ζήτησε από το Δικαστήριο την απαλλαγή του εντολέα του από την αξιόποινη πράξη που του αποδίδεται και την κήρυξη της αθώωσής του.

 

Τέλος, ο Πρόεδρος ρώτησε τον κατηγορούμενο, εάν έχει να προσθέσει τίποτα για την υπεράσπισή του και αυτός απάντησε αρνητικά.

 

Κατόπιν ο Πρόεδρος κήρυξε περαιωμένη τη συζήτηση.

 

Στη συνέχεια το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Πειραιώς αποσύρθηκε για να διασκεφθεί και να καταρτίσει την απόφασή του στο καθορισμένο δωμάτιο, που προορίζεται για το σκοπό αυτό, πλην του Εισαγγελέα. Αφού διασκέφθηκε εκεί μυστικά, με παρούσα και την Γραμματέα, κατήρτισε την απόφασή του και όταν επέστρεψε στην αίθουσα συνεδριάσεων, με παρόντες τον Εισαγγελέα, την Γραμματέα και όλους τους ανωτέρω παράγοντες της δίκης αυτής δημοσίευσε αμέσως μέσω του Προέδρου του, στο ακροατήριό του στη σημερινή δημόσια συνεδρίαση την υπ' αριθμ. 58/2026 απόφασή του, η οποία είναι η εξής :

 

ΑΦΟΥ ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΝΟΜΟ

 

Κατά τις διατάξεις του άρθρου 311 του ισχύσαντος μέχρι 30-6-2019 ΠΚ, οι οποίες δεν διαφέρουν από εκείνες του άρθρου 311 του νέου ΠΚ, "Αν η σωματική βλάβη είχε επακόλουθο το θάνατο του παθόντος, επιβάλλεται κάθειρξη μέχρι 10 ετών. Αν ο υπαίτιος επιδίωκε τη βαριά σωματική βλάβη του παθόντος, επιβάλλεται κάθειρξη". Το προβλεπόμενο από τις διατάξεις αυτές έγκλημα χαρακτηρίζεται ως έγκλημα εκ του αποτελέσματος αφού για τη συγκρότηση της αντικειμενικής και της υποκειμενικής υπόστασής του απαιτείται η πρόθεση του δράστη να επιφέρει στο θύμα σωματική ή διανοητική βλάβη οποιοσδήποτε διαβάθμισης και η επέλευση, συνεπεία της σωματικής βλάβης, του θανάτου του θύματος ο οποίος όμως αποδίδεται σε αμέλεια του δράστη, όπως αυτή ορίζεται στο άρθρο 28 του ΠΚ, οπότε έχει ως συνέπεια τη βαρύτερη τιμωρία της σωματικής βλάβης σύμφωνα με το άρθρο 29 του ΠΚ. Από αυτά συνάγεται ότι για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της θανατηφόρας σωματικής βλάβης το οποίο έχει κακουργηματικό χαρακτήρα, απαιτείται, εκτός από το δόλο του δράστη για πρόκληση σωματικής βλάβης στον παθόντα, και αμέλεια ως προς το βαρύτερο αποτέλεσμα του θανάτου, που επακολούθησε. Κατά το άρθρο 28 του ΠΚ, για τη θεμελίωση αμέλειας ως προς το αποτέλεσμα του θανάτου, απαιτείται να διαπιστωθεί: α) ότι ο δράστης δεν κατέβαλε την κατ' αντικειμενική κρίση προσοχή, την οποία οφείλει να καταβάλλει κάθε συνετός και ευσυνείδητος άνθρωπος που βρίσκεται υπό τις ίδιες πραγματικές καταστάσεις με βάση τους νομικούς κανόνες, τις συνήθειες που επικρατούν στις συναλλαγές την κοινή πείρα, τη συνήθη πορεία των πραγμάτων και τη λογική, β) ότι αυτός με βάση τις προσωπικές του περιστάσεις, ιδιότητες γνώσεις και ικανότητες, ως εκ της υπηρεσίας ή του επαγγέλματος του, μπορούσε να προβλέψει και να αποφύγει το αποτέλεσμα, το οποίο είτε δεν προείδε, είτε το προέβλεψε μεν, πίστευε, όμως ότι θα αποφευγόταν και γ) ότι υπάρχει αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της ενέργειας ή της παράλειψης του δράστη και του επελθόντος αποτελέσματος του θανάτου του θύματος (ΑΠ 778/2020, ΑΠ 788/2020).

 

Στην προκειμένη περίπτωση, από τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας που εξετάστηκαν στο ακροατήριο κατά τη σημερινή δημόσια συνεδρίαση και περιέχονται στα ενσωματωμένα στην παρούσα απόφαση πρακτικό της σημερινής δημόσιας συνεδριάσεως του παρόντος Δικαστηρίου, από την ανάγνωση των πρακτικών της πρωτοβάθμιας δίκης και όλων ανεξαιρέτως των εγγράφων, τα οποία αναγνώσθηκαν στο ακροατήριο και καταχωρήθηκαν στα ίδια πρακτικά, σε συνδυασμό με την απολογία του ως άνω κατηγορουμένου μέσω της διερμηνέα που διορίστηκε από το Δικαστήριο αυτό, η οποία έλαβε χώρα στη σημερινή δημόσια συνεδρίαση και καταχωρήθηκε στα πρακτικά αυτής και από την αξιολογική εκτίμηση όλων των αποδεικτικών μέσων, σύμφωνα με την προβλεπόμενη από το άρθρο 177 παρ. 1 ΚΠΔ αρχή της ηθικής αποδείξεως, αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά:

 

Ο κατηγορούμενος, ηλικίας 22 ετών κατά τον κρίσιμο χρόνο, κατοικούσε περιστασιακά στο νησί των Σπετσών, όπου η οικογένειά του διατηρούσε εξοχική κατοικία. Στο πλαίσιο αυτό είχε γνωριστεί και διατηρούσε συναναστροφές μεταξύ άλλων και με τον παθόντα …, ο οποίος κατοικούσε μόνιμα στις Σπέτσες και ασχολείτο περιστασιακά με την επισκευή δίκυκλων μοτοποδηλάτων και μοτοσικλετών. Τις βραδινές ώρες της 21-11-2020, ο κατηγορούμενος συναντήθηκε με τον … και έκαναν βόλτες στην περιοχή Αγία Μαρίνα, όπου περί ώρα 21.15' συναντήθηκαν με τους μάρτυρες …και …, οι οποίοι αμφότεροι επέβαιναν σε ένα δίκυκλο μοτοποδήλατο. Ο κατηγορούμενος επέβαινε σε δίκυκλη μοτοσικλέτα τύπου motocross ιδιοκτησίας του, ο δε …, στο με αριθμό κυκλοφορίας … δίκυκλο μοτοποδήλατο ιδιοκτησίας του. Κατόπιν, αποφάσισαν να κάνουν βόλτα όλοι μαζί, φθάνοντας δε στην περιοχή Αγριόπετρες Σπετσών και δη στο σημείο της αριστερής στροφής, όπου υπάρχει γέφυρα και ακριβώς από κάτω ρέμα, πραγματοποίησαν περί ώρα 21.30' περίπου στάση, καθώς ο …, δήλωσε ότι δεν είχε βενζίνη για να συνεχίσει την πορεία του. Τότε ο κατηγορούμενος του πρότεινε να ανέβει ως συνεπιβάτης στην δίκυκλη μοτοσικλέτα που οδηγούσε ο ίδιος, ο παθών όμως αρνήθηκε ισχυριζόμενος ότι δεν εμπιστευόταν τις οδηγικές του ικανότητες και φοβόταν. Η άρνηση του … να ανέβει στη μοτοσικλέτα του κατηγορουμένου για το συγκεκριμένο λόγο, στάθηκε αφορμή για έντονο μεταξύ τους (του κατηγορουμένου και του θανόντος) διαπληκτισμό, παρόντων και των ανωτέρω δύο προσώπων, κατά τη διάρκεια του οποίου ο κατηγορούμενος έβγαλε από τη δεξιά τσέπη της φόρμας που φορούσε ένα αγνώστων λοιπών στοιχείων και χαρακτηριστικών πιστόλι, με το οποίο στόχευσε τον …, ο οποίος αρχικά του είπε «αυτή είναι η μαγκιά σου;» και στη συνέχεια έφυγε, ενώ ο κατηγορούμενος τον καταδίωξε κρατώντας στο χέρι του το προαναφερόμενο πιστόλι. Τελικά ο κατηγορούμενος έβαλε το πιστόλι ξανά στην τσέπη του, ανέσυρε δε από αυτή ένα μαχαίρι τύπου στιλέτο και επανήλθε καταδιώκοντας τον παθόντα και απειλώντας τον με τη φράση «έλα να σου δείξω ποιος είναι ο …». Όταν δε κατάφερε να τον προσεγγίσει στην άκρη της αριστερής στροφής του δρόμου σε απόσταση που του επέτρεπε να τον πλήξει, του κατέφερε επιτιθέμενος καίριο πλήγμα σε ικανό βάθος με τη χρήση του εν λόγω μαχαιριού τύπου στιλέτου στην αριστερή πλευρά κάτω από την κοιλιακή χώρα και ειδικότερα στην πρόσθια επιφάνεια της αριστερής μηριαίας χώρας, από το οποίο προκλήθηκε αιτιωδώς η σύστοιχη τρώση-διατομή της αριστερής μηριαίας αρτηρίας (άνω τριτημόριο). Ο παθών, ο οποίος αναφώνησε «Α, με έσφαξες, όχι έτσι αδελφέ, καλέστε ασθενοφόρο», κατάφερε να πραγματοποιήσει λίγα βήματα προς το κέντρο της γέφυρας, όπου τελικά κατέρρευσε αιμορραγώντας. Τότε ο κατηγορούμενος, αδιαφορώντας για την κατάσταση του παθόντος, ο οποίος ήδη παρουσίαζε εκτεταμένη αιμορραγία, μετακίνησε το δίκυκλο μοτοποδήλατο του παθόντα επιρρίπτοντάς το μάλιστα με σφοδρότητα επί του εδάφους δίπλα στον παθόντα και δεξιά αυτού, ώστε να υποστεί αυτό φθορές, με προφανή σκοπό να παραπλανήσει τα όργανα του Α.Τ. Σπετσών που τυχόν θα επιλαμβάνονταν του περιστατικού και να αποδοθεί ο τραυματισμός του παθόντος σε οδικό τροχαίο ατύχημα. Στη συνέχεια, χωρίς να παράσχει καμία βοήθεια στον τραυματία, απείλησε τους ως άνω αυτόπτες μάρτυρες (… και …) προτάσσοντας προς το μέρος τους το προαναφερθέν πιστόλι και απευθύνοντάς τους τη φράση «εάν μιλήσετε στην Αστυνομία θα σκοτώσω εσάς και τις οικογένειές σας» και εν τέλει τράπηκε σε φυγή με τη δίκυκλη μοτοσικλέτα του με κατεύθυνση την οικία του. Αμέσως μετά ο …, ευρισκόμενος σε κατάσταση σοκ, ενημέρωσε τηλεφωνικά τον γνωστό του … του … για τον τραυματισμό του · του …, χωρίς ωστόσο να αναφέρει οτιδήποτε σχετικά με τις συνθήκες, υπό τις οποίες έλαβε αυτός χώρα, προτρέποντάς τον να ενημερώσει άμεσα το Αστυνομικό Τμήμα Σπετσών και να καλέσει ασθενοφόρο. Ο … θεώρησε ότι ο τραυματισμός του … οφειλόταν σε τροχαίο ατύχημα και ενημέρωσε , σχετικά το Αστυνομικό Τμήμα Σπετσών και κάλεσε ασθενοφόρο, ενώ, παράλληλα, προσέτρεξε και ο ίδιος στο σημείο του συμβάντος συνοδευόμενος από την …. Στο μεταξύ ο κατηγορούμενος επικοινώνησε τηλεφωνικά χρησιμοποιώντας την με αριθμό … τηλεφωνική σύνδεση, με τον …, ο οποίος τη στιγμή εκείνη ήταν μαζί με την … λέγοντάς του επί λέξει «έλα φίλε, έχω μαχαιρώσει το . ..     , είναι αιμόφυρτος θα τον δεις σε άσχημη κατάσταση μετά την χωματερή Σπετσών». Τότε ο …, κάλεσε περί ώρα 21.44' τον αδερφό του παθόντα …, που βρισκόταν εκτός Σπετσών, ότι ο κατηγορούμενος είχε μαχαιρώσει τον αδερφό του, ο οποίος χρειαζόταν βοήθεια. Τότε ο .., επιχείρησε επανειλημμένα να καλέσει τηλεφωνικά τον αδελφό του, τελικό δε κατάφερε να επικοινωνήσει με αυτόν, ο οποίος διατηρώντας ακόμα τις αισθήσεις του επιβεβαίωσε ότι ήταν τραυματισμένος και ότι χρειαζόταν άμεσα ασθενοφόρο, ενώ, αμέσως μετά κάλεσε εκ νέου τον … και του ζήτησε να μεταβεί άμεσα στο σημείο. Πράγματι ο τελευταίος μετέβη μαζί με τη … στο συγκεκριμένο σημείο, όπου βρισκόταν ακόμα ο παθών, ο οποίος είχε ήδη υποστεί εκτεταμένη αιμορραγία που ήταν εμφανής ως λίμνη αίματος επί του οδοστρώματος. Περί ώρα 22.00' περίπου έφθασε στο σημείο περιπολικό του Α. Τ. Σπετσών, οι δε παρευρισκόμενοι δεν ανέφεραν στους αστυνομικούς οτιδήποτε σχετικά με τις συνθήκες υπό τις οποίες έλαβε χώρα ο τραυματισμός του παθόντος καθώς οι μεν προαναφερόμενοι αυτόπτες μάρτυρες βρίσκονταν ακόμη υπό καθεστώς έντονου φόβου, κατόπιν της προηγηθείσας σε βάρος τους απειλής εκ μέρους του κατηγορουμένου με τη χρήση όπλου, οι δε προστρέξαντες στο σημείο εκ των υστέρων … και … δεν γνώριζαν τι πραγματικά είχε συμβεί. Τελικά περί ώρα 22.05' περίπου ο παθών διακομίσθηκε με ασθενοφόρο στο Πολυδύναμο Ιατρείο Σπετσών, αιμοδυναμικά ασταθής αλλά διατηρώντας ακόμα τις αισθήσεις του όπου, όπως προκύπτει από την από 21-11-2020 ιατρική βεβαίωση του Περιφερειακού Πολυδύναμου Ιατρείου Σπετσών κατέληξε περί ώρα 23.00' της ίδιας ημέρας λόγω μεγάλης αιμορραγίας από την μηριαία αρτηρία. Σύμφωνα με τη συνταχθείσα και αναγνωσθείσα από 12-3-2021 ιατροδικαστική έκθεση νεκροψίας-νεκροτομής που διενεργήθηκε από την Ιατροδικαστική Υπηρεσία Πειραιά, σε συνδυασμό με την από 3-6-2021 έκθεση μαρτυρικής εξέτασης του διενεργήσαντος την νεκροψία-νεκροτομή Ιατροδικαστή …, ο θανών έφερε τραύμα δια νήσσονος και τέμνοντος οργάνου, αμφίστομο μήκους 3-4 εκμ. περίπου, στην αριστερά κάτω κοιλιακή περιοχή με φορά εκ των κάτω προς τα πάνω; τρώση μηριαίας (αντί της σαφηνούς που εκ παραδρομής αναφέρεται στην εν θέματι ιατροδικαστική έκθεση νεκροψίας-νεκροτομής) αρτηρίας στο άνω τριτημόριο και ότι ο θάνατος του επήλθε συνεπεία βαρειών κακώσεων κάτω κοιλίας αριστερά δια τέμνοντος και νήσσονος οργάνου προκληθέν (με ρήξη αγγείων περιοχής). Στη συνέχεια διενεργήθηκε από το Α.Τ. Σπετσών (ενόψει του επελθόντος θανάτου του … αυτεπάγγελτη αστυνομική προανάκριση, αρχικά δε σχηματίστηκε δικογραφία για θανατηφόρο οδικό τροχαίο ατύχημα, συνταχθείσης της από 21-11-2020 έκθεσης αυτοψίας τροχαίου ατυχήματος με πρόχειρο σχεδιάγραμμα, αγράμματος. Στη συνέχεια όμως προσήλθε στις 22-11-2020 στο Α.Τ. Σπετσών ο αδελφός του παθόντος ο οποίος εξεταζόμενος σχετικά κατέθεσε ότι την προηγούμενη ημέρα (21-11-2020 και περί ώρα 21.45’) είχε ενημερωθεί τηλεφωνικά από τον         ότι ο τραυματισμός του θανόντοςαδελφού του οφειλόταν σε πλήγμα με μαχαίρι, το οποίο του είχε καταφέρει ο κατηγορούμενος. Κατά την επακολουθήσασα αυτεπάγγελτη αστυνομική προανάκριση, η οποία διενεργήθηκε πλέον προς διακρίβωση τελέσεως σε βάρος του … του … του εγκλήματος της ανθρωποκτονίας με δόλο, οι     και .      ., εξεταζόμενοι ως μάρτυρες επιβεβαίωσαν ότι ο πρώτος από αυτούς είχε δεχθεί την 21-11-2020 και περί ώρα 21.40' τηλεφωνική κλήση από τον κατηγορούμενο, ο οποίος είχε συνομολογήσει ότι είχε καταφέρει πλήγμα με μαχαίρι στον θανόντα, ενώ επιπροσθέτως η ιατρός του Πολυδύναμου Ιατρείου Σπετσών, … του …, η οποία επελήφθη του περιστατικού, εξεταζόμενη επίσης ως μάρτυρας κατέθεσε ότι ο θανών δεν έφερε εκδορές σε οιοδήποτε σημείο του σώματός του που να συνάδουν με ενδεχόμενη εκτροπή επί του οδοστρώματος του δίκυκλου μοτοποδηλάτου του, αλλά ότι αντιθέτως, έφερε θλαστικό τραύμα στην περιοχή του ύψους της μηριαίας αρτηρίας μήκους περίπου 3 εκατοστών πιθανόν από αιχμηρό αντικείμενο, το οποίο πιθανόν κατά την σχετική ιατρική της εκτίμηση επέφερε αιτιωδώς και τον θάνατό του. Τέλος, οι αυτόπτες μάρτυρες … και… επιβεβαίωσαν την εκ μέρους του κατηγορουμένου επίθεση σε βάρος του … υπό τις προεκτεθείσες περιστάσεις αναγνωρίζοντάς τον ανεπιφύλακτα ως υπαίτιο του εγκλήματος.

 

Κατόπιν όλων των ανωτέρω τις βραδινές ώρες της 22-11-2020 ο κατηγορούμενος συνελήφθη, αρνήθηκε όμως να απολογηθεΐ σχετικά. Στο πλαίσιο της σύλληψης πραγματοποιήθηκε έρευνα στην οικία του, όπου ανευρέθηκαν και κατασχέθηκαν 1) ένα φυσίγγιο διαμετρήματος 7,65 ιππι εντός κυτΐου μαύρου χρώματος, 2) ένα στιλέτο αναδιπλούμενο συνολικού μήκους 23 εκατοστών και μήκους λάμας 10 εκατοστών με χρώμα λαβής και λάμας ασήμι, το οποίο σύμφωνα με την από 23-11-2020 κατάθεση του … ομοιάζει σε μεγάλο βαθμό με αυτό που χρησιμοποιήθηκε από τον κατηγορούμενο κατά την σε βάρος του … επίθεση, 3) ένα μαχαίρι συνολικού μήκους 16 εκατοστών και μήκους λάμας 8,5 εκατοστών, 3) μία καραμπίνα μαύρου χρώματος τύπου REPLICA μάρκας GΑΜΟ με σειριακό αριθμό …, 4) ένα πιστόλι ασημί-μαύρου χρώματος τύπου REPLICA -αεροβόλο, μάρκας ΕΧΤΡΕΜΕ.45 με σειριακό αριθμό ΝΜ-… με γεμιστήρα περιέχουσα 19 μπίλιες αεροβόλου όπλου χρώματος λευκού, 5) ένα πιστόλι χρυσάφι χρώματος τύπου REPLICA-αεροβόλο με σειριακό αριθμό . και μία γεμιστήρα, 6) μία γεμιστήρα αεροβόλου, 5) δύο πλαστικά δοχεία περιέχοντα πλαστικές μπίλιες προοριζόμενες για αεροβόλο όπλο και 6) δύο τρίφτες κάνναβης τύπου GRINDER μαύρου χρώματος, τα οποία περιείχαν υπολείμματα (σπόρια) ακατέργαστης ινδικής κάνναβης συνολικού μικτού βάρους 4 περίπου γραμμαρίων. Με βάση τα παραπάνω πραγματικά περιστατικά, κατά την γνώμη που υπερίσχυσε μεταξύ των μελών του δικαστηρίου, η πράξη του κατηγορουμένου εμπίπτει στο πραγματικό του άρθρου 311 εδ. β του Ποινικού Κώδικα και όχι σε αυτό του άρθρου 299 του ίδιου Κώδικα, δεκτού γενομένου του σχετικού αυτοτελούς ισχυρισμού του κατηγορουμένου περί μετατροπής της κατηγορίας από ανθρωποκτονία από πρόθεση σε ήρεμη ψυχική κατάσταση σε θανατηφόρα σωματική βλάβη. Ειδικότερα, λαμβανομένων υπόψη των περιστάσεων της ερευνώμενης υπόθεσης, είναι μεν σαφής η πρόθεση του κατηγορουμένου να προκαλέσει βαριά σωματική βλάβη στον παθόντα, όπως μαρτυρεί η χρήση μαχαιριού με το οποίο τον έπληξε, δεν μπορεί όμως να συναχθεί άνευ αμφιβολίας ανθρωποκτόνος δόλος του, δεδομένου ότι [α] το αποτέλεσμα επήλθε από ένα και μοναδικό πλήγμα του παθόντος, το οποίο δεν προκλήθηκε με ορμή, [β] καθώς ο κατηγορούμενος δεν έχει ιατρικές γνώσεις ή γνώσεις ανατομίας, δεν είναι εφικτή η στόχευση από αυτόν της μηριαίας αρτηρίας, η τρώση της οποίας κρίνεται ότι ήταν τυχαία και [γ] δεν έλαβε χώρα εγκαίρως κλήση για βοήθεια από τους παρευρισκομένους στο σημείο με αποτέλεσμα να υπάρξει σημαντική καθυστέρηση στην παροχή πρώτων βοηθειών, γεγονός που λειτούργησε καταλυτικά για το επελθόν αποτέλεσμα του θανάτου, το οποίο, σύμφωνα με τις παραπάνω παραδοχές, οφείλεται σε αμέλεια του κατηγορουμένου. Κατά συνέπεια, ο κατηγορούμενος πρέπει να κηρυχθεί ένοχος της πράξης του άρθρου 311 εδάφ. β του Ποινικού Κώδικα, κατ' επιτρεπτή μεταβολή της κατηγορίας που του αποδόθηκε.

 

Τρία μέλη όμως του Δικαστηρίου και συγκεκριμένα ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου Πέτρος ΠΡΕΚΑΣ, ο πρώτος κληρωθείς ένορκος            του      και η τέταρτη κληρωθείσα ένορκος του. , είχαν την άποψη ότι ο ως άνω κατηγορούμενος, έπρεπε να κηρυχθεί ένοχος για την αξιόποινη πράξη της ανθρωποκτονίας από πρόθεση σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 299§1 του Ποινικού Κώδικα για τους κάτωθι λόγους:

 

Από τη διάταξη του άρθρου 299 ΠΚ προκύπτει ότι για τη θεμελίωση του εγκλήματος της ανθρωποκτονίας με δόλο απαιτείται αντικειμενικώς η αφαίρεση της ζωής άλλου ανθρώπου, με θετική ενέργεια ή παράλειψη οφειλόμενης από το νόμο ενέργειας και υποκειμενικώς δόλος, άμεσος ή ενδεχόμενος, που συνίσταται ο μεν άμεσος δόλος, στη γνώση και τη θέληση των στοιχείων της πράξης δηλαδή της καταστροφής της ζωής του άλλου ανθρώπου και ο ενδεχόμενος δόλος στην αποδοχή του ενδεχόμενου αποτελέσματος της θανάτωσης του άλλου. Ο δόλος γενικώς διαγιγνώσκεται από τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν και τις ειδικότερες συνθήκες, υπό τις οποίες τελέσθηκε η πράξη, ήτοι το πληγέν σημείο του σώματος την ένταση του πλήγματος την απόσταση δράστη και θύματος και βεβαίως πρέπει να κατευθύνεται στην αφαίρεση της ζωής άλλου (ΑΠ 552/2020). Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 27 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα, "με δόλο (με πρόθεση) πράττει όποιος θέλει την παραγωγή των περιστατικών που κατά το νόμο απαρτίζουν την έννοια κάποιας αξιόποινης πράξης, επίσης όποιος γνωρίζει ότι από την πράξη του ενδέχεται να παραχθούν τα αυτό περιστατικά και τα αποδέχεται". Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι με άμεσο δόλο ενεργεί εκείνος που θέλει την παραγωγή του εγκληματικού αποτελέσματος καθώς και αυτός που δεν το επιδιώκει, αλλά ενώ προβλέπει ότι τούτο αποτελεί αναγκαία συνέπεια της ενέργειας ή παράλειψής του, δεν αφίσταται αυτής. Με ενδεχόμενο δόλο, η ύπαρξη του οποίου και συγκεκριμένα, τόσο το στοιχείο της πρόβλεψης του εγκληματικού αποτελέσματος όσο και το στοιχείο της αποδοχής του εκ μέρους του δράστη, πρέπει να αιτιολογείται ιδιαίτερα, πράττει εκείνος, ο οποίος προβλέπει ως δυνατό το εγκληματικό αποτέλεσμα και το αποδέχεται. Κατά τον προσδιορισμό της μορφής αυτής υπαιτιότητας ο Ποινικός Κώδικας υιοθέτησε τη θεωρία της εγκληματικής επιδοκιμασίας σύμφωνα με την οποία, για την ύπαρξη ενδεχόμενου δόλου, πρέπει να διακριβωθεί, αφ' ενός μεν, ότι ο δράστης προέβλεψε ως δυνατό το εγκληματικό αποτέλεσμα, εξαιτίας της ενέργειας ή παράλειψής του, αφ' ετέρου δε, ότι το αποδέχθηκε. Η αποδοχή του εγκληματικού αποτελέσματος αποτελεί κεντρικό στοιχείο της έννοιας του ενδεχόμενου δόλου και διακρίνεται εννοιολογικά από την πεποίθηση (πίστη), την ελπίδα ή την ευχή αποφυγής (μη επέλευσής) του, η οποία (πεποίθηση, ελπίδα ή ευχή) αποτελεί κατά το άρθρο 28 ΠΚ, στοιχείο της ενσυνείδητης αμέλειας αλλά και την ειδοποιό διαφορά μεταξύ του ενδεχόμενου δόλου και της τελευταίας αφού η πρόβλεψη του εγκληματικού αποτελέσματος αποτελεί κοινό και των δύο τούτων στοιχείο. Η συνδρομή του στοιχείου της αποδοχής που αποτελεί το κυρίαρχο στοιχείο της έννοιας του ενδεχόμενου δόλου, είναι ζήτημα απόδειξης και δεν προκαθορίζεται από το βαθμό της πιθανότητας με την οποία προβλέφθηκε το εγκληματικό αποτέλεσμα, ούτε από τη διαπίστωση ότι ο δράστης αν και προείδε τούτο ως δυνατό, προχώρησε στην πράξη του ή αποδέχθηκε την παράλειψή του, δίχως να λάβει υπόψη του μια τέτοια προειδοποίηση, δεδομένου ότι, η έννοια του δόλου, είτε άμεσου είτε ενδεχόμενου, συντίθεται από το γνωστικό και το βουλητικό στοιχείο του εγκληματικού αποτελέσματος και τα δύο αυτά στοιχεία είναι ισότιμα μεταξύ τους οπότε δεν αρκεί μόνον η γνώση του υψηλού κινδύνου επέλευσης του εγκληματικού αποτελέσματος από τυχόν ενέργειες ή παραλείψεις του δράστη, για να μεταβάλει σε ενδεχόμενο δόλο μια βαριά ή ελαφρά παράβαση του οικείου καθήκοντος επιμέλειας αλλά προσαπαιτείται και η διαπίστωση ότι ο υπαίτιος κατά τον κρίσιμο χρόνο τέλεσης της πράξης δεν απώθησε από τη συνείδησή του την παράσταση του δυναμένου να επέλθει από την πράξη του εγκληματικού αποτελέσματος και εντεύθεν το επιδοκίμασε. Η αδυναμία ευχερούς διάγνωσης του βουλητικού στοιχείου του δόλου έχει οδηγήσει στην πράξη στην προσφυγή σε εμπειρικά κριτήρια κατάφασης συνδρομής ενδεχόμενου δόλου ("ενδείκτες" αποδοχής του αποτελέσματος), μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται: α) η ιδιαίτερη επικινδυνότητα της πράξης, υπό το πρίσμα αυτό δε, το υψηλό ποσοστό επικινδυνότητας της πράξης του δράστη χρησιμεύει ως καίριας σημασίας (αλλά όχι μοναδικό) κριτήριο εκτίμησης της βουλητικής του στάσης έναντι του αποτελέσματος, διότι, εάν ο τελευταίος προέβη στο εγχείρημα, παρά το υψηλό ποσοστό κινδύνου επέλευσης του εγκληματικού αποτελέσματος, λογικά εξάγεται το συμπέρασμα και άτι το αποδέχεται και β) το αντικειμενικό ποσοστό επικινδυνότητας και η τυχόν ιδιοτέλεια του σκοπού που επιδιώκει ο δράστης με την πράξη του (ΑΠ 6/2024, ΑΠ 951/2022, ΑΠ 755/2022, ΑΠ 217/2018, Τ.Ν.Π. Νόμος). Στην ερευνώμενη περίπτωση, με βάση τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν και αναφέρονται παραπάνω, κρίνεται ότι ο κατηγορούμενος αφαίρεσε τη ζωή του θύματος με ενδεχόμενο δόλο, κατά την έννοια που περιγράφεται στη νομική σκέψη που προηγείται, καθώς [α] η πράξη του περιείχε αυξημένη επικινδυνότητα, αφού η πλήξη του θύματος με το μαχαίρι έγινε στο χώρο μεταξύ του κάτω μέρους της κοιλιάς και του άνω μέρους του ποδιού, αποδέχθηκε δε ο κατηγορούμενος πλήρως το ενδεχόμενο να προκαλέσει ρήξη της μηριαίας αρτηρίας, χωρίς να απαιτείται για την κατάφαση του ανθρωποκτόνου δόλου του η «στόχευση» της τελευταίας, η οποία (στόχευση) ως όρος διαλαμβάνει προδήλως την έννοια του άμεσου δόλου α' βαθμού, και [β] η πράξη έλαβε χώρα σε ένα απομακρυσμένο σημείο του νησιού, όπου υπό τις ευμενέστερες για το θύμα συνθήκες, το τελευταίο θα λάμβανε ιατρική βοήθεια μετά παρέλευση τουλάχιστον μισής ώρας, κατά τη διάρκεια της οποίας θα αιμορραγούσε (οι αυτόπτες μάρτυρες έκαναν λόγο για μικρή λίμνη αίματος ενώ η εξετασθείσα ιατρός υπολόγισε ότι απώλεσε περίπου 2 λίτρα αίματος), ο δε δράστης στη συνέχεια αποχώρησε από το σημείο, χωρίς να καλέσει οποιαδήποτε βοήθεια, αποδεχόμενος έτσι το ενδεχόμενο ότι υπό τις παραπάνω συνθήκες και περιστάσεις, ήταν πολύ πιθανό να επέλθει ο θάνατος του .. . . ι. Επισημαίνεται ότι από τα ως άνω αποδεικτικά μέσα δεν προέκυψε καθυστερημένη αντίδραση των αυτοπτών και των προστρεξάντων στον τόπο του εγκλήματος μαρτύρων, αφού μετά την αποχώρηση του κατηγορουμένου ενήργησαν άμεσα καλώντας ασθενοφόρο, ενώ σε κάθε περίπτωση μη όντας ειδήμονες ιατροί, ουδείς εξ αυτών είχε την δυνατότητα (ούτε ήταν ενδεδειγμένο) να παράσχει οιαδήποτε ιατρική βοήθεια στον παθόντα, ο οποίος άλλωστε είχε πληγεί σε ερημική τοποθεσία εκτός αστικού ιστού. Επομένως, ο διαδρομών χρόνος μεταξύ του συμβάντος και της έλευσης και παροχής ιατρικής βοήθειας στον παθόντα, ουδόλως δύναται να θεωρηθεί ότι διέκοψε την αιτιώδη διαδρομή, την οποία είχε ήδη θέσει ο κατηγορούμενος με την πράξη του και ήταν πρόσφορη αυτοτελώς να επιφέρει το τελικά επελθόν αποτέλεσμα του θανάτου του παθόντος. Κατά συνέπεια, ο θάνατος του τελευταίου ήταν ένα αποτέλεσμα το οποίο αφενός ήταν πιθανό ότι θα επερχόταν, αφετέρου ο κατηγορούμενος στη συνείδησή του επιδοκίμασε αυτό το αποτέλεσμα, πλήττοντας τον παθόντα στο συγκεκριμένο σημείο του σώματος και αφήνοντάς τον αβοήθητο στο συγκεκριμένο σημείο του νησιού. Με βάση τα παραπάνω, κατά τη μειοψηφούσα άποψη ο κατηγορούμενος έπρεπε να κηρυχθεί ένοχος της πράξης της ανθρωποκτονίας σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, τελεσθείσας με ενδεχόμενο δόλο.

 

ΤΟ ΜΙΚΤΟ ΟΡΚΩΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

 

ΠΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

 

ΔΙΚΑΖΕΙ με παρόντα τον κατηγορούμενο          του και της ; ο οποίος γεννήθηκε στο -              > Νομού Αττικής στις             με Α.Φ.Μ.          και κάτοικο κατά το χρόνο άσκησης της εφέσεώς του στον .............      Αττικής, επί της οδού . αρ. ), νυν κρατούμενο απτό Ειδικό Σωφρονιστικό Κατάστημα Νέων Αυλώνα για την παρούσα αιτία.

 

ΚΗΡΥΣΣΕΙ ΕΝΟΧΟ κατά πλειοψηφία (μειοψηφούντος του Προέδρου και δύο ενόρκων) κατ’ επιτρεπτή μεταβολή της κατηγορίας τον ως άνω κατηγορούμενο του ότι:

 

Στις Σπέτσες Αττικής στις 21.11.2020 προκάλεσε σε άλλον βαριά σωματική βλάβη, την οποία επιδίωξε, που είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο του παθόντος. Ειδικότερα στον ανωτέρω χρόνο περί ώρα 21.30' στη θέση Αγριόπετρες της περιφερειακής-επαρχιακής οδού Σπετσών - Αγίων Αναργύρων και δη στο σημείο της αριστερής στροφής, όπου υπάρχει γέφυρα και ακριβώς από κάτω ρέμα, κατόπιν διαπληκτισμού για ασήμαντη αφορμή με τον .. .    του .., αφού καταδίωξε τον τελευταίο επίμονα αρχικώς κρατώντας ανά χείρας προτεταμένο ένα αγνώστων λοιπών στοιχείων και χαρακτηριστικών πιστόλι, το οποίο έφερε παρανόμως και είχε προηγουμένως ανασύρει από την δεξιά τσέπη του παντελονιού του, και εν συνεχεία; ένα μαχαίρι τύπου στιλέτου ικανού μήκους, το οποίο έφερε παρανόμως, απειλώντας τον με την επί λέξει φράση «έλα να σου δείξω», και κατάφερε να τον προσεγγίσει σε ικανή απόσταση, η οποία του επέτρεπε να τον πλήξει, έχοντας σκοπό να προξενήσει σε αυτόν βαριά σωματική βλάβη, του κατέφερε επιτιθέμενος καίριο πλήγμα ικανού βάθους με τη χρήση του εν λόγω μαχαιριού τύπου στιλέτου στο άνω τριτημόριο της πρόσθιας επιφάνειας της αριστερής μηριαίας χώρας, ήτοι σε ζωτικό σημείο του σώματός του, από το οποίο προκλήθηκε αιτιωδώς η σύστοιχη τρώση-διατομή της μηριαίας αρτηρίας και επακόλουθη εκτεταμένη αιμορραγία, από την οποία ως μόνη ενεργό αιτία, επήλθε τελικώς ο θάνατός του περί ώρα 23.00' της ίδιας ημέρας.

 

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε και δημοσιεύθηκε αμέσως στο ακροατήριό του, σε δημόσια συνεδρίαση.

 

Πειραιάς, 19 Μαρτίου 2026

 

 

Προς επίρρωση των ανωτέρω αυτοτελών ισχυρισμών ο συνήγορος προσκόμισε επί της έδρας και έγγραφα, τα οποία ανέγνωσε ο Πρόεδρος χωρίς να προβληθεί καμία αντίρρηση από οιονδήποτε τα έγγραφα είναι τα εξής:

1.         Η υπ' αριθμ. πρωτ. ./2026 και με ημερομηνία 27.02.2026 βεβαίωση ημερομισθίων του Σωφρονιστικού Καταστήματος Ναυπλίου

2.         Το υπ' αριθμ. πρωτ. ./2021 και με ημερομηνία 15.11.2021 διαβιβαστικό έγγραφο της Ανακρίτριας του Β' Τμήματος του Πρωτοδικείου Πειραιώς το οποίο αφορά την χορήγηση εκπαιδευτικής άδειας στον ως άνω κατηγορούμενο ο οποίος τότε κρατείτο προσωρινά στο Σωφρονιστικό Κατάστημα Κορυδαλλού I σε εκτέλεση του υπ' αριθμ. ΑΝΒ/ΕΠΚ/./27.11.2020 Εντάλματος Προσωρινής Κράτησης της ανωτέρω Ανακρίτριας η οποία (εκπαιδευτική άδεια) χορηγήθηκε σε συνέχεια της υπ' αριθμ. εισερ. Εγγράφου: ./18.10.2021 αίτησης του ως άνω κατηγορουμένου ενώπιον του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Πειραιώς και του Συμβουλίου Φυλακής του Σωφρονιστικού Καταστήματος Κορυδαλλού I (τ. Κατάστημα Κράτησης Κορυδαλλού) η οποία υποβλήθηκε δια της Διευθύντριας του ανωτέρω Σωφρονιστικού Καταστήματος.

 

Έπειτα, ο Πρόεδρος έδωσε τον λόγο στον Εισαγγελέα και εκείνος πρότεινε, να γίνει δεκτός από το Δικαστήριο μόνο ο αυτοτελής ισχυρισμός που ζήτησε προφορικά η υπεράσπιση, για αναγνώριση της ελαφρυντικής περίστασης σύμφωνα με το άρθρο 133 του Ποινικού Κώδικα στο πρόσωπο του ως άνω κατηγορουμένου που κηρύχθηκε σήμερα ένοχος και να απορριφθούν οι υπόλοιποι αυτοτελείς ισχυρισμοί που ζήτησε προφορικά η υπεράσπιση για αναγνώριση των ελαφρυντικών περιστάσεων σύμφωνα με το άρθρο 84§2 περ. α ’, δ' & ε' του Ποινικού Κώδικα.

 

Και οι τρεις συνήγοροι υπεράσπισης, λαμβάνοντας εκ νέου διαδοχικά το λόγο από τον Πρόεδρο, δήλωσαν, ότι συντάσσονται εν μέρει με την ανωτέρω εισαγγελική πρόταση, μη συντασσόμενοι με τα απορριπτικά σκέλη αυτής και ακολούθως ζήτησαν να γίνουν δεκτοί από το Δικαστήριο όλοι οι ανωτέρω αυτοτελείς ισχυρισμοί του εντολέα τους, όπως υποβλήθηκαν. Το ίδιο ζήτησε από το Δικαστήριο και ο κατηγορούμενος που κηρύχθηκε σήμερα ένοχος, στον οποίο δόθηκε ο λόγος τελευταία από τον Πρόεδρο.

 

Το Μικτό Ορκωτό Εφετείο αποσύρθηκε για να διασκεφθεί και να καταρτίσει την απόφασή του στο καθορισμένο δωμάτιο, που προορίζεται για το σκοπό αυτό, πλην του Εισαγγελέα. Αφού διασκέφθηκε εκεί μυστικά, με παρούσα και την Γραμματέα, κατήρτισε την απόφασή του και όταν επέστρεψε στην αίθουσα συνεδριάσεων, με παρόντες τον Εισαγγελέα, την Γραμματέα και όλους τους ανωτέρω παράγοντες της δίκης αυτής, δημοσίευσε αμέσως, μέσω του Προέδρου του, στο ορισθέν ακροατήριο στην σημερινή δημόσια συνεδρίαση την υπ' αριθμ. 58/2026 απόφαση/ταυτάριθμη με την παραπάνω απόφαση του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Πειραιώς, απόφαση, η οποία είναι η εξής:

 

ΑΦΟΥ ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΝΟΜΟ

 

Κατά την έννοια των διατάξεων των άρθρων 83 και 84 του κυρωθέντος με το ν.4619/2019 και ισχύοντος από 1.7.2019 (άρθρο δεύτερο του ν.4619/19) Ποινικού Κώδικα, το δικαστήριο της ουσίας, κατά τον ακροαματικό έλεγχο κάθε υπόθεσης, ερευνά μεν αυτεπαγγέλτως αν συντρέχουν οι προβλεπόμενες από το δεύτερο ως άνω άρθρο ελαφρυντικές περιστάσεις, οι οποίες επιφέρουν μείωση της ποινής, δεν είναι όμως υποχρεωμένο να προβεί οίκοθεν στην αιτιολόγηση της μη συνδρομής τέτοιας περίστασης. Εφόσον όμως υποβληθεί από τον κατηγορούμενο ή τον συνήγορό του τέτοιος ισχυρισμός περί αναγνωρίσεως σ' αυτόν μιας ή περισσοτέρων από τις ελαφρυντικές αυτές περιστάσεις, το δικαστήριο έχει υποχρέωση να τον ερευνήσει και αν τον απορρίψει να αιτιολογήσει ειδικά και εμπεριστατωμένα την κρίση του. Προϋπόθεση της εξέτασης της ουσιαστικής βασιμότητας τέτοιου αυτοτελούς ισχυρισμού αποτελεί η προβολή του κατά τρόπον σαφή και ορισμένο, με όλα δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που είναι αναγκαία για τη θεμελίωση της επικαλούμενης ελαφρυντικής περίστασης. Μόνη η επίκληση της νομικής διάταξης που προβλέπει την ελαφρυντική περίσταση ή τον χαρακτηρισμό με τον οποίον είναι αύτη γνωστή στη νομική ορολογία, καθιστά το σχετικό ισχυρισμό αόριστο, στον οποίον ως τέτοιο δεν έχει υποχρέωση το δικαστήριο της ουσίας να απαντήσει ή να δικαιολογήσει ειδικά τη σιωπηρή ή ρητή απόρριψή του (ΑΠ 379/2013, ΑΠ 217/2011, ΑΠ 613/2010 ΝΟΜΟΣ). Εν προκειμένω, οι συνήγοροι υπεράσπισης του κατηγορουμένου υπέβαλαν παραδεκτά τους αυτοτελείς ισχυρισμούς περί αναγνώρισης στο πρόσωπό του των συγκεκριμένων ελαφρυντικών περιστάσεων (84 παρ. 2 α, δ και ε ΠΚ, καθώς και 133 ΠΚ), με συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που τους στηρίζουν.

Ως ελαφρυντική περίσταση θεωρείται, κατά τη διάταξη του άρθρου 84 παρ. 2 και η υπό στοιχείο α' που συνίσταται στο το "ότι ο υπαίτιος έζησε σύννομα ως τον χρόνο που έγινε το έγκλημα, περίσταση που δεν αποκλείεται από μόνη την προηγούμενη καταδίκη του για ελαφρό πλημμέλημα". Κριτήριο για τη συνδρομή της ελαφρυντικής αυτής περίστασης είναι η σύννομη ζωή του υπαιτίου, που υπάρχει όταν αυτός δεν έχει διαπράξει αξιόποινη πράξη, παραβιάζοντας επιτακτικούς ή απαγορευτικούς κανόνες δικαίου, του λευκού ποινικού μητρώου μη όντος του μόνου αποδεικτικού στοιχείου για την κατάφαση της περίστασης αυτής, του Δικαστηρίου δυνάμενου να κρίνει στα πλαίσια που ορίζονται από το άρθρο, 178 ΚΠΔ. Όπως δε αναγράφεται σχετικά στην αιτιολογική έκθεση του ως άνω νέου Π Κ, αντί του απροσδιόριστου κριτηρίου της "έντιμης" ζωής υιοθετήθηκε το δεκτικό βεβαίωσης της "νόμιμης" ζωής, ώστε να διασφαλίζεται η αντικειμενικότητα και η ασφαλής διαπίστωση εκείνου, το οποίο είναι νομικώς κρίσιμο στο κράτος δικαίου, στο οποίο ο ελεύθερος και υπεύθυνος πολίτης οφείλει τούτο και μόνο, να συμμορφώνεται στο νόμο. Όταν δεν έχει διαπράξει αξιόποινη πράξη ή έχει καταδικαστεί για ελαφρό πλημμέλημα, είναι ανεπίτρεπτο να ελέγχεται η κατά το Σύνταγμα (άρθρο 9 § 1 εδαφ. β) "απαραβίαστη" προηγούμενη ατομική και οικογενειακή του ζωή. Το Δικαστήριο δικαιούται να ελέγξει μόνο τις περιστάσεις τέλεσης της αξιόποινης πράξης. Για το ορισμένο του ισχυρισμού πρέπει να εκτίθενται συγκεκριμένα περιστατικά θεμελιωτικά σύννομης προηγούμενης ζωής του υπαιτίου, η οποία υπάρχει όταν αυτός δεν έχει παραβιάσει επιτακτικούς ή απαγορευτικούς κανόνες δικαίου. Όταν δηλαδή στη διάρκεια του χρόνου σέβεται τα έννομα αγαθά και συμμορφώνεται με τις επιταγές του νόμου, ώστε το έγκλημα που έχει τελέσει να εμφανίζεται ως μοναδική παραφωνία, κάτι που κανένας δεν περίμενε από τον συγκεκριμένο δράστη. Ο προηγούμενος σύννομος βίος του υπαιτίου αποδεικνύεται πρωτίστως με την απουσία από το ποινικό του μητρώο καταδικών για αξιόποινες πράξεις. Το λευκό ποινικό μητρώο του υπαίτιου το οποίο κατ' ελάχιστον απαιτείται για την αναγνώριση του εν λόγω ελαφρυντικού συνιστά αναμφίβολα ένα ισχυρό (μαχητό) τεκμήριο προηγούμενης σύννομης ζωής, ωστόσο δεν αποτελεί το μοναδικό κριτήριο για την ουσιαστική αξιολόγηση του βίου ως σύννομου, αφού η σύννομη ζωή δεν ταυτίζεται με το λευκό ποινικό μητρώο, αλλά με τον πραγματικό σεβασμό των εννόμων αγαθών στον καθημερινό βίο. Άλλωστε το μεν η παραβίαση των νόμων δεν θεμελιώνει πάντοτε αξιόποινη πράξη το δε πολλάκις αξιόποινες πράξεις παραμένουν στην αφάνεια. Συνακόλουθα αν κάποιος παραβιάζει ή δεν σέβεται, αστικούς κανόνες η συνδρομή στο πρόσωπό του της εν λόγω ελαφρυντικής περίστασης δεν έχει έρεισμα στο νόμο, το δε λευκό ποινικό μητρώο απλά συνεκτιμάται από το Δικαστήριο στα πλαίσια που ορίζονται από τις διατάξεις των άρθρων 177 και 178 Κ.Π.Δ. για τον σχηματισμό της δικανικής του κρίσης για την ύπαρξη του σύννομου βίου προκειμένου ν' αποφανθεί επί του αυτοτελούς αυτού ισχυρισμού (ΑΠ 64/2023, 338/2023, 837/2023, ΟλΑΠ 2/2022). Στην προκειμένη περίπτωση, από το σύνολο των αποδεικτικών μέσων που τέθηκαν υπόψη του παρόντος δικαστηρίου, δεν προέκυψε ότι στο πρόσωπο του κατηγορουμένου συντρέχει η συγκεκριμένη ελαφρυντική περίσταση, υπό την έννοια που αναλύθηκε παραπάνω, καθώς και στον προηγούμενο βίο του, ήτοι πριν την τέλεση της πράξης για την οποία καταδικάστηκε, αποδείχθηκε ότι δεν τηρούσε τους ισχύοντες κανόνες δικαίου, αφού έκανε εξακολουθητικά χρήση ναρκωτικών ουσιών (πράξη την οποία παραδέχθηκε ο εξετασθείς πατέρας του).

 

Εξάλλου, κατά το άρθρο 84 παρ. 2 στοιχ. δ' ΠΚ, για την αναγνώριση στον κατηγορούμενο της ελαφρυντικής περίστασης της ειλικρινούς μετάνοιας, δεν αρκεί μόνη η ρηματική μεταμέλεια κατά τη διάρκεια της ποινικής δίκης, αλλά απαιτείται να είναι αυτή εκούσια και έμπρακτη, συνοδευόμενη από πράξεις ή ενέργειες που να μαρτυρούν ότι ο υπαίτιος επιδίωξε να άρει ή να μειώσει τις κάθε είδους (οικονομικές ή άλλες) συνέπειες της πράξης του, δηλαδή πρέπει να συνδυάζεται με συγκεκριμένα περιστατικά, τα οποία δείχνουν ότι ο κατηγορούμενος μεταμελήθηκε και για το λόγο αυτό επιζήτησε ειλικρινά και όχι προσχηματικά να άρει ή να μειώσει τις συνέπειες της αξιόποινης συμπεριφοράς του (ΑΠ 838/2023, ΑΠ 188/2022, ΑΠ 1728/2018, 914/2015). Στην ερευνώμενη περίπτωση, ουδόλως αποδείχθηκαν τέτοιες ενέργειες εκ μέρους του κατηγορουμένου, τόσο κατά το χρόνο τέλεσης της πράξης του, όσο και στο επόμενο αυτής χρονικό διάστημα. Συγκεκριμένα, όπως εκτέθηκε παραπάνω, μετά την πλήξη του ….  από τον κατηγορούμενο, ο τελευταίος έφυγε από το σημείο του συμβάντος και άφησε το θύμα στην τύχη του να αιμορραγεί στο οδόστρωμα, ενώ το μόνο για το οποίο έλαβε πρόνοια ήταν αφενός να προσπαθήσει να εμφανιστεί το συμβάν ως ατύχημα, καθώς και να απειλήσει τους παρευρισκόμενους …. και … να μη μιλήσουν για όσα είδαν σύμφωνα με τα ανωτέρω. Περαιτέρω, μέχρι και την πρωτοβάθμια δίκη, ο κατηγορούμενος τήρησε εντελώς αρνητική στάση, συσκοτίζοντας την υπόθεση, αρνούμενος κάθε συμμετοχή του στο ένδικο συμβάν και αμφισβητώντας κάθε στοιχείο της δικογραφίας, γεγονός που καταδεικνύει ότι ουδεμία μεταμέλεια επέδειξε για την πράξη του, ούτε φυσικό προσπάθησε, καθ' οιονδήποτε τρόπο, να άρει ή να μειώσει τις συνέπειες αυτής. Μόνον μετά την καταδίκη του από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο και ενόψει της παρούσας δίκης αφενός άλλαξε υπερασπιστική τακτική παραδεχόμενος ότι το συμβάν έλαβε χώρα όπως αναφέρεται παραπάνω, και αφετέρου προέβη μέσω του πατέρα του στην καταβολή χρηματικού ποσού στην οικογένεια του παθόντος και τη σύναψη συμβιβασμού αναφορικά με τις αστικές αξιώσεις των μελών της τελευταίας (γεγονός που εξηγεί, κατά μεγάλο μέρος, και τον τρόπο με τον οποίο υποστηρίχθηκε η κατηγορία κατά τη διάρκεια της παρούσας δίκης). Δεδομένου όμως ότι, όπως προελέχθη, η τελευταία αυτή ενέργεια δεν ήταν απότοκος ειλικρινούς μεταμέλειας του κατηγορουμένου (αφού σε αυτή την περίπτωση θα μπορούσε να έχει λάβει χώρα πολύ νωρίτερα), αλλά της μέχρι τότε εξέλιξης της ποινικής δίκης, δεν αρκεί για την αναγνώριση της συγκεκριμένης ελαφρυντικής περίστασης.

           

Περαιτέρω, ως ελαφρυντική περίσταση θεωρείται κατά το άρθρο 84 παρ. 2 περ. ε' του ΠΚ, το ότι ο υπαίτιος συμπεριφέρθηκε καλά για σχετικά μεγάλο διάστημα μετά την πράξη του, ακόμα και κατά την κράτησή του. Για να συντρέξει δε η ελαφρυντική περίσταση που προβλέπεται από το άρθρο 84 παρ. 2 περ. ε του ΠΚ, η συμπεριφορά του υπαιτίου, πρέπει να είναι θετική και επωφελής για μεγάλο χρονικό διάστημα μετά την πράξη και να αναφέρονται πραγματικά περιστατικά δηλωτικά της αρμονικής κοινωνικής συμβίωσης του δράστη. Η αναγνώριση δηλαδή της ελαφρυντικής περιστάσεως του άρθρου 84 παρ. 2 εδ. ε' του ισχύοντος ΠΚ προϋποθέτει επίκληση και απόδειξη θετικής ατομικής και κοινωνικής συμπεριφοράς του υπαιτίου, με κριτήριο τη στάση του μέσου συνετού και νομοταγούς πολίτη, για σχετικά μεγάλο χρονικό διάστημα μετά την αξιόποινη πράξη, ως αποτέλεσμα πραγματικής επίγνωσης από αυτόν των συνεπειών της πράξης του και σταθερού εναρμονισμού του προς τις επιταγές της έννομης τάξης, ακόμα και κατά την κράτησή του. Εν όψει του εγκληματοπροληπτικού και σωφρονιστικού σκοπού της θεσπίσεως της οικείας διατάξεως που διατρέχει την όλη, και υπό καθεστώς ελευθερίας και υπό καθεστώς κράτησης, διαβίωση του υπαιτίου μετά την τέλεση της πράξεως δεν αρκεί για τη στοιχειοθέτηση του εν λόγω ελαφρυντικού η καλή και συνήθης συμπεριφορά και μόνον, αλλά απαιτούνται πραγματικά περιστατικά θετικά και δηλωτικά της αρμονικής κοινωνικής διαβιώσεώς του και μάλιστα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Απαιτείται, δηλαδή, για την αναγνώριση του ανωτέρω ελαφρυντικού, συγκεκριμένη, μετά την πράξη, θετική προσωπική, κοινωνική και επαγγελματική συμπεριφορά, η οποία να είναι ενδεικτική όχι μόνον έλλειψης έκνομης συμπεριφοράς, διότι σε τέτοια περίπτωση αυτός που δεν τέλεσε κάποια αξιόποινη πράξη μετά την αποκάλυψη της παράνομης δραστηριότητάς του, θα είχε εξασφαλισμένη την αναγνώριση της ελαφρυντικής αυτής περίστασης αλλά ατόμου, το οποίο αποτίναξε το παρελθόν, άλλαξε τρόπο ζωής, πράγμα το οποίο δεν συμβαίνει, όταν εξακολουθεί να ζει όπως και πριν, εξαιρουμένης της παραβίασης των νόμων και ιδιαίτερα του Ποινικού Κώδικα (ΑΠ 765/2023, ΑΠ 338/2023, ΑΠ 88/2023, ΑΠ 13/2022, ΑΠ 290/2022). Στην ερευνώμενη περίπτωση, δεν αποδείχθηκαν πραγματικά περιστατικά τα οποία να καταδεικνύουν τέτοια θετική προσωπική και κοινωνική συμπεριφορά, ούτε άλλωστε έχει παρέλθει μεγάλο χρονικό διάστημα από την τέλεση της πράξης ώστε, αν υπήρχαν τέτοια περιστατικά, να είναι δυνατόν να κριθεί ότι προκύπτει επίγνωση των συνεπειών της πράξης του και εναρμονισμού του με την έννομη τάξη, επομένως ο σχετικός αυτοτελής ισχυρισμός είναι απορριπτέος ως ουσιαστικά αβάσιμος.

Τέλος, κατά τη διάταξη του άρθρου 133 ΠΚ 'Όταν ο δράστης κατά τον χρόνο τέλεσης αξιόποινης πράξης δεν έχει συμπληρώσει το εικοστό πέμπτο έτος της ηλικίας του, το δικαστήριο μπορεί: α)„. β) να επιβάλει μειωμένη ποινή (άρθρο 83)". Με τη διάταξη αυτή παρέχεται η ευχέρεια στο δικαστήριο να επιβάλει μειωμένη ποινή στους παραβάτες "νεαρούς ενήλικες", ήτοι σ' αυτούς που κατά το χρόνο τέλεσης της πράξης έχουν συμπληρώσει το 18° όχι όμως και το 25° έτος της ηλικίας τους, εφόσον κρίνει ότι η εγκληματική συμπεριφορά του κατηγορούμενου έχει σχέση με την ελλιπή ανάπτυξη της προσωπικότητάς του και τη νεανική του ανωριμότητα, κατά την τέλεση των πράξεων για τις οποίες καταδικάστηκε, ώστε να δικαιολογείται η επιεικής μεταχείριση αυτού ενόψει και της ηλικίας του (ΑΠ 399/2025, ΑΠ 747/2024).

 

Στην κρινόμενη περίπτωση ο κατηγορούμενος, γεννηθείς στις … , κατά τον χρόνο τέλεσης της πράξης του (21-11-2020) είχε συμπληρώσει το 18° έτος όχι όμως και το 25° έτος της ηλικίας του, έχει συνεπώς τις τυπικές προϋποθέσεις να τύχει της ως άνω ελαφρυντικής περίστασης της μετεφηβικής ηλικίας, η συνδρομή της οποίας δίδει τη δυνατότητα στο Δικαστήριο να του επιβάλλει ποινή ελαττωμένη. Όμως, με βάση τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν, από κανένα στοιχείο δεν προέκυψε ότι οι πράξεις του κατηγορουμένου υπήρξαν απότοκος απερισκεψίας ή νεανικής επιπολαιότητας λόγω της μετεφηβικής του ηλικίας, ή ότι ο κατηγορούμενος επηρεάστηκε από τυχόν ανωριμότητα της μετεφηβικής ηλικίας, ούτε ότι τα εγκλήματα αυτό ανάγονται σε παραβατική συμπεριφορά που χαρακτηρίζει νέους μετεφηβικής ηλικίας. Αντίθετα, η παρουσία του κατηγορουμένου κατά τη διάρκεια της πράξης της πλήξης του θύματος και αμέσως μετά από αυτήν, και ειδικότερα το γεγονός ότι αφού πρώτα απείλησε τους παρευρισκόμενους μάρτυρες να μην αναφέρουν όσα είδαν, έφυγε από το σημείο του συμβάντος οδηγώντας τη δίκυκλη μοτοσικλέτα του για 20 τουλάχιστον λεπτά μέχρι την οικία του, αλλά και η στάση του καθ' όλη τη διάρκεια της πρωτοβάθμιας δίκης, φανερώνουν ότι ο κατηγορούμενος κατά την τέλεση των ως άνω αξιοποίνων πράξεων έδρασε με ωριμότητα και ψυχραιμία και οι πράξεις του δεν ήταν αποτέλεσμα νεανικής απερισκεψίας ή επιπολαιότητας, ή στιγμιαίας και παροδικής παρόρμησης αλλά προϊόν ωριμότητας διανοητικής και συναισθηματικής που δεν αρμόζει σε πρόσωπο μετεφηβικής ηλικίας, ενήργησε δε κάνοντας συνειδητή επιλογή των πράξεων του. Επομένως ο σχετικός αυτοτελής ισχυρισμός πρέπει να απορριφθεί.

 

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

 

ΤΟ ΜΙΚΤΟ ΟΡΚΩΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

 

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ΟΜΟΦΩΝΑ τους αυτοτελείς ισχυρισμούς για αναγνώριση στο πρόσωπο του κατηγορουμένου που κηρύχθηκε ένοχος, ελαφρυντικών περιστάσεων των άρθρων 84§2 περ. α', δ' & ε' και 133 του Ποινικού Κώδικα.

 

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε και δημοσιεύθηκε αμέσως στο ορισθέν ακροατήριο, στην ίδια δημόσια συνεδρίαση.

 

Πειραιάς 19 Μαρτίου 2026

 

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΦΕΤΩΝ            Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

 

 

Μετά την απαγγελία της παραπάνω απόφασης, έγινε συζήτηση για την ποινή που πρέπει να επιβληθεί στον ως άνω κατηγορούμενο που κηρύχθηκε σήμερα ένοχος

Ο Εισαγγελέας λαμβάνοντας το λόγο από τον Πρόεδρο πρότεινε, να επιβληθούν στον καταδικασθέντα ποινή κάθειρξης δώδεκα (12) ετών για την αξιόποινη πράξη της θανατηφόρας σωματικής βλάβης αφού ληφθούν υπόψη τα κριτήρια, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 79 του Ποινικού Κώδικα.

Και οι τρεις συνήγοροι υπεράσπισης αφού έλαβαν το λόγο διαδοχικά από τον Πρόεδρο, ζήτησε να επιβληθεί στον εντολέα τους το ελάχιστο όριο της στερητικής της ελευθερίας ποινής που προβλέπει ο Νόμος για την αξιόποινη πράξη, για την οποία κηρύχθηκε ένοχος ο εντολέας τους.

Το ίδιο ζήτησε μέσω και ο ως άνω καταδικασθείς στον οποίο δόθηκε ο λόγος τελευταία από τον Πρόεδρο.

Το Μικτό Ορκωτό Εφετείο αποσύρθηκε για να διασκεφθεί και να καταρτίσει την απόφασή του στο καθορισμένο δωμάτιο, που προορίζεται για το σκοπό αυτό, πλην του Εισαγγελέα. Αφού διασκέφθηκε εκεί μυστικά, με παρούσα και την Γραμματέα, κατήρτισε την απόφασή του και όταν επέστρεψε στην αίθουσα συνεδριάσεων, με παρόντες τον Εισαγγελέα, την Γραμματέα και όλους τους παράγοντες της δίκης αυτής δημοσίευσε αμέσως, μέσω του Προέδρου του, στο ορισθέν ακροατήριο, στην σημερινή δημόσια συνεδρίαση την υπ' αριθμ. 58/2026 απόφαση/ταυτάριθμη με την παραπάνω απόφαση του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Πειραιώς, απόφαση, η οποία είναι η εξής:

 

ΑΦΟΥ ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΝΟΜΟ

 

Η πράξη για την οποία κηρύχθηκε ένοχος ο ως άνω κατηγορούμενος προβλέπεται και τιμωρείται από τις διατάξεις των εξής άρθρων 26, 27, 311 εδ. β ΠΚ.

 

Περαιτέρω, κατά τις διατάξεις των άρθρων 7 παρ.3 του Ν.4239/2014 και 79 του ΠΚ, το Δικαστήριο για την επιμέτρηση της ποινής που θα εφαρμόσει σύμφωνα με το διατακτικό, μέσα στα όρια που διαγράφονται με τα παραπάνω άρθρα, αξιολογεί ευεργετικώς τη μέχρι την έκδοση της παρούσας απόφασης διάρκεια της ποινικής διαδικασίας και τις εξ αυτής επιπτώσεις σε βάρος του κατηγορουμένου, που δεν οφείλονται σε υπαιτιότητά του (ΑΠ 1070/2018 ΝΟΜΟΣ) και λαμβάνει περαιτέρω υπόψη του τις επί μέρους διατάξεις του ως άνω άρθρου 79 του ΠΚ. Ειδικότερα, κατά τις διατάξεις της παρ. 1 του άρθρου 79 του ΠΚ, με την επιμέτρηση της ποινής καθορίζεται η ανάλογη και δίκαιη τιμωρία του εγκλήματος με βάση τη βαρύτητα της πράξης και το βαθμό ενοχής του υπαιτίου γι' αυτή. Το δικαστήριο σταθμίζει τα στοιχεία που λειτουργούν υπέρ και σε βάρος του υπαιτίου και συνεκτιμά τις συνέπειες της ποινής για τον ίδιο και τους οικείους του. Για την εκτίμηση της βαρύτητας του εγκλήματος το δικαστήριο λαμβάνει υπόψη του: α) τη βλάβη που προξένησε το έγκλημα ή τον κίνδυνο που προκάλεσε, β) τη φύση, το είδος και το αντικείμενο του εγκλήματος, καθώς επίσης όλες τις περιστάσεις χρόνου, τόπου, μέσων και τρόπου που συνόδευσαν την προπαρασκευή ή την εκτέλεσή του (παρ. 2). Για την εκτίμηση του βαθμού ενοχής του υπαιτίου, το δικαστήριο εξετάζει: α) την ένταση του δόλου ή το βαθμό της αμέλειάς του, β) τα αίτια που τον ώθησαν στην εκτέλεση του εγκλήματος, την αφορμή που του δόθηκε και τον σκοπό που επιδίωξε, γ) τον χαρακτήρα του και τον βαθμό της ανάπτυξής του που επηρέασαν την πράξη, δ) τις ατομικές και κοινωνικές περιστάσεις και την προηγούμενη ζωή του στο μέτρο που σχετίζονται με την πράξη, ε) τον βαθμό της δυνατότητας και της ικανότητάς του να πράξει διαφορετικά, στ) τη διαγωγή του κατά τη διάρκεια της πράξης και μετά την πράξη και ιδίως τη μετάνοια που επέδειξε και την προθυμία του να επανορθώσει τις συνέπειες της πράξης του (παρ. 3). Στοιχεία που λειτουργούν υπέρ του υπαιτίου θεωρούνται ιδίως: α) το ότι αυτός διαδραμάτισε έναν σαφώς υποδεέστερο ρόλο σε πράξη που τελέστηκε από πολλούς, β) το ότι τέλεσε την πράξη σε δικαιολογημένη συναισθηματική φόρτιση, γ) το ότι έθεσε τον εαυτό του στη διάθεση των αρχών χωρίς σημαντική καθυστέρηση, ενώ μπορούσε να διαφύγει, δ) το ότι διευκόλυνε ουσιωδώς την εξιχνίαση του εγκλήματος (παρ. 4). Στοιχεία που λειτουργούν σε βάρος του υπαιτίου θεωρούνται ιδίως: α) η κατ' επάγγελμα τέλεση της πράξης, β) η ιδιαίτερη σκληρότητα, γ) η εκμετάλλευση της εμπιστοσύνης του θύματος, δ) το γεγονός ότι το θύμα δεν μπορούσε να προστατεύσει τον εαυτό του, ε) το ότι ο υπαίτιος διαδραμάτισε ιθύνοντα ρόλο σε πράξη που τελέστηκε με συμμετοχή πολλών (παρ. 5). Στοιχεία που έχουν αξιολογηθεί από το νομοθέτη για τον προσδιορισμό της απειλούμενης ποινής δεν λαμβάνονται από το δικαστήριο επιπροσθέτως υπόψη κατά την επιμέτρησή της (παρ. 6). Στην απόφαση αναφέρονται ρητά οι λόγοι που δικαιολογούν την κρίση του δικαστηρίου για την επιμέτρηση της ποινής που επέβαλε (7).

 

Στην προκειμένη περίπτωση, με βάση όλα τα προαναφερόμενα στοιχεία, όπως όλα αυτά προκύπτουν από τα κατά τα άνω αποδεικτικά μέσα, πρέπει, σύμφωνα και με όσα εκτενώς αναπτύσσονται στην προηγηθείσα νομική σκέψη, με βάση τη βαρύτητα της προπεριγραφόμενης πράξης που τέλεσε ο κατηγορούμενος και το βαθμό της ενοχής του, να επιβληθεί σε βάρος του η αναφερόμενη ειδικότερα στο διατακτικό στερητική της ελευθερίας ποινή, η οποία αποτελεί την ανάλογη και δίκαιη τιμωρία του, ύστερα από συνεκτίμηση των συνεπειών της συγκεκριμένης στερητικής της ελευθερίας ποινής για τον ίδιο και τους οικείους του και αφού λήφθηκαν, ιδίως, υπόψη μεταξύ των άλλων, η βλάβη που προξένησε η ανωτέρω αξιόποινη πράξη του, η φύση και το είδος της εν λόγω πράξης αυτής, τα αίτια που τον ώθησαν στην εκτέλεση του εγκλήματος, καθώς επίσης και όλες τις προπεριγραφόμενες περιστάσεις χρόνου, τόπου, μέσων και τρόπου που συνόδευσαν την εκτέλεση της πράξης αυτής σε συνδυασμό με την όλη στάση και διαγωγή του ως άνω κατηγορουμένου που κηρύχθηκε σήμερα ένοχος κατά τη διάρκεια της πράξης και μετά απ' αυτή.

 

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

 

ΤΟ ΜΙΚΤΟ ΟΡΚΩΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

 

ΔΙΚΑΖΕΙ με παρόντα τον κατηγορούμενο ….του ….  και της …

ο οποίος γεννήθηκε στο Αμαρούσιο (Μαρούσι) Νομού Αττικής στις … με Α.Φ.Μ.... και κάτοικο κατά το χρόνο άσκησης της εφέσεώς του στον …

Αττικής, επί της οδού …αρ. … , νυν κρατούμενο στο Ειδικό Σωφρονιστικό Κατάστημα Νέων Αυλώνα για την παρούσα αιτία.

 

ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ ΟΜΟΦΩΝΑ στον ως άνω κατηγορούμενο που κηρύχθηκε ένοχος, όπως ανωτέρω:

 

ΠΟΙΝΗ ΚΑΘΕΙΡΞΗΣ ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ (15) ΕΤΩΝ για την αξιόποινη πράξη τής θανατηφόρας, σωματικής βλάβης.

 

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε και δημοσιεύθηκε αμέσως στο ορισθέν ακροατήριο, στην ίδια δημόσια συνεδρίαση.

 

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΦΕΤΩΝ          Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

 

Πειραιάς, 19 Μαρτίου 2026

 

 

Στη συνέχεια, ο Εισαγγελέας αφού ζήτησε και έλαβε τον λόγο από τον Πρόεδρο, πρότεινε στο Δικαστήριο να αφαιρεθεί από τον ως άνω καταδικασθέντα από τη στερητική της ελευθερίας ποινή που επιβλήθηκε σε αυτόν ο χρόνος της προσωρινής κράτησής του.

Και οι τρεις συνήγοροι υπεράσπισης του ως άνω καταδικασθέντος, αφού έλαβαν διαδοχικά το λόγο από τον Πρόεδρο, δήλωσαν, ότι επί αυτού επαφίενται στην κρίση του Δικαστηρίου.

Το ίδιο δήλωσε και ο ως άνω καταδικασθείς, στον οποίο δόθηκε ο λόγος τελευταία από τον Πρόεδρο.

Το Δικαστήριο των τακτικών Δικαστών του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Πειραιώς, αποσύρθηκε για να διασκεφθεί και να καταρτίσει την απόφασή του στο καθορισμένο δωμάτιο, που προορίζεται για το σκοπό αυτό, πλην του Εισαγγελέα. Αφού διασκέφθηκε εκεί μυστικά, με παρούσα και την Γραμματέα, κατήρτισε την απόφασή του και όταν επέστρεψε στην αίθουσα συνεδριάσεων, με παρόντες τον Εισαγγελέα, την Γραμματέα και όλους τους ανωτέρω παράγοντες της δίκης αυτής, δημοσίευσε αμέσως, μέσω του Προέδρου του, στο ορισθέν ακροατήριο στην σημερινή δημόσια συνεδρίαση την υπ' αριθμ. 58/2026 απόφασή του, η οποία είναι η εξής:

 

ΑΦΟΥ ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΝΟΜΟ

 

Κατά τη διάταξη του άρθρου 369 παρ. 4 εδάφ. α' του Κ.Π.Δ., το Δικαστήριο αφαιρεί από την ποινή, που επιβλήθηκε, το χρόνο της προσωρινής κρατήσεως του καταδικασμένου, σύμφωνα με τις σχετικές διατάξεις του Ποινικού Κώδικα. Από δε τη διάταξη του άρθρου 87 παρ. 1 και 2 του Π.Κ., προκύπτει ότι, όταν επιβάλλεται στερητική της ελευθερίας ποινή και αφού οριστεί η διάρκειά της, αφαιρείται ο χρόνος της προσωρινής κρατήσεως του καταδικασμένου, την οποία διέταξε ανακριτική αρχή οποιοσδήποτε δικαιοδοσίας. Επίσης; αφαιρείται ο χρόνος, που κρατήθηκε από τη σύλληψή του έως την προσωρινή του κράτηση.

Στην προκειμένη περίπτωση, από τα αναγνωσθέντα νομότυπα στο ακροατήριο του Δικαστηρίου αυτού, έγγραφα, προκύπτει ότι ο ως άνω κατηγορούμενος που καταδικάστηκε σήμερα από το Δικαστήριο αυτό, συνελήφθη στις 22.11.2020 και μετά την μετά προθεσμία απολογία του ενώπιον του Ανακριτή του Β' Τμήματος του Πρωτοδικείου Πειραιώς κρατήθηκε προσωρινά σύμφωνα με το υπ' αριθμ. ΑΝΒ/ΕΠΚ/./27.11.2020 ένταλμα προσωρινής κράτησης του Ανακριτή του β' Τμήματος του Πρωτοδικείου Πειραιώς και ακολούθως διατηρηθέντος του ανωτέρω εντάλματος σε ισχύ, η προσωρινή αυτού κράτηση είχε εξακολουθήσει με το υπ' αριθμ. 341/2021 βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Πειραιώς για ένα (1) εξάμηνο από τη συμπλήρωση ενός (1) εξαμήνου από την έναρξή αυτής, ήτοι έως τις 22.11.2021 και ακολούθως, διατηρηθέντος του ανωτέρω εντάλματος σε ισχύ, με το υπ' αριθμ. 843/2021 βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Πειραιώς η προσωρινή του κράτηση είχε εξακολουθήσει για χρονικό διάστημα έξι (6) μηνών πέραν του ενός (1) έτους από την έναρξη αυτής (ήτοι: έως τις 22.05.2022), έως τις 14.04.2022,_οπότε εκδικάστηκε σε πρώτο βαθμό η εναντίον αυτού κατηγορία και εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 113/2022 και με ημερομηνία δημοσίευσης: 14.04.2022 οριστική απόφαση του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Πειραιώς.

Συνεπώς, θα πρέπει να αφαιρεθεί από την ποινή φυλάκισης των τριών (3) ετών η οποία επιβλήθηκε σε αυτόν σήμερα από το Δικαστήριο αυτό, το οποίο αποφαίνεται επί τούτου, χωρίς την σύμπραξη των ενόρκων, χρόνος προσωρινής κράτησης από τις 22.11.2020 έως τις 14.04.2022.

 

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

 

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΤΑΚΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΣΤΩΝ

ΤΟΥ ΜΙΚΤΟΥ ΟΡΚΩΤΟΥ ΕΦΕΤΕΙΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

 

ΑΦΑΙΡΕΙ από την ποινή κάθειρξης των δεκαπέντε (15) ετών που επιβλήθηκε στον ως άνω καταδικασθέντα, χρόνο προσωρινής κράτησης πεντακοσίων επτά (507) πλήρων ημερολογιακών ημερών, ήτοι από τις 22.11.2020, έως τις 14.04.2022, οπότε εκδικάστηκε σε πρώτο βαθμό η εναντίον αυτού κατηγορία.

 

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε και δημοσιεύθηκε αμέσως στο ορισθέν ακροατήριο, στην ίδια δημόσια συνεδρίαση.

 

Πειραιάς, 19 Μαρτίου 2026

 

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΦΕΤΩΝ        Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

 

Μετά την έκδοση της παραπάνω αποφάσεως, ο Πρόεδρος έδωσε τον λόγο στον Εισαγγελέα, για να προτείνει επί της τύχης των κατασχεθέντων.

Ο Εισαγγελέας, αφού έλαβε τον λόγο από τον Πρόεδρο πρότεινε τα κάτωθι: α. να επικυρωθεί από το Δικαστήριο των τακτικών Δικαστών του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Πειραιά η με ημερομηνία 23.11.2020 έκθεση έρευνας σε κατοικία και κατάσχεσης κατά την ημέρα (με τη συναίνεση του ενοίκου), η οποία συντάχθηκε από τον Ανθυπαστυνόμο …., ο οποίος τότε υπηρετούσε στο Α.Τ. Σπετσών Αττικής παρουσία και της Ειρηνοδίκη …. και ακολούθως να αποδοθούν οριστικά στον ιδιοκτήμονα και κατηγορούμενο που κηρύχθηκε σήμερα ένοχος και καταδικάστηκε από το Δικαστήριο αυτό όλα τα πράγματα που κατασχέθηκαν, όπως αυτά απαριθμούνται και με κάθε λεπτομέρειά τους περιγράφονται στην ανωτέρω έκθεση έρευνας σε κατοικία και κατάσχεσης κατά την ημέρα (με τη συναίνεση του ενοίκου), β. να επικυρωθεί από το Δικαστήριο των τακτικών Δικαστών του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Πειραιά η με ημερομηνία 23.11.2020 έκθεση παραδόσεως και κατασχέσεως η οποία συντάχθηκε από τον Υπαρχιφύλακα , … , ο οποίος υπηρετούσε τότε στο Αστυνομικό Τμήμα Σπετσών Αττικής παρουσία και του Υπαστυνόμου Β' …., ο οποίος υπηρετούσε τότε στην ίδια υπηρεσία και να διαταχθεί η οριστική απόδοση στον ιδιοκτήμονα … ενός παντελονιού που κατασχέθηκε, γ. να επικυρωθεί από το Δικαστήριο των τακτικών Δικαστών του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Πειραιά η με ημερομηνία 24.11.2020 έκθεση παραδόσεως και κατασχέσεως η οποία συντάχθηκε από τον Ανθυπαστυνόμο …, ο οποίος υπηρετούσε τότε στο Αστυνομικό Τμήμα Σπετσών Αττικής παρουσία και του Υπαστυνόμου Β’ …., ο οποίος υπηρετούσε τότε στην ίδια υπηρεσία και να διαταχθεί η οριστική απόδοση στον ιδιοκτήμονα και κατηγορούμενο που κηρύχθηκε ένοχος και καταδικάστηκε σήμερα από το Δικαστήριο αυτό όλων των πραγμάτων που κατασχέθηκαν, όπως αυτά απαριθμούνται και με κάθε λεπτομέρειά τους περιγράφονται στην ανωτέρω έκθεση παραδόσεως και κατασχέσεως.

Και οι τρεις συνήγοροι υπεράσπισης του καταδικασθέντος, αφού έλαβαν διαδοχικά το λόγο από τον Πρόεδρο στη συνέχεια, δήλωσε, ότι επί του παραπάνω θέματος, επαφίενται στην κρίση του Δικαστηρίου.

Το ίδιο ζήτησε και ο ως άνω κατηγορούμενος που κηρύχθηκε σήμερα ένοχος και καταδικάστηκε, στον οποίο δόθηκε ο λόγος τελευταία από τον Πρόεδρο.

Το Δικαστήριο των τακτικών Δικαστών του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Πειραιώς αποσύρθηκε για να διασκεφθεί και να καταρτίσει την απόφασή του στο καθορισμένο δωμάτιο, που προορίζεται για το σκοπό αυτό, πλην του Εισαγγελέα. Αφού διασκέφθηκε εκεί μυστικά, με παρούσα την Γραμματέα, κατήρτισε την απόφασή του και όταν επέστρεψε στην αίθουσα συνεδριάσεων, με παρόντες τον Εισαγγελέα, την Γραμματέα και όλους τους ανωτέρω παράγοντες της δίκης αυτής, δημοσίευσε αμέσως, μέσω του Προέδρου του, στο ορισθέν ακροατήριο στην σημερινή δημόσια συνεδρίαση την υπ' αριθμ. 58/2025 απόφαση/ταυτάριθμη με την παραπάνω απόφαση του Δικαστηρίου των τακτικών Δικαστών του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Πειραιώς, απόφαση, η οποία είναι η εξής:

 

ΑΦΟΥ ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΝΟΜΟ

 

Κατά το άρθρο 76 του ΠΚ, σε συνδυασμό με τις διατάξεις του άρθρου 373 του ΚΠΔ, με την πρωτόδικη απόφαση το δικαστήριο διατάσσει να αποδοθούν στον ιδιοκτήτη τα πράγματα που αφαιρέθηκαν και τα πειστήρια, όσα κατασχέθηκαν ή παραδόθηκαν κατά την ανάκριση και δεν έγινε άρση της κατάσχεσής τους σύμφωνα με το άρθρο 269. Διατάσσει επίσης τη δήμευση των αντικειμένων που πρέπει να δημευτούν. Περαιτέρω, κατά τις διατάξεις του άρθρου 68 παρ. 1 εδ. σ'του Π.Κ., αντικείμενα ή περιουσιακά στοιχεία που είναι προϊόντα κακουργήματος ή πλημμελήματος το οποίο πηγάζει από δόλο, καθώς και το τίμημά τους και όσα αποκτήθηκαν με αυτά αμέσως ή εμμέσως επίσης και αντικείμενα ή περιουσιακά στοιχεία που χρησίμευσαν ή προορίζονταν για την εκτέλεση τέτοιας πράξης μπορούν να δημευθούν αν αυτά ανήκουν στον αυτουργό ή σε κάποιον από τους συμμετόχους (παρ. 1) και σε κάθε περίπτωση δήμευσης το δικαστήριο αποφασίζει αν αυτό που δημεύθηκαν, επιβάλλεται να καταστραφούν ή αν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για το δημόσιο συμφέρον ή για κοινωνικούς σκοπούς ή για την ικανοποίηση του θύματος (παρ. 6). Εξάλλου κατά τη διάταξη του άρθρου 40 του Ν.4139/2013, σε περίπτωση καταδίκης για παράβαση των άρθρων 20, 22 και 23, το Δικαστήριο, με την επιφύλαξη του τελευταίου εδαφίου της παραγράφου αυτής διατάσσει τη δήμευση όλων των πραγμάτων, τα οποία προήλθαν από την πράξη, του τιμήματος τους, των κινητών και ακινήτων που αποκτήθηκαν με το τίμημα αυτό ή από την αποδοχή και διάθεσή τους καθώς και των μεταφορικών μέσων και όλων των αντικειμένων, τα οποία χρησίμευσαν ή προορίζονταν για την τέλεση της πράξης είτε αυτά ανήκουν στον αυτουργό είτε σε οποιονδήποτε από τους συμμέτοχους ή ακόμα και σε τρίτους που δεν συμμετείχαν στο έγκλημα, εφόσον γνώριζαν ότι τα αντικείμενα αυτά προορίζονταν για την τέλεση του εγκλήματος. Με βάση τα παραπάνω, πρέπει να επικυρωθούν οι αναφερόμενες στο διατακτικό εκθέσεις έρευνας και κατάσχεσης και να διαταχθεί η οριστική απόδοση των κατασχεθέντων αντικειμένων στους ιδιοκτήμονες κατά τα ειδικότερα αναφερόμενα στο διατακτικό.

 

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

 

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΤΑΚΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΣΤΩΝ

ΤΟΥ ΜΙΚΤΟΥ ΟΡΚΩΤΟΥ ΕΦΕΤΕΙΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

 

ΕΠΙΚΥΡΩΝΕΙ την με ημερομηνία 23.11.2020 έκθεση έρευνας σε κατοικία και κατάσχεσης κατά την ημέρα (με τη συναίνεση του ενοίκου), η οποία συντάχθηκε από τον Ανθυπαστυνόμο …., ο οποίος υπηρετούσε τότε στο Αστυνομικό Τμήμα Σπετσών Αττικής παρουσία της Ειρηνοδίκη …. , η οποία (έρευνα) διενεργήθηκε στην οικία του ως άνω κατηγορουμένου που κηρύχθηκε ένοχος σήμερα η οποία βρίσκεται στην περιοχή των Αγίων Αναργύρων στις Σπέτσες Αττικής, άνευ οδού και αριθμού.

 

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την οριστική απόδοση στον ιδιοκτήμονα …. του ….και της …. που γεννήθηκε στο …. Νομού Αττικής στις …. με Α.Φ.Μ. …. κάτοχο του υπ' αριθμ. …. Α.Δ.Τ., το οποίο εκδόθηκε στις 15.06.2018 από το Τμήμα Ασφαλείας …. Αττικής όλων των κατασχεθέντων πραγμάτων, τα οποία βρέθηκαν στην κατοχή του ως άνω ιδιοκτήμονα, όπως αυτά απαριθμούνται και με κάθε λεπτομέρειά τους περιγράφονται στην ανωτέρω έκθεση έρευνας σε κατοικία και κατάσχεσης κατά την ημέρα (με τη συναίνεση του ενοίκου) και είναι τα κάτωθι:

Ι. Ένα (1) κουτί χρώματος μαύρου το οποίο περιείχε εσωτερικά ένα (1) φυσίγγιο διαμετρήματος 7,65mm, το οποίο βρέθηκε στην επιφάνεια γραφείου στο ισόγειο χώρο της οικίας.

2. Ένα (1) στιλέτο με μήκος λάμας δέκα (10) εκατοστών και ένα (1) μαχαίρι με μήκος λάμας 8,5 εκατοστών τα οποία βρέθηκαν σε διαφορετικά συρτάρια σύνθετου επίπλου στο σαλόνι του ισογείου.

3. Μία (1) καραμπίνα χρώματος μαύρου, τύπου REPLICA, μάρκας GAMO με σειριακό αριθμό: 04-1C-613948-08, η οποία βρέθηκε ακουμπισμένη δίπλα στο σύνθετο έπιπλο του ισογείου.

4. Ένα (1) πιστόλι, χρώματος ασημί-μαύρου, τύπου REPLICA με γεμιστήρα, ένα (1) πιστόλι χρώματος χρυσάφι, τύπου REPLICA με γεμιστήρα και ένα γεμιστήρα αεροβόλου τα οποία βρέθηκαν στο σύνθετο έπιπλο του ισογείου.

5. Δύο (2) πλαστικά κουτιά τα οποία περιείχαν πλαστικές μπίλιες για αεροβόλο όπλο, τα οποία βρέθηκαν σε σύνθετο έπιπλο του ισογείου

6. Δύο (2) τρίφτες κάνναβης τύπου GRINDER χρώματος μαύρου, τα οποία βρέθηκαν στο υπνοδωμάτιο του κατηγορουμένου που βρίσκεται στον πρώτο όροφο της οικίας και συγκεκριμένα στο συρτάρι του κομοδίνου. Οι ανωτέρω τρίφτες περιείχαν υπολείμματα (σπόρια) ακατέργαστης ινδικής κάνναβης (προφανώς) συνολικού μικτού βάρους περίπου τεσσάρων (4) γραμμαρίων.     

 

ΕΠΙΚΥΡΩΝΕΙ την με ημερομηνία 23.11.2020 έκθεση παραδόσεως και κατασχέσεως η οποία συντάχθηκε από τον Υπαρχιφύλακα …., ο οποίος υπηρετούσε τότε στο Αστυνομικό Τμήμα Σπετσών Αττικής παρουσία και του Υπαστυνόμου Β' , ο οποίος υπηρετούσε τότε στην ίδια υπηρεσία.

 

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ τη δήμευση του κάτωθι κατασχεθέντος πράγματος (ενδύματος) το οποίο παραδόθηκε από τον …του ….και της …. που γεννήθηκε στον …Ν. Αττικής στις …  κάτοικο Σπετσών Αττικής και το οποίο ανήκε στον αποβιώσαντα …. του …και της …κατοίκου εν ζωή Σπετσών Αττικής όπως αυτό απαριθμείται και με κάθε λεπτομέρειά του περιγράφεται στην ανωτέρω έκθεση παραδόσεως και κατασχέσεως και είναι το κάτωθι:

 

Ένα (1) παντελόνι

 

ΕΠΙΚΥΡΩΝΕΙ την με ημερομηνία 24.11.2020 έκθεση παραδόσεως και κατασχέσεως, η οποία συντάχθηκε από τον Ανθυπαστυνόμο …., ο οποίος υπηρετούσε τότε στο Αστυνομικό Τμήμα Σπετσών Αττικής παρουσία και του Υπαστυνόμου Β' , ο οποίος υπηρετούσε τότε στην ίδια υπηρεσία.

 

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την οριστική απόδοση στον ιδιοκτήμονα …, του … και της … που γεννήθηκε στο …(…) Νομού Αττικής στις …με Α.Φ.Μ. …κάτοχο του υπ' αριθμ. …Α.Δ.Τ., το οποίο εκδόθηκε στις 15.06.2018 από το Τμήμα Ασφαλείας … Αττικής, του κάτωθι πράγματος που κατασχέθηκε και είχε βρεθεί στην κατοχή του, όπως αυτό α αριθμείται και με κάθε λεπτομέρειά του περιγράφεται στην ανωτέρω έκθεση παραδόσεως και κατασχέσεως και είναι το κάτωθι:

 

Μία (1) συσκευή κινητού τηλεφώνου μάρκας SAMSUNG χρώματος λευκού, με αριθμούς

ΙΜΕΙ: α) . και β) . περιέχων κάρτα SIM με σειριακό αριθμό . . . . . της εταιρείας COSMOTE,

 

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε και δημοσιεύθηκε αμέσως στο ορισθέν ακροατήριο στην ίδια δημόσια συνεδρίαση.

 

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΦΕΤΩΝ         Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

 

Πειραιάς, 19 Μαρτίου 2025

 

 

Μετά την απαγγελία της παραπάνω απόφασης, ο Πρόεδρος έδωσε τον λόγο στον Εισαγγελέα, για να προτείνει αυτός, εάν θα πρέπει να επιβληθούν ή όχι στον ως άνω καταδικασθέντα τα έξοδα της ποινικής διαδικασίας καθώς σε περίπτωση που αυτά επιβληθούν να προτείνει και για το προβλεπόμενο από τον Νόμο ύψος αυτών.

Ο Εισαγγελέας, στον οποίο δόθηκε ο λόγος από τον Πρόεδρο, πρότεινε, να επιβληθούν στον ως άνω κατηγορούμενο που καταδικάστηκε σήμερα τα έξοδα της ποινικής διαδικασίας και το ύψος αυτών να καθορισθεί στο ελάχιστο από το Νόμο προβλεπόμενο όριο των δύο χιλιάδων ευρώ (€ 2.000,00).

Και οι τρεις συνήγοροι υπεράσπισης του κατηγορουμένου που καταδικάστηκε σήμερα, αφού έλαβαν διαδοχικά το λόγο από τον Πρόεδρο, δήλωσαν, ότι επί του παραπάνω θέματος, επαφίενται στην κρίση του Δικαστηρίου.

Το ίδιο δήλωσε και ο ως άνω κατηγορούμενος που καταδικάστηκε σήμερα, στον οποίο δόθηκε ο λόγος τελευταία από τον Πρόεδρο.

Κατόπιν των ανωτέρω, το Δικαστήριο των τακτικών Δικαστών του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Πειραιώς αποσύρθηκε για να διασκεφθεί και να καταρτίσει την απόφασή του στο καθορισμένο δωμάτιο, που προορίζεται για το σκοπό αυτό, πλην του Εισαγγελέα. Αφού διασκέφθηκε εκεί μυστικά, με παρούσα την Γραμματέα, κατήρτισε την απόφασή του και όταν επέστρεψε στην αίθουσα συνεδριάσεων, με παρόντες τον Εισαγγελέα, την Γραμματέα και όλους τους ανωτέρω παράγοντες της δίκης αυτής, δημοσίευσε αμέσως μέσω του Προέδρου του, στο ορισθέν ακροατήριο, στην σημερινή δημόσια συνεδρίαση την υπ' αριθμ. 58/2026 απόφαση/ταυτόριθμη με την παραπάνω απόφαση του Δικαστηρίου των τακτικών Δικαστών του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Πειραιώς απόφαση, η οποία είναι η εξής:

 

ΑΦΟΥ ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΝΟΜΟ

 

Από τις διατάξεις των άρθρων 372 και 577 ΚΠΔ προκύπτει ότι κάθε κατηγορούμενος, καταδικαζόμενος σε ποινή, καταδικάζεται συγχρόνως με την ίδια απόφαση και στα έξοδα της ποινικής διαδικασίας το ποσό δε των εξόδων ορίζεται με την καταδικαστική απόφαση. Περαιτέρω σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 577 παρ. 2 του ΚΠΔ (ν. 5108/2024) «το ποσό των εξόδων ορίζεται με την καταδικαστική απόφαση και το ύψος τους καθορίζεται ως εξής: α) ..., β) .„, γ)..., δ)..., ε)..., στ) επί αποφάσεων Μικτού Ορκωτού Εφετείου, από δύο χιλιάδες (2.000) μέχρι τέσσερις χιλιάδες (4.000) ευρώ, και μπορεί να αναπροσαρμόζεται με κοινή απόφαση των Υπουργών Δικαιοσύνης και Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών». Στην προκειμένη περίπτωση, αφού ο κατηγορούμενος καταδικάσθηκε με την παραπάνω απόφαση στη στερητική της ελευθερίας ποινή που αναφέρθηκε, πρέπει να καταδικασθεί και στα έξοδα της ποινικής διαδικασίας, τα οποία πρέπει να καθορισθούν στο ποσό των δύο χιλιάδων ευρώ (€ 2.000,00), ποσό το οποίο βρίσκεται μέσα στα νόμιμα όρια και συγκεκριμένα στο ελάχιστο όριο που προβλέπει ο νόμος επί αποφάσεων του Μικτού Ορκωτού Εφετείου, σύμφωνα με τις ανωτέρω διατάξεις του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, όπως ορίζεται ειδικότερα κατωτέρω στο διατακτικό της παρούσας απόφασης.

 

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

 

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΤΑΚΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΣΤΩΝ

ΤΟΥ ΜΙΚΤΟΥ ΟΡΚΩΤΟΥ ΕΦΕΤΕΙΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

 

ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ στον κατηγορούμενο που καταδικάστηκε σήμερα τα έξοδα της ποινικής διαδικασίας, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων ευρώ (€2.000,00).

 

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε και δημοσιεύθηκε αμέσως στο ορισθέν ακροατήριο, στην ίδια δημόσια συνεδρίαση.

 

Πειραιάς, 19 Μαρτίου 2026

 

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΦΕΤΩΝ             Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

 

Στο σημείο αυτό, ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου σύμφωνα με το άρθρο 369 παρ. 5 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας γνωστοποίησε στον κατηγορούμενο που κηρύχθηκε ένοχος και καταδικάστηκε σήμερα ότι έχει δικαίωμα να ασκήσει, μέσα στη νόμιμη προθεσμία, αναίρεση κατά της παραπάνω καταδικαστικής απόφασης εξηγώντας σε αυτόν με συνοπτική ακρίβεια τις προϋποθέσεις και την διαδικασία της παραδεκτής άσκησης του ανωτέρω έκτακτου ένδικου μέσου, σύμφωνα με τις διατάξεις των σχετικών άρθρων του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, όπως τα άρθρα αυτά ισχύουν σήμερα.

 

Τέλος, γίνεται μνεία, ότι ο Πρόεδρος έδινε πάντα τον λόγο τελευταία στον ως άνω κατηγορούμενο που ήταν παρών στη σημερινή δημόσια συνεδρίαση του Δικαστηρίου αυτού.

 

Μετά από όλα τα ανωτέρω, ο Πρόεδρος έλυσε τη σημερινή δημόσια συνεδρίαση του Δικαστηρίου αυτού.

 

Πειραιάς 19 Μαρτίου 2026

 

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΦΕΤΩΝ              Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ