ΤΡΑΠΕΖΑ ΝΟΜΙΚΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ «ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ»

 

ΜΟΕΘεσ 163-164/2020

 

Ανθρωποκτονία από πρόθεση μεταβολή κατηγορίας από ανθρωποκτονία σε θανατηφόρα σωματική βλάβη. Οπλοχρησία. Οπλοφορία. Διακίνηση ναρκωτικών αγορά, πώληση και κατοχή ναρκωτικών. Ηθική αυτουργία στην θανατηφόρο σωματική βλάβη και στην διακίνηση ναρκωτικών.

 

 

Αριθμός: 163-164/2020

 

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΗ

ΤΟΥ ΜΙΚΤΟΥ ΟΡΚΩΤΟΥ ΕΦΕΤΕΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

 

Δικάσιμος της 11ης Σεπτεμβρίου 2020

 

Δημόσια Συνεδρίαση της 11ης και 16ης Σεπτεμβρίου 2020

Σύνθεση Δικαστηρίου :

Χρήστος Νάστας, Πρόεδρος Εφετών, νομίμως ορισθείς με απόφαση της Ολομέλειας του Εφετείου Θεσσαλονίκης, [άρθρο 93 Ν. 4139/2013 και κληρωθείς άρθρο 17 του Κ.Ο.Δ.Κ.Δ.Λ. (Ν.1756/1988, όπως ισχύει)], Θεοδώρα Σακελλαρίου, Δήμητρα Σίσκου, Εφέτες, νομίμως κληρωθείσες [αρθρ. 17 του Κ.Ο.Δ.Κ.Δ.Λ. (Ν. 1756/1988 όπως ισχύει)]

Ηλίας Σεφερίδης, Εισαγγελέας Εφετών, νομίμως κληρωθείς [αρθρ. 17 του Κ.Ο.Δ.Κ.Δ.Λ. (Ν. 1756/1988 όπως ισχύει)]

Φωτεινή Παπαδοπούλου, Γραμματέας

 

ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΙ

 

1), ο οποίος γεννήθηκε στα Βασιλικά Θεσσαλονίκης το έτος 1957, είναι κάτοικος Βασιλικών Θεσσαλονίκης, κάτοχος του υπ αριθμ. ΑΚ . Δ.Α.Τ., με ΑΦΜ . Δ.Ο.Υ. ., και ήδη κρατούμενος στο Κατάστημα Κράτησης Δομοκού

2), ο οποίος γεννήθηκε στην Όσσα Βερτίσκου Θεσσαλονίκης το έτος 1962, είναι κάτοικος Σταυρούπολης Θεσσαλονίκης (οδός .), κάτοχος του υπ αριθμ. ΑΙ . Δ.Α.Τ., με ΑΦΜ . Δ.Ο.Υ. ., και ήδη κρατούμενος στο Κατάστημα Κράτησης Τρικάλων

3), η οποία γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το έτος 1971, είναι κάτοικος Ραιδεστού Θεσσαλονίκης (οδός .), κάτοχος του υπ αριθμ. ΑΜ .Δ.Α.Τ., με ΑΦΜ . Δ.Ο.Υ. ..

 

Π Α Ρ Ο Ν Τ Ε Σ

 

ΠΡΑΞΕΙΣ

 

1ος κατηγορούμενος : 

 

1) Ανθρωποκτονία με πρόθεση,

2) Παράνομη οπλοφορία,

3) Οπλοχρησία,

4)Διακίνηση(αγορά, μεταφορά, κατοχή, πώληση) ναρκωτικών ουσιών κατ΄ εξακολούθηση, από πρόσωπο που απέκτησε την έξη της χρήσης ναρκωτικών ουσιών, την οποία δεν μπορεί να την αποβάλει με τις δικές του δυνάμεις.

5) Παράνομη κατοχή όπλων.

 

2ος κατηγορούμενος :  

 

1) Ηθική αυτουργία σε ανθρωποκτονία με πρόθεση,

2) Ηθική αυτουργία σε διακίνηση(αγορά, μεταφορά, κατοχή, πώληση) ναρκωτικών ουσιών κατ εξακολούθηση,

3) Διακίνηση(κατοχή, αγορά, πώληση) ναρκωτικών ουσιών κατ εξακολούθηση τετελεσμένη και σε απόπειρα από κοινού και κατά μόνας.

 

3η κατηγορούμενη:

 

1)Διακίνηση ναρκωτικών ουσιών κατ εξακολούθηση από πρόσωπο που απέκτησε την έξη της χρήσης ναρκωτικών ουσιών, την οποία δεν μπορεί να την αποβάλει με τις δικές του δυνάμεις.

 

ΕΚΘΕΣΗ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΗ

 

Συνεδρίαση της 11 Σεπτεμβρίου 2020

 

Η  Συνεδρίαση έγινε δημόσια στο ακροατήριο του Δικαστηρίου.

 

Ο Πρόεδρος εκφώνησε τα ονόματα των κατηγορουμένων, οι οποίοι εμφανίστηκαν και όταν τους ρώτησε ο Πρόεδρος για το όνομα και το επώνυμό τους, τον τόπο της γέννησής τους, την ηλικία τους, το όνομα των γονέων τους, απάντησαν ότι ονομάζονται όπως πιο πάνω αναφέρεται.

 

Ο πρώτος κατηγορούμενος δήλωσε ότι διορίζει ως συνηγόρους του για να τον υπερασπιστούν, τους δικηγόρους, Μιχαήλ-Αθηναγόρα ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟ (ΑΜ 12512 ΔΣΑ) και Κωνσταντίνο ΧΑΤΖΗΪΩΑΝΝΟΥ (ΑΜ 8995 ΔΣΘ), οι οποίοι αποδέχθηκαν το διορισμό τους και παραστάθηκαν σύμφωνα με το άρθρο 395 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας σχετικά με το ασυμβίβαστο των κληρωθέντων ενόρκων και κατέθεσαν τα υπ αριθμ. Π. και Α. τετραπλότυπα αποδείξεων του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών και Θεσσαλονίκης, αντίστοιχα. Μετά του συνηγόρου Κωνσταντίνο ΧΑΤΖΗΪΩΑΝΝΟΥ συμπαραστάθηκε και η ασκούμενη δικηγόρος, Αλεξάνδρα ΠΑΝΤΑΖΗ (ΑΜ20152/2020).

 

Ο δεύτερος κατηγορούμενος δήλωσε ότι διορίζει ως συνήγορο του για να τον υπερασπιστεί τον δικηγόρο, Γεώργιο ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟ (ΑΜ 2135 ΔΣΘ), ο οποίος αποδέχθηκε το διορισμό του και παραστάθηκε σύμφωνα με το άρθρο 395 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας σχετικά με το ασυμβίβαστο των κληρωθέντων ενόρκων και  κατέθεσε το υπ αριθμ. Α. τετραπλότυπο αποδείξεως του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης.

 

Στο σημείο αυτό, προσήλθε ο δικηγόρος Θεσσαλονίκης, Βασίλειος ΚΩΤΤΑΣ (ΑΜ 11149), ο οποίος δήλωσε ότι διορίσθηκε αυτεπαγγέλτως ως πληρεξούσιος δικηγόρος και συνήγορος υπεράσπισης της τρίτης κατηγορουμένης, σύμφωνα με την υπ αριθ. 227/2020 Πράξη της Εισαγγελέα Εφετών Θεσσαλονίκης, και ότι αναλαμβάνει τα καθήκοντά του, και παραστάθηκε σύμφωνα με το άρθρο 395 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας σχετικά με το ασυμβίβαστο των κληρωθέντων ενόρκων και κατέθεσε το υπ αριθμ  τετραπλότυπο αποδείξεως του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης.

 

Κατόπιν ο Εισαγγελέας, αφού πήρε τον λόγο από τον Πρόεδρο, είπε ότι η προκειμένη υπόθεση εισάγεται στο Δικαστήριο αυτό μετά από εφέσεις των κατηγορουμένων, κατά της υπ αριθμ. 84-86, 90-101/25-1-2018 αποφάσεως του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Θεσσαλονίκης, ανέπτυξε τις εφέσεις και πρότεινε να γίνουν τυπικά δεκτές γιατί ασκήθηκαν νομότυπα και εμπρόθεσμα.

 

Στο σημείο αυτό διαβάστηκαν από τον Πρόεδρο, δημόσια στο ακροατήριο, οι παραπάνω εκθέσεις εφέσεων.

 

Ο συνήγοροι των κατηγορουμένων, στους οποίους δόθηκε με τη σειρά ο λόγος, ζήτησαν να γίνουν τυπικά δεκτές οι εφέσεις των εντολέων τους.

 

Στη συνέχεια, το εκ τακτικών Δικαστών Δικαστήριο του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Θεσσαλονίκης αφού διασκέφτηκε, μυστικά, επί της έδρας του, παρουσία και της Γραμματέως, κατάρτισε και διά του Προέδρου του δημοσίευσε δημόσια στο ακροατήριό του με την παρουσία όλων των παραγόντων της δίκης, την υπ αριθμ. 163/2020 απόφαση, η οποία έχει ως εξής :

 

 

ΑΦΟΥ ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΚΑΤΑ ΤΟ ΝΟΜΟ

 

 

Κατά την διάταξη του άρθρου 473 παρ. 1, εδάφ. α του προϊσχύσαντος Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, που έχει εφαρμογή στην προκειμένη περίπτωση,  όπου ειδική διάταξη νόμου δεν ορίζει διαφορετικά, η προθεσμία για την άσκηση ενδίκων μέσων είναι δέκα ημέρες από τη δημοσίευση της αποφάσεως. Περαιτέρω, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 474 παρ. 1 του ιδίου Κώδικα, το ένδικο μέσο ασκείται στο γραμματέα του δικαστηρίου που εξέδωσε την απόφαση, ενώ για τη δήλωση συντάσσεται έκθεση που υπογράφεται από εκείνον που την υποβάλει ή τον αντιπρόσωπό του και από εκείνον που τη δέχεται. Στην προκειμένη περίπτωση, οι με αριθμούς 9, 10, 11, αντίστοιχα και ημερομηνία 25 Ιανουαρίου 2018, εφέσεις των κατηγορουμένων, κατά της υπ αριθμ. 84-86,90-101/25-1-2018 αποφάσεως του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Θεσσαλονίκης, ασκήθηκαν νομότυπα και εμπρόθεσμα, πρέπει να γίνουν τυπικά δεκτές και ερευνηθεί ουσιαστικά η υπόθεση.

 

 

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

 

 

ΔΕΧΕΤΑΙ τυπικά την κρινόμενη έφεση του , με αριθμό 9 και ημερομηνία 25 Ιανουαρίου 2018, κατά της υπ αριθμ. 84-86, 90-101/25-1-2018 αποφάσεως του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Θεσσαλονίκης.

 

ΔΕΧΕΤΑΙ τυπικά την κρινόμενη έφεση του , με αριθμό 10 και ημερομηνία 25 Ιανουαρίου 2018, κατά της υπ αριθμ. 84-86, 90-101/25-1-2018 αποφάσεως του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Θεσσαλονίκης.

 

ΔΕΧΕΤΑΙ τυπικά την κρινόμενη έφεση της , με αριθμό 10 και ημερομηνία 25 Ιανουαρίου 2018, κατά της υπ αριθμ. 84-86, 90-101/25-1-2018 αποφάσεως του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Θεσσαλονίκης

 

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε και δημοσιεύθηκε αμέσως στο ακροατήριο σε δημόσια συνεδρίαση.                       

 

Θεσσαλονίκη, 11 Σεπτεμβρίου 2020

 

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                               Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

 

 

Μετά την έκδοση της παραπάνω απόφασης, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 394 του Κ.Ποιν.Δ. που κυρώθηκε με τον νόμο 4620/2019 και ισχύει από 1ης Ιουλίου 2019, ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου για τη συγκρότηση του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Θεσσαλονίκης παρήγγειλε τη Γραμματέα να διαβάσει τον κατάλογο των ενόρκων, που κληρώθηκαν στη συνεδρίαση της 1-7-2020 στο Τριμελές Εφετείο (Συμβούλιο) Θεσσαλονίκης, για το Α δωδεκαήμερο αυτής της συνόδου, όπως ο κατάλογος αυτός τροποποιήθηκε και συμπληρώθηκε, αφού έγιναν διαγραφές και αντικαταστάσεις στη συνεδρίαση της 4-9-2020, δηλαδή την ημέρα της έναρξης των εργασιών του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Θεσσαλονίκης. Η ανάγνωση αυτή παραγγέλθηκε να γίνει μέχρι να συμπληρωθεί ο αριθμός των 10 ενόρκων. Στη συνέχεια, ο Πρόεδρος παρήγγειλε σ όλους τους παρευρισκομένους ενόρκους ν ανακοινώσουν την παρουσία τους στο ακροατήριο όταν ο καθένας τους ακούσει την εκφώνηση του ονόματός του.

 

Στη συνέχεια η Γραμματέας του Δικαστηρίου με δυνατή φωνή διάβασε τον κατάλογο των ενόρκων σύμφωνα με τη σειρά των ονομάτων που είναι γραμμένα σ αυτόν, εκ των οποίων βρέθηκαν :

 

1. ... παρούσα

2. ... απών

3. ... παρούσα

4. ... παρών

5. ... παρούσα

6. ... απούσα

7. ... παρών

8. ... παρών

9. ... παρούσα

10. ... απούσα

11. ... παρών

12. ... παρούσα

13. ... παρούσα

 

Σημειώνεται πως συμπληρώθηκε ο απαιτούμενος αριθμός των 10 παρόντων ενόρκων, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 394 και 395 του Κ.Ποιν.Δ.

 

Στο σημείο όμως αυτό, διαπιστώθηκε πως λείπουν από το ακροατήριο οι ένορκοι 1) , 2) , 3) , που κλητεύθηκαν να παρουσιαστούν στη σημερινή συνεδρίαση του Δικαστηρίου τούτου, οι οποίοι είχαν υποβάλει αιτήσεις για χορήγηση άδειας απουσίας για τη σημερινή δικάσιμο που έγιναν δεκτές με τις υπ αριθμ. 141/2020, 139/2020 και 140/2020 αντίστοιχα αποφάσεις του ιδίου Δικαστηρίου.

 

Ακολούθως, ο Πρόεδρος έβαλε τα καρτελάκια με τα ονόματα των 10 παρόντων ενόρκων στην  κληρωτίδα, χωρίς από κανένα να προβληθεί αντίρρηση ή ένσταση. Μάλιστα ανακοίνωσε ότι είναι αναγκαίο για την συγκρότηση του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Θεσσαλονίκης μόνο τέσσερις (4) ένορκοι που θα κληρωθούν για να πάρουν μέρος στη σημερινή συνεδρίαση του Δικαστηρίου τούτου.

 

Επίσης, ο Πρόεδρος ανακοίνωσε ότι ο Εισαγγελέας και ο κατηγορούμενος έχουν δικαίωμα να εξαιρέσουν μέχρι δύο (2) ενόρκους, χωρίς να είναι υποχρεωμένοι να δικαιολογήσουν τον λόγο της εξαίρεσης.

 

Στη συνέχεια ο Πρόεδρος ρώτησε τους κατηγορούμενους εάν την άσκηση του δικαιώματος της εξαιρέσεως θα την κάνουν οι ίδιοι προσωπικά ή το δικαίωμά του αυτό θα το ασκήσουν οι συνήγοροι τους. Αυτοί δήλωσαν στον Πρόεδρο του Δικαστηρίου πως αναθέτουν την άσκηση του δικαιώματος της εξαιρέσεως στους συνηγόρους της υπερασπίσεως τους, που αποδέχθηκαν το διορισμό αυτό.

 

Αμέσως μετά ο Πρόεδρος άρχισε την κλήρωση των ενόρκων, αφού προηγουμένως  ανάδευσε τα καρτελάκια με τα ονόματά τους.

 

Έτσι, άρχισε και εξήγαγε από την κληρωτίδα ένα-ένα καρτελάκι που αντίστοιχα στο καθένα ήταν γραμμένο το όνομα του κάθε ενόρκου που κληρωνόταν. Σημειώνεται όμως, ότι ο Πρόεδρος αμέσως μετά την κλήρωση διάβαζε το όνομα του ενόρκου που ήταν γραμμένο στο καρτελάκι και παράλληλα έλεγε στον Εισαγγελέα πρώτα και στον κατηγορούμενο καθώς και στον παραπάνω συνήγορό του πως έχουν δικαίωμα εξαίρεσής του. Έτσι μ  αυτή την τάξη και σειρά κληρώθηκαν οι παρακάτω ένορκοι, όπως ο νόμος ορίζει ειδικά για την περίπτωση αυτή.

 

1. ... εξαιρέθηκε από τους συνηγόρους

2. ... εξαιρέθηκε από τους συνηγόρους                

3. ... δεν εξαιρέθηκε από κανέναν                                            

4. ... δεν εξαιρέθηκε από κανέναν

5. ... εξαιρέθηκε από τον Εισαγγελέα                                     

6. ... εξαιρέθηκε από τον Εισαγγελέα            

7. δεν εξαιρέθηκε από κανέναν                                    

8. δεν εξαιρέθηκε από κανέναν  

 

Έτσι, τελικά συμπληρώθηκε ο απαιτούμενος αριθμός των τεσσάρων (4) ενόρκων για τη συγκρότηση του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Θεσσαλονίκης, που πρόκειται να δικάσει την προκειμένη υπόθεση.

 

Σημειώνεται ότι οι κληρωθέντες και μη εξαιρεθέντες τέσσερις ένορκοι πήραν τις προσδιορισμένες θέσεις τους δίπλα από τους Τακτικούς Δικαστές και σύμφωνα με τη σειρά κλήρωσης του καθένα.

 

Μετά από αυτά ο Πρόεδρος είπε ότι όλοι πρέπει να σηκωθούν από τις θέσεις τους για να ορκιστούν οι ένορκοι.

 

Κατόπιν ο Πρόεδρος διάβασε στους ενόρκους τον όρκο, όπως ακριβώς το περιεχόμενό του αναφέρεται στη διάταξη του άρθρου 398 παρ. 3 του Κ.Ποιν.Δικ. που ισχύει από 1η Ιουλίου 2019 και στη συνέχεια εκφώνησε το όνομα κάθε ενόρκου χωριστά για όρκιση. Μετά ο κάθε ένας από τους ενόρκους σήκωνε το δεξί του χέρι και όταν άκουγε το όνομά του πρόφερε την λέξη «ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ».    

 

Αφού έγιναν όλα αυτά άρχισε η συζήτηση της υποθέσεως σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 403 του Κ.Ποιν.Δ. Ο Πρόεδρος κάλεσε τον πρώτο κατηγορούμενο και τον ρώτησε για τα στοιχεία της ταυτότητάς του γενικά, αυτός απάντησε ότι ονομάζεται , γεννήθηκε στα Βασιλικά Θεσσαλονίκης το έτος 1957, είναι κάτοικος Βασιλικών Θεσσαλονίκης, κάτοχος του υπ αριθμ. ΑΚ . Δ.Α.Τ., με ΑΦΜ . Δ.Ο.Υ. ., επιχειρηματίας ιδιοκτήτης καταστήματος καφέ και ήδη κρατούμενος στο Κατάστημα Κράτησης Δομοκού.

 

Ο Πρόεδρος κάλεσε τον δεύτερο κατηγορούμενο και τον ρώτησε για τα στοιχεία της ταυτότητάς του γενικά, αυτός απάντησε ότι ονομάζεται , γεννήθηκε στην Όσσα Βερτίσκου Θεσσαλονίκης το έτος 1962, είναι κάτοικος Σταυρούπολης Θεσσαλονίκης (οδός .), κάτοχος του υπ αριθμ. ΑΙ . Δ.Α.Τ., με ΑΦΜ . Δ.Ο.Υ. .,  το επάγγελμα του ήταν ιχθυοπώλης σε λαϊκές αγορές και ήδη κρατούμενος στο Κατάστημα Κράτησης Τρικάλων.

 

Ο Πρόεδρος κάλεσε την τρίτη κατηγορούμενη και την ρώτησε για τα στοιχεία της ταυτότητάς της γενικά, αυτή απάντησε ότι ονομάζεται , η οποία γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το έτος 1971, είναι κάτοικος Ραιδεστού Θεσσαλονίκης (οδός .), κάτοχος του υπ αριθμ. ΑΜ .Δ.Α.Τ., με ΑΦΜ . Δ.Ο.Υ. ., Θεσσαλονίκης, ελεύθερη επαγγελματίας.

 

Στη συνέχεια ο Πρόεδρος είπε στους κατηγορούμενους να προσέχουν την κατηγορία που θα τους απαγγείλει ο Εισαγγελέας και τη σχετικά μ αυτή συζήτηση, για να μπορέσουν με τη σειρά τους να απολογηθούν, συγχρόνως δε τους πληροφόρησε ότι έχουν το δικαίωμα να αντιπαραθέσουν στην κατηγορία όλους τους ισχυρισμούς τους, καθώς και να υποβάλουν ερωτήσεις στους μάρτυρες και τις παρατηρήσεις τους, μετά την εξέταση κάθε μάρτυρα ή την έρευνα οποιουδήποτε άλλου αποδεικτικού στοιχείου.

 

Ακολούθως, ο Πρόεδρος έδωσε τον λόγο στον Εισαγγελέα, ο οποίος απήγγειλε την κατηγορία, σύμφωνα με το διατακτικό της υπ αριθμ. 84-86, 90-101/25-1-2018 προσβαλλόμενης απόφασης του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Θεσσαλονίκης και εγχείρησε  στον Πρόεδρο κατάλογο των μαρτύρων, που κλητεύθηκαν για την υποστήριξη της κατηγορίας (6)  στον αριθμό, καθώς και των αναγνωστέων εγγράφων, που αντίγραφο τους επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στους κατηγορούμενους, όπως προκύπτει από τα συνημμένα στη δικογραφία αποδεικτικά επίδοσης του αρμοδίου οργάνου.

 

Ο Πρόεδρος εκφώνησε τα ονόματα των μαρτύρων που είναι  (6 ) στον αριθμό και εμφανίστηκαν όσοι αναφέρονται ότι εξετάστηκαν παρακάτω.

 

Κατόπιν ο Πρόεδρος ρώτησε τους κατηγορούμενους και τους συνηγόρους τους αν κλήτευσαν μάρτυρες υπερασπίσεως και αυτοί απάντησαν αρνητικά.

 

 Στη συνέχεια εξήγησε στους κατηγορούμενους με τρόπο σαφή και με συνοπτική ακρίβεια την κατ αυτών κατηγορία, ζήτησε απ αυτούς γενικές πληροφορίες για τις πράξεις που κατηγορούνται και τους υπενθύμισε ότι η απολογία τους θα γίνει μετά το τέλος της αποδεικτικής διαδικασίας.

 

Ο πρώτος κατηγορούμενος, αφού έλαβε τον λόγο από τον Πρόεδρο,  δήλωσε ότι ο ίδιος πυροβόλησε το θύμα στα πόδια του , ομολόγησε την πράξη του, δεν είχε όμως σκοπό να τον σκοτώσει, αλλά μόνο να τον τραυματίσει. Επίσης δήλωσε ότι ήταν τοξικομανής. 

 

Στη συνέχεια ο δεύτερος κατηγορούμενος, αφού έλαβε τον λόγο από τον Πρόεδρο, δήλωσε ότι ομολογεί τη συμμετοχή του ως απλός συνεργός στην πράξη που τέλεσε ο πρώτος κατηγορούμενος σε βάρος του θύματος και ότι ήταν τοξικομανής.

 

Η τρίτη κατηγορούμενη, αφού έλαβε τον λόγο από τον Πρόεδρο, δήλωσε ότι μια φορά έκανε μεταφορά ναρκωτικών και την συλλάβανε και ότι ήταν τοξικομανής.

Στο σημείο αυτό οι συνήγοροι υπεράσπισης του πρώτου κατηγορουμένου, αφού ζήτησαν και έλαβαν με τη σειρά τον λόγο από τον Πρόεδρο, ανέπτυξαν προφορικά αυτοτελείς ισχυρισμούς περί μεταβολής της κατηγορίας σε θανατηφόρα βαριά σωματική βλάβη, τους οποίους κατέθεσαν και εγγράφως και έχουν ως εξής:

 

Δικαστήριο: Μικτό Ορκωτό Εφετείο Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης

Δικάσιμος:.../.../ και κάθε άλλη μετ' αναβολή ή κατόπιν διακοπής δικάσιμο

 

ΑΥΤΟΤΕΛΕΙΣ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ

(άρθρο 141 παρ. 2 Κ.Π.Δ.)

 

Ο συνήγορος του , Χατζηιωάννου Κωνσταντίνος του Ευαγγέλου (ΑΜΔΣ 8995), λαβών τον λόγο από την Πρόεδρο, αφού ανέπτυξε προφορικά την υπεράσπιση του προέβαλε τους εξής αυτοτελείς ισχυρισμούς και ενστάσεις για λογαριασμό του που ζήτησε να γραφούν στα πρακτικά (: άρθρο 141 παρ. 2 Κ.ΠΔ.).

 

ΕΠΙΤΡΕΠΤΗ ΜΕΤΑΒΟΛΗ ΤΗΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ

 

Η επιτρεπτή μεταβολή της κατηγορίας συνιστά αυτοτελή ισχυρισμό (βλ. Λ. Καράμπελα, Η Μεταβολή & Αναθεώρηση της Ποινικής Κατηγορίας, γ' έκδοση, 2006, σελ. 15, ΑΠ 1476/1980 ΠοινΧρ 1981.357, ΑΠ 1044/1983, ΠοινΧρ 1984.73, ΑΠ 1660/1987 ΠοινΧρ 1988.262, ΑΠ 393/1988 ΠοινΧρ 1988.620, ΑΠ 561/1989, ΠοινΧρ 1990. 49, ΑΠ 400/1990, ΠοινΧρ 1990.1119, ΑΠ 446/1992 Υπερ 1992.853 ΠοινΧρ 1992.542, ΑΠ 362/1992 Υπερ 1992.852, ΑΠ 2183/2005 ΠοινΔικ 2006.640, ΑΠ 2495/2008, ΠοινΔικ 2009. 856 ΑΠ 1519/2009, ΠοινΔικ 2010.506).

 

Από την απλή ανάγνωση της δικογραφίας, τα όσα καταθέσω ενώπιον Σας και την κρίση επί του εν γένει αποδεικτικού υλικού αποδεικνύεται περίτρανα ότι -ακόμα και αν υποτεθούν αληθή τα όσα αναφέρονται στο κατηγορητήριο- η κατηγορία που πρέπει να αποδοθεί είναι αυτή της θανατηφόρας βαριάς σωματικής βλάβης.

 

Σύμφωνα με το άρθρο 311 Π.Κ. Αν η σωματική βλάβη είχε επακόλουθο το θάνατο του παθόντος, επιβάλλεται κάθειρξη έως δέκα έτη. Αν ο υπαίτιος επιδίωκε τη βαριά σωματική βλάβη του παθόντος επιβάλλεται κάθειρξη.». Κατά ομόφωνη άποψη στο πρώτο εδάφιο του άρθρου 311 Π.Κ. τυποποιείται ένα εκ του αποτελέσματος διακρινόμενο έγκλημα [Ανδρουλάκης, Ειδικόν, 1974, σελ. 151, Γάφος Ειδικόν, τεύχ. Δ', 1963, σελ. 112 υπ. 25, Κονταξής, Ειδικό Μέρος, Τομ. Β", 1987, σελ. 1535, Μαργαρίτης, Σωματικές Βλάβες, 2000, σελ. 445, Μπέκας, Η προστασία της ζωής και της υγείας, 2004 σελ. 390, Μπουρόπουλος, Ερμηνεία Ποινικού Κώδικα, Ειδικό Μέρος τομ. Β1,I960, σελ. 515,Μυλωνόπουλος, Τα εκ του αποτελέσματος διακρινόμενα εγκλήματα, 1984, σελ. 81, ο ίδιος ΓενΜ I, 2007, σελ. 336, Σοφός ΣυστΕρμΠΚ άρθρο 29 πλαγιάρ. 3, Συμεωνίδου-Καστανίδου, Εγκλήματα κατά προσωπικών αγαθών, 2006, σελ. 114, ΑΠ 630/2005 ΠΛογ 2005, 573=ΠοινΧρ 2005, 1001, ΑΠ 2242/2004 ΠΛογ 2004, 2713=ΠοινΧρ 2005, 763, ΑΠ 2277/2004 ΠΛογ 2004, 2763=ΠοινΧρ 2005, 794, ΣυμβΑΠ 1640/2000 ΠοινΧρ 2001, 802]. Για την πλήρωση της αντικειμενικής υπόστασης του πρώτου εδαφίου απαιτείται: α) η τέλεση οποιοσδήποτε με πρόθεση σωματικής βλάβης, πλην της βαριάς σκοπούμενης του άρθρου 310 παρ. 3 Π.Κ., η οποία τυποποιείται ως βασικό έγκλημα στο εδ. β και β) η επέλευση του θανάτου του θύματος.

 

Εφόσον ο νόμος δεν διακρίνει, βασικό έγκλημα μπορεί να είναι οποιοσδήποτε έντασης σωματική βλάβη, δηλαδή απλή, εντελώς ελαφρά (άρθρο 308 παρ. 1 Π.Κ.), απρόκλητη (άρθρο 308Α Π.Κ.), επικίνδυνη (άρθρο 309 Π.Κ. ή βαριά (άρθρο 310 παρ. 1 Π.Κ., όπου υπάγονται οι περιπτώσεις άμεσου δόλου β βαθμού ή ενδεχόμενου) [κρ. Γν. Ανδρουλάκης, ό.π., σελ. 151 και υποσ. 82, Ζηκόπουλος, Αρμ 1977, 76, Συμεωνίδου-Καστανίδου ό.π., σελ. 148, έτσι και ΣυμβΠλημΡοδοπ 34/2007 ΠοινΧρ 2007, 940, ΣυμβΠλημΧαλκ 303/1999 ΠοινΔικ 2000, 704 με πρόταση Ε. Παπαθανασόπουλου, ΣυμβΠλημΙωαν 396/1998 ΠοινΧρ 1998, 1009, ΑΠ 2242/2004 ΠοινΧρ 2005, 151, ΑΠ 1563/1994, ΠοινΧρ 1994, 1357],

 

Κατά μία άποψη το έγκλημα της θανατηφόρου σωματική βλάβης στοιχειοθετείται, ακόμη κι όταν ο θάνατος οφείλεται στη συμπεριφορά του βασικού εγκλήματος, με την προϋπόθεση ότι το βαρύτερο έγκλημα συνιστά πραγμάτωση του κινδύνου που τέθηκε με την απαξία της συμπεριφοράς της σωματικής βλάβης [Ανδρουλάκης, Ειδικόν σελ. 151, Μυλωνόπουλος τα εκ του αποτελέσματος διακρινόμενα εγκλήματα, 1984, σελ. 408 επ., Μ. Μαργαρίτης, Ποινικός Κώδικας, Ερμηνεία, άρθρο 311 πλαγιάρ. 2, Συμεωνίδου-Καστανίδου ό.π., σελ. 148 επ., πρόταση Γ. Κτιστάκη στην ΣυμβΕφΔωδ 92/2005 ΠΛογ 2005, 1451].

 

Απαραίτητη προϋπόθεση για την πλήρωση της αντικειμενικής υπόστασης του εγκλήματος του άρθρου 311 Π.Κ. αποτελεί η διαπίστωση της ύπαρξης αντικειμενικού αιτιώδους συνδέσμου με βάση τη θεωρία του ισοδυνάμου των όρων μεταξύ του βασικού εκ δόλου εγκλήματος της σωματικής βλάβης και του βαρύτερου αποτελέσματος του θανάτου, η παραδοχή ή μη του οποίου χρήζει ιδιαίτερης αιτιολογίας [ΑΠ 1055/1995 ΠοινΧρ 1996, 93, ΑΠ 1568/1994 ΠοινΧρ 1994, 1357, ΣυμβΠλημΡοδοπ 34/2007 ΠοινΧρ, 940 με πρόταση Γ. Σκιαδαρέση, ΣυμβΠλημΧαλκιδ 303/1999 ΠοινΔικ 2000, 704 με πρόταση Ε. Παπαθανασόπουλου, ΣυμβΠλημΛαρ 75/1997 ΑρχΝ 1999, 597 με σημείωση X. Νικολαϊδη, βλ. στη θεωρία Γάφο, Ειδικόν τευχ. Δ', 1963, σελ. 113, Ζηκόπουλο, Αρμ 1977,72 επ., Κονταξή, Ειδικό Μέρος, τομ. Β', 1987, σελ. 1537, Μαργαρίτη, Σωματικές Βλάβες, 2000 σελ. 457 επ., Μπέκα, Η προστασία της ζωής και της υγείας, 2004 σελ. 394, Συμεωνίδου-Καστανίδου, Εγκλήματα κατά προσωπικών αγαθών, 2006, σελ. 148, Τούση-Γεωργίου, Ποινικός Κώδιξ, Β' Ημιτ., 1967, σελ. 808].

 

Εκτός από την κατάφαση της ύπαρξης του αιτιώδους συνδέσμου θα πρέπει μεταξύ του βασικού εγκλήματος και βαρύτερου αποτελέσματος να υπάρχει συνάφεια κινδύνου, δηλαδή το βαρύτερο αποτέλεσμα να συνιστά πραγμάτωση εκείνου ακριβώς του κινδύνου, που σκόπευε να αποτρέφει ο κανόνας επιμέλειας ως προς το έννομο αγαθό, που παραβιάσθηκε με το βασικό έγκλημα [ΑΠ 404/2004 ΠΛογ 2004, 532, ΣυμβΠλημΡοδοπ 34/2007 ΠοινΧρ 2007, 940 με πρόταση Γ. Σκιαδαρέση, ΣυμβΠλημΞαν 90/1999 Υπέρ 2000, 879, ΣυμβΠλημΧαλκιδ 303/1999 ΠοινΔικ 2000, 704, ΣυμβΠλημΙωαν 369/1998 ΠοινΧρ 1998, 1009, ΑΠ 266/1996 ΠοινΧρ 1996, 1641, ΑΠ 403/2004 ΠΛογ 2004.532. ΜΟΕφΠειρ 54/1995 ΠοινΧρ 1995,1278], Ο ειδικότερος προσδιορισμός της συνάφειας κινδύνου πρϋποθέτει την ερμηνεία του οικείου εγκλήματος εκ του αποτελέσματος. Ο κανόνας επιμέλειας του εγκλήματος της σωματικής βλάβης αποσκοπεί στην προστασία και του περαιτέρω αγαθού της ζωής, όχι όμως από κάθε προσβολή, αλλά μόνο στο μέτρο που μπορεί να προσβληθεί με το βασικό έγκλημα. Πρέπει δηλαδή το βαρύτερο αποτέλεσμα του θανάτου να συνιστά πραγμάτωση κινδύνου, η δημιουργία του οποίου απαγορεύεται όχι από τον γενικό κανόνα επιμέλειας ως προς τη ζωή, αλλά από τον πρωτεύοντα κανόνα του εγκλήματος της σωματικής βλάβης.

 

Όπως προκύπτει από την υπ αριθμόν Πρωτοκόλλου 1361/24-05- 2016 Ιατροδικαστική Έκθεση Νεκροψίας-Νεκροτομής ο θανών Ντούγκας Αριστείδης απεβίωσε εξ αιτίας μεθαιμορραγικού σοκ από τραυματικές κακώσεις των κάτω άκρων μετά από πυροβολισμό με πυροβόλο όπλο. Το μεθαιμορραγικό σοκ οφείλεται στο σακχαρώδη διαβήτη και την παλιά αγγειοπάθεια από την οποία έπασχε το θύμα και όπως συνάγεται και από την ανωτέρω έκθεση έπασχε από αγγειοπάθεια των κάτω άκρων, στικτή μελάχρωση κάτω άκρων και οιδήματα ποδοκνημικών συνεπεία του σακχαρώδους διαβήτη. Εγώ δεν μπορούσα καν να γνωρίζω την κατάσταση του. Δηλαδή δεν μπορούσα να γνωρίζω ότι η πυκνότητα ροής του αίματός του δεν ήταν φυσιολογική ώστε να μπορούσε να ανταπεξέλθει και να επιζήσει μετά από πυροβολισμό.

 

Εξάλλου στην πρωτοβάθμια υπ. αριθ. 84-86, 90-101-101/2018 απόφαση του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Θεσσαλονίκης αναφέρει ο βασικός μάρτυρας κατηγορίας "ήρθαν πληροφορίες από τη δίωξη ότι ο δράστης είναι ο που τον έβαλε έτερο άτομο να το κτυπήσει στα πόδια» (βλ. 58η) και στην ερώτηση «ʼρα σκοπός δεν ήταν να τον σκοτώσεις» απαντά Ήταν να τον εκφοβίσουν νια να ρίξει στα πόδια. Για μένα σημαίνει ότι δεν είχε ανθρωποκτόνο πρόθεση»

 

Ο τρόπος τραυματισμού του θανόντος καταδεικνύει την προσπάθεια πρόκλησης σωματικής βλάβης σε αυτόν, καθότι δεν ήταν στόχος ζωτικά σημεία του σώματος, η φορά του όπλου ήταν από πάνω προς τα κάτω ενώ το αποτέλεσμα του θανάτου επήλθε συνεπεία προβλημάτων υγείας του παθόντος.

 

Ως εκ τούτου, σε νομικό επίπεδο πρέπει να μεταβληθεί καθώς συνάγεται ανενδοίαστα ότι (σε νομικό επίπεδο) ότι η κατηγορία πρέπει να μεταβληθεί από ανθρωποκτονία σε ήρεμη ψυχική κατάσταση σε θανατηφόρα βαριά σωματική βλάβη.

 

Θεσσαλονίκη, 11/9/2020

 

Ο πληρεξούσιος δικηγόρος

 

Ακολούθως, ο συνήγορος υπεράσπισης του δεύτερου κατηγορουμένου, αφού ζήτησε και έλαβε τον λόγο από τον Πρόεδρο, ανέπτυξε προφορικά αυτοτελείς ισχυρισμούς περί μεταβολής της κατηγορίας σε ηθική αυτουργία σε θανατηφόρο σωματική βλάβη, περί τοξικομανίας, περί αναγνώρισης των ελαφρυντικών περιστάσεων του άρθρου 84 παρ. 2 εδ. δ και ε του Π.Κ., τους οποίους κατέθεσε και εγγράφως και έχουν ως εξής:

 

<< ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΜΙΚΤΟΥ ΟΡΚΩΤΟΥ ΕΦΕΤΕΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΑΥΤΟΤΕΛΕΙΣ ΚΑΙ ΑΡΝΗΤΙΚΟΙ ΤΗΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ

 

(προς καταχώρηση στα πρακτικά της παρούσας δίκης, κατ' άρθρο 141 §2 ΚΠΑ)

 

Του , γεννηθέντος την 19-03-1962 στην Όσσα Βερτίσκου Θεσσαλονίκης, κατ. Σταυρούπολης Θεσσαλονίκης, επί της οδού Σταυρούπολης, κατόχου του υπ' αριθμ. ΑΙ ./21-10-2010 Δ.Α.Τ., με Α.Φ.Μ. . .' Δ.Ο.Υ. Θεσσαλονίκης και ήδη κρατούμενος στο Κατάστημα Κράτησης Τρικάλων.

 

Θεσσαλονίκη, 11-09-2020.

 

Σύμφωνα με την εκκαλουμένη υπ' αριθμ. 84-86, 90-101/2018 απόφαση του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Θεσσαλονίκης, κρίθηκα ένοχος για τις πράξεις της ηθικής αυτουργίας σε ανθρωποκτονία, της ηθικής αυτουργίας σε διακίνηση ναρκωτικών ουσιών και της διακίνησης ναρκωτικών ουσιών και καταδικάστηκα στην ποινή της ισόβιας κάθειρξης και σε συνολική ποινή καθείρξεως 15 ετών.

 

Δεν αποδέχομαι τις ως άνω κατηγορίες, όπως αυτές μου αποδίδονται και αναλυτικά

 

Σας αναφέρω τους κάτωθι ισχυρισμούς:

 

ΑΝΘΡΩΠΟΚΤΟΝΙΑ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ …:

A. 1- ΑΡΝΗΣΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ:

 

Τα σε βάρος μου «στοιχεία», όπως αυτά παρατίθενται στο σκεπτικό της εκκαλουμένης απόφασης (βλ. σελ. 164 επ. της υπ' αριθμ.. 84-86, 90-101/2018 απόφασης του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Θεσσαλονίκης) για τη στοιχειοθέτηση της ηθικής αυτουργίας στην ανθρωποκτονία που φέρεται να τέλεσε ο συγκατηγορούμενός μου, σε βάρος του , ανατρέπονται στο σύνολό τους, τόσο από έγγραφα της επίδικης δικογραφίας, όσο και από την ενώπιον Σας αποδεικτική διαδικασία.

 

Συγκεκριμένα:

 

α) φέρομαι να είχα σχέσεις με το θύμα και μάλιστα ο τελευταίος παρουσιάζεται ότι είχε επικοινωνήσει μαζί μου στις 14-03-2016 (δύο μήνες δηλαδή πριν το θάνατό του) στο με αριθμό κλήσης κινητό μου τηλέφωνο.

 

Ωστόσο, σύμφωνα με έγγραφο που προσκομίστηκε στο Δικαστήριό Σας, το παραπάνω κινητό τηλέφωνο με τη συγκεκριμένη κάρτα και αριθμό κλήσης είχαν κατασχεθεί από την Ελληνική Αστυνομία, ήδη από τις 09-01-2016 και επομένως, δεν τα είχα στην κατοχή μου.

 

Καθίσταται επομένως σαφές ότι δεν είναι δυνατόν να είχα επικοινωνήσει με το θύμα δύο μήνες πριν τη δολοφονία του, ούτε επιβεβαιώνεται φυσικά οιαδήποτε επαφή και σχέση μου μαζί του.

 

Μάλιστα, η σκέψη που αποτυπώνεται στο σκεπτικό της πρωτοβάθμιας κρίσης, επί της επίδικης υπόθεσης, ότι δηλαδή: «σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας, η απώλεια της κάρτας SIM που φέρει συγκεκριμένο αριθμό σύνδεσης, άμεσα αντικαθίσταται με νέα κάρτα με τον ίδιο αριθμό από τον πάροχο της κινητής τηλεφωνίας» (βλ. 171η σελ. της εκκαλουμένης), δεν είναι ορθή.

 

Αρχικά, διότι ο πάροχος κινητής τηλεφωνίας δεν εκδίδει κάρτα με τον ίδιο αριθμό, όταν η προηγούμενη έχει χαθεί, κλαπεί ή κατασχεθεί, όπως εν προκειμένω και περαιτέρω διότι δεν είναι δυνατόν να είχα ζητήσει να κατέχω τον ίδιο αριθμό κινητού τηλεφώνου (), τον οποίο κατάσχε η αστυνομία και άρα ήταν γνωστός στις Αρχές.

 

β) φέρομαι να είχα κίνητρο για την θανάτωση του παθόντος και ειδικότερα μια χρηματική οφειλή 15.000 ή 1.500 ευρώ, η οποία φαίνεται να προερχόταν από αγοραπωλησία ναρκωτικών.

 

Το παραπάνω «στοιχείο» εισφέρεται από την κατάθεση του μάρτυρα, , αλλά και από άγνωστη «πηγή» της αστυνομίας.

 

Ούτε αυτό το στοιχείο όμως επαληθεύτηκε ενώπιον Σας.

 

Αντιθέτως, ο παραπάνω μάρτυρας κατηγορίας, ο οποίος μάλιστα ήταν ο συγκάτοικος του θύματος και ο πιο κοντινός του άνθρωπος ανέφερε ότι από το έτος 2011 και μέχρι τη δολοφονία του, το θύμα δεν είχε οιαδήποτε φιλική σχέση μαζί μου. Ανέφερε κατηγορηματικά ότι από το έτος 2009 έως το 2016 ο , δεν προμηθευόταν ναρκωτικές ουσίες, προκειμένου να τις διακινήσει. Αγόραζε ηρωίνη μόνο σε ποσότητες που ήταν αναγκαίες για να καλύψει τις ανάγκες του για χρήση για διάστημα περίπου ενός μήνα (βλ. 66η-68η σελ. της εκκαλουμένης).

 

Καταλήγει δε ο παραπάνω μάρτυρας στο συμπέρασμα ότι σε κάθε περίπτωση η οφειλή του θύματος από αγορά ναρκωτικών δεν ήταν 15.000 ευρώ, αλλά 500-1.000 ευρώ, ενώ πολύ δύσκολα θα έφτανε το ποσό των 1.500 ευρώ (βλ. 67η σελ. της εκκαλουμένης).

 

Επομένως, ένας από τους ελάχιστους κοντινούς ανθρώπους του θύματος και μάλιστα ο μοναδικός που διέμενε μαζί του και (όπως χαρακτηριστικά κατέθεσε) περνούσαν μαζί όλη την ημέρα καταρρίπτει το υποτιθέμενο κίνητρό μου για την θανάτωση του παθόντος.

 

Επιπλέον, ο ίδιος μάρτυρας ανέφερε με τρόπο σαφή και κατηγορηματικό ότι, εάν το θύμα απειλούνταν από οιονδήποτε είτε φοβόταν για τη ζωή του, θα του το είχε πει, γεγονός που ουδέποτε είχε συμβεί.

 

Σε απόλυτη αντίθεση με τα όσα κατέθεσε δια ζώσης ο συγκάτοικος του θύματος, , ο μάρτυρας κατηγορίας αστυνομικός, , αναφέρει ότι οι πληροφορίες λένε για οφειλή 15.000 ευρώ (βλ. 60'1 σελ. της εκκαλουμένης).

 

Από το δε σκεπτικό της πρωτόδικης απόφασης καθίσταται σαφές ότι υιοθετείται η άποψη του μάρτυρα αστυνομικού, ότι δηλαδή υπήρξε εντολή από τον ηθικό αυτουργό για χρέος προς αυτόν, το οποίο ανερχόταν στο ποσό των 15.000 ευρώ (βλ. 172η σελ. της υπ αριθμ.. 84- 86-90-101/2018 απόφασης του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Θεσσαλονίκης), ενώ κάτι τέτοιο δεν επαναλαμβάνεται στο διατακτικό της αποφάσεως.

 

γ.) το επόμενο «στοιχείο» βάσει του οποίου κατηγορούμαι για το συγκεκριμένο αδίκημα είναι ένα ι.χ.ε. αυτοκίνητο, μάρκας RENAULT LAGUNA, χρώματος ερυθρού ή βυσσινί, από το οποίο αποβιβάζεται (περί ώρα 11.00 π.μ., στις 20-05-2016) ο δράστης της δολοφονίας του

 

Το παραπάνω όχημα εκτιμάται σφόδρα (από την αστυνομική προανάκριση) ότι είναι ιδιοκτησίας μου και μάλιστα, ότι εγώ ήμουν ο οδηγός εκείνη την ημέρα.

 

Μάλιστα, κατά τις παραδοχές της πρωτοβάθμιας απόφασης, αναφέρεται επί λέξει «Το εν λόγω όχημα ομοιάζει σε μεγάλο βαθμό» (βλ. 170η σελ. εκκαλουμένης)

 

Ωστόσο, από τα αποδεικτικά έγγραφα της παρούσας δικογραφίας και δη από την από 17-08-2016 έκθεση εκτύπωσης φωτογραφικού υλικού από κατασχεθέν βιντεοληπτικό υλικό αποδεικνύεται ότι, στις 20-05-2016 και ώρα 10.46 π.μ., ΑΕΝ εμφαίνονται οι πινακίδες κυκλοφορίας του εν λόγω αυτοκινήτου, ούτε καν ο οδηγός του έστω κατά προσέγγιση.

 

Επομένως, πως είναι δυνατόν να θεωρείται βέβαιο ότι είναι το δικό μου αυτοκίνητο και να κατηγορούμαι για ένα τόσο σοβαρό αδίκημα, απλώς με εικασίες και πιθανολογήσεις.

 

Επιπλέον, από το ίδιο ως άνω βιντεοληπτικό υλικό δεν διαφαίνεται με ακρίβεια ούτε το άτομο που αποβιβάζεται από το συγκεκριμένο αυτοκίνητο και το οποίο άτομο θεωρείται ο δράστης της επίδικης ανθρωποκτονίας.

 

δ) σημαντικό «στοιχείο», το οποίο προβάλλεται ως αποδεικτικό της ενοχής μου είναι η διενεργηθείσα άρση τηλεφωνικού απορρήτου και μάλιστα η συχνή (5 κλήσεις) επικοινωνία μου με τον συγκατηγορούμενό μου, κατά την ημέρα τέλεσης του αδικήματος.

 

Σύμφωνα με την κατάθεση του μάρτυρα κατηγορίας αστυνομικού, (βλ. την από 20-02-2016 έκθεση ένορκης εξέτασης του αστυνομικού και την ενώπιον Σας κατάθεσή του) ο συγκατηγορούμενός μου   με καλεί πέντε φορές στις 20-05-2016.

 

Ειδικότερα στις 08.02 και 08.28 π.μ. ενεργοποιεί κεραίες στα Βασιλικά Θεσσαλονίκης, στις 09.57 π.μ. ενεργοποιεί κεραίες στο Ιπποκράτειο, στις 12.11 και 12.12 π.μ. ενεργοποιεί κεραίες στην περιοχή της ʼνω Τούμπας και το απόγευμα της ίδιας ημέρας ενεργοποιεί ξανά κεραίες στην περιοχή που βρίσκεται η οικία του, ήτοι στα Βασιλικά.

 

Κατά το παραπάνω χρονικό διάστημα και ιδίως από 10.00 έως και 12.20 π.μ. εγώ ενεργοποιώ κεραίες μόνο της Δυτικής Θεσσαλονίκης και συγκεκριμένα των περιοχών Σταυρούπολης και Πολίχνης.

 

Μετά τα παραπάνω, καταλήγει και ο μάρτυρας αστυνομικός το συμπέρασμα ότι κατά το χρόνο τέλεσης του αδικήματος εγώ δεν βρισκόμουν εκεί και πιο συγκεκριμένα αναφέρει ότι οι κεραίες για το υπ' αρ. κινητό (ήτοι του κινητού τηλεφώνου στο οποίο με καλεί ο συγκατηγορούμενός μου ) δεν φαίνεται να είναι στην Τούμπα (βλ. 5Ο'1 σελ. της εκκαλουμένης).

 

Προκύπτει δηλαδή ότι δεν θα μπορούσα να έχω μεταφέρει το δράστη της ανθρωποκτονίας στον τόπο του εγκλήματος (όπως κατηγορούμαι), καθώς εκείνο το χρονικό διάστημα βρισκόμουν στην οικία μου στη Σταυρούπολη.

 

Η συσκευή δηλαδή του κινητού μου τηλεφώνου ενεργοποιεί μόνο κεραίες της Δυτικής Θεσσαλονίκης, επομένως δεν είναι δυνατόν από 10.00 έως και 12.20 π.μ. να βρίσκομαι στο σπίτι μου και ταυτόχρονα, να είμαι εγώ ο οδηγός του ι.χ.ε. αυτοκινήτου, μάρκας RENAULT LAGUNA, χρώματος ερυθρού ή βυσσινί, από το οποίο αποβιβάζεται (περί ώρα 11.00 π.μ., στις 20-05-2016) ο δράστης της δολοφονίας του .

 

Από όλα τα παραπάνω, τα οποία ΔΕΝ είναι δικοί μου ισχυρισμοί, αλλά προκύπτουν από έγγραφα της παρούσας δικογραφίας και από μαρτυρίες, προκύπτει ότι δεν ήμουν εγώ το άτομο που κατέπεισε το δράστη της επίδικης ανθρωποκτονίας να στραφεί σε βάρος του

 

Καταρρίπτεται τόσο το υποτιθέμενο οικονομικό κίνητρο, όσο και οι φερόμενες σχέσεις μου με το θύμα, το οποίο είχα να συναντήσω και να συναναστραφώ τα τελευταία εφτά (7) τουλάχιστον χρόνια, ενώ όλοι οι οικείοι και φίλοι του καταθέτουν μετά βεβαιότητας ότι ο παθών δεν είχε διαφορές και δεν δεχόταν απειλές, πολλώ δε μάλλον από εμένα.

 

Τέλος, από την άρση του τηλεφωνικού απορρήτου αποδεικνύεται ότι δεν μετέφερα εγώ το φερόμενο ως δράστη στον τόπο του εγκλήματος και επομένως ζητώ την απαλλαγή από τη συγκεκριμένη κατηγορία, βασιζόμενος σε όλα τα παραπάνω στοιχεία.

 

Α. 2.) ΕΠΙΤΡΕΠΤΗ ΜΕΤΑΒΟΛΗ ΤΗΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ ΣΕ ΑΠΛΗ ΣΥΝΕΡΓΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΚΤΟΝΙΑΣ:

 

Βάσει της διάταξης του άρθρου 47 εδ. α' ΠΚ (όπως τροποποιήθηκε και ισχύει) : «όποιος, εκτός από την περίπτωση της παραγράφου 1 του προηγούμενου άρθρου, πρόσφερε με πρόθεση σε άλλον οποιαδήποτε συνδρομή πριν από την τέλεση ή κατά την τέλεση της άδικης πράξης που διέπραξε, τιμωρείται με μειωμένη ποινή (άρθρο 83)».

 

Ήδη από τη γραμματική διατύπωση του παραπάνω άρθρου προκύπτει ότι απλός συνεργός σε ανθρωποκτονίας από πρόθεση είναι όποιος με θετική ή αποθετική του ενέργεια, με πρόθεση παρέχει στον αυτουργό πριν από την τέλεση ή κατά την τέλεση της άδικης πράξεως, οποιαδήποτε υλική ή ψυχική συνδρομή, η οποία, χωρίς να είναι άμεση, συντελεί στην τέλεση της πράξεως από τον αυτουργό.

 

Στην επίδικη υπόθεση, εκτός από τις καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας, οι οποίοι ουδόλως αναφέρουν την παρουσία μου στον τόπο τέλεσης του εγκλήματος και κατά το χρόνο τέλεσης αυτού, στο σκεπτικό και διατακτικό της πρωτοβάθμιας απόφασης γίνονται δεκτά τα εξής: « 10.42.02 ώρα πραγματική ένας άνδρας να αποβιβάζεται από τη θέση του συνοδηγού Ι.Χ. αυτοκινήτου, ερυθρού ή βυσσινί χρώματος, μάρκας RENAULT LAGUNA, που κινείται επί της οδού . με κατεύθυνση ανατολικά και το οποίο σταθμεύει για ένα λεπτό έναντι του ανωτέρω καταστήματος  Το RENAULT LAGUNA, με άγνωστο έτερο οδηγό, εμφαίνεται στο βίντεο να πραγματοποιεί αναστροφή επί της συμβολής των οδών . και Βαλτετσίου, έναντι του καταστήματος με την επωνυμία «.Ε.Π.Ε.» και να κινείται επί της οδού . με κατεύθυνση προς την οδό Εγνατία» (βλ. 1681 και 2271 σελ.)

 

Τα παραπάνω περιστατικά, τα οποία έγιναν δεκτά, βάσει της πρωτοβάθμιας κρίσης επί της υποθέσεως, επιβεβαιώνονται και από τα δεδομένα της άρσης τηλεφωνικού απορρήτου, σύμφωνα με τα οποία (όπως αναλυτικά αναφέρω στο υπό στοιχείο Α.1. του παρόντος) κατά το χρόνο τέλεσης του αδικήματος εγώ βρισκόμουν στη Δυτική Θεσσαλονίκη και όχι στην περιοχή της Τούμπας.

 

Συνακόλουθα και κατ' επιτρεπτή μεταβολή της κατηγορίας, θα μπορούσα να κριθώ ως απλός συνεργός της ανθρωποκτονίας σε βάρος του , υπό την νομική έννοια της υλικής συνδρομής πριν την τέλεσης της άδικης πράξης και δη της μεταφοράς του φυσικού αυτουργού στον τόπο τέλεσης, με το Ι.Χ. αυτοκίνητό μου, της απομάκρυνσής μου και της μη περαιτέρω εμπλοκής μου (βλ. ΛΠ1173/2017, ΜΟΔΑθ 1018-1020/2017, ΑΠ1308/2016, ΑΠ1858/2016, ΛΠ225/2013. ΑΠ 929/1991).

 

Α. 3.) ΕΠΙΠΤΡΕΠΤΗ ΜΕΤΑΒΟΛΗ ΤΗΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ ΣΕ ΗΘΙΚΗ ΑΥΤΟΥΡΓΙΑ ΣΕ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟ ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΒΛΑΒΗ (46§1 ΚΑΙ 311 εδ. β' ΠΚ):

 

Στην επίδικη υπόθεση, βάσει της με αριθμ. πρωτ. ./24-05-2016 Ιατροδικαστικής Έκθεσης νεκροψίας-νεκροτομής, ο θάνατος του   επήλθε συνεπεία μεθαιμορραγικού σοκ, ένεκα τραυματικών κακώσεων των κάτω άκρων μετά από πυροβολισμό με πυροβόλο όπλο. Κατέληξε δε στις 07.44 π,μ. της επόμενης ημέρας (21 -05-2016), δηλαδή δώδεκα ώρες μετά την εισαγωγή του στη ΜΕΟ του Γ.Ν. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ και είκοσι ώρες μετά τον θανατηφόρο τραυματισμό του.

 

Επίσης, σύμφωνα με την κατάθεση μάρτυρα κατηγορίας αστυνομικού, (βλ. την από 20-02-2016 έκθεση ένορκης εξέτασης του αστυνομικού και την ενώπιον Σας κατάθεσή του), οι πληροφορίες που περιήλθαν στην Υπηρεσία τους έκαναν λόγο για το ότι ο έλαβε εντολή από έτερο πρόσωπο να πυροβολήσει το θύμα στα κάτω άκρα, προκειμένου να τον εκφοβίσει.

 

Μάλιστα ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου ο παραπάνω μάρτυρας κατέθεσε, για το συγκεκριμένο ζήτημα, επί λέξει τα εξής: «Ήταν για να τον εκφοβίσουν, για να ρίξει στα πόδια. Για μένα σημαίνει ότι δεν είχε ανθρωποκτόνο πρόθεση» (βλ. 58η σελ. της εκκαλουμένης).

 

Εφόσον το Δικαστήριό Σας δεχθεί ότι εγώ ήμουν το άτομο που έδωσε την παραπάνω εντολή, τότε καθίσταται σαφές ότι ΔΕΝ υπάρχει το υποκειμενικό στοιχείο της επιδίωξης και αποδοχής του θανάτου του παθόντος.

 

Εν προκειμένω δηλαδή εξάγονται τα εξής ασφαλή συμπεράσματα:

 

α.) η ηθική αυτουργία συνίσταται σε πρόκληση σε άλλον (το φυσικό αυτουργό) της απόφασης για τέλεση άδικης πράξης. Μάλιστα το αξιόποινο αυτής της συμπεριφοράς θα πρέπει να καλύπτεται πλήρως από τη γνώση και τη θέληση του ηθικού αυτουργού για την άδικη πράξη που θα λάβει χώρα.

 

Αντιθέτως, όταν ο δράστης υπερβεί το δόλο του ηθικού αυτουργού και διαπράξει άλλο έγκλημα, από εκείνο που ο ηθικός αυτουργός του προκάλεσε την απόφαση να τελέσει, τότε ο τελευταίος τιμωρείται μόνο για την ελαφρότερη πράξη (βλ. και ΑΠ 1469/2013).

 

Επομένως, ακόμη και στην περίπτωση που θεωρηθεί ότι έδωσα εντολή στο δράστη να βλάψει το θύμα, πυροβολώντας το στα κάτω άκρα, καθίσταται σαφές ότι δεν αποδεχόμουν, ούτε ως ενδεχόμενο το αποτέλεσμα του θανάτου του και σαφώς η οιαδήποτε περαιτέρω ενέργεια του δράστη υπερέβαινε την πρόθεσή μου, δεν ήταν σε γνώση μου και δεν την αποδεχόμουν.

 

Επομένως, σύμφωνα με το άρθρο 46§1 ΠΚ θα πρέπει να τιμωρηθώ για αυτό που επεδίωκα και όχι για το βαρύτερο αποτέλεσμα του θανάτου του .

 

β) Επιπλέον στην επίδικη υπόθεση και σύμφωνα με τους κανόνες της κοινής λογικής και πείρας, η όποια εντολή κατηγορούμαι ότι έδωσα στο δράστη είχε ως περιεχόμενο και κατέτεινε σαφώς στο αδίκημα της θανατηφόρου σωματικής βλάβης του θύματος.

 

Για την στοιχειοθέτηση του αδικήματος 311 εδ. β' ΠΚ απαιτείται η τέλεση από το δράστη βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης, η οποία είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο του παθόντος που συνδέεται άμεσα και αιτιακά με την προγενέστερη άδικη πράξη.

 

Ειδικότερα, κατά τη διάταξη του άρθρου 310 του ΠΚ «αν η πράξη του άρθρου 308 του ίδιου Κώδικα είχε ως επακόλουθο τη βαριά σωματική ή διανοητική πάθηση του παθόντος επιβάλλεται φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών (παρ. 1). Αν ο υπαίτιος επιδίωκε το αποτέλεσμα που προξένησε, τιμωρείται με κάθειρξη μέχρι δέκα ετών (παρ. 3)».

 

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι το έγκλημα της βαριάς σωματικής βλάβης είναι έγκλημα ευθύνης από το αποτέλεσμα και για τη στοιχειοθέτησή του απαιτείται:

 

- ο υπαίτιος να προξένησε με πρόθεση σε άλλον σωματική κάκωση ή βλάβη της υγείας του. Σωματική κάκωση αποτελεί κάθε απώλεια ή αλλοίωση της ύλης του σώματος είτε πρόκειται για εξωτερικό είτε για εσωτερικό όργανο, που διαταράσσει την ομαλή λειτουργία του οργανισμού, ώστε να απαιτείται ενεργοποίηση κάποιας έκτακτης διαδικασίας αποκατάστασης.

 

- να είχε αυτή ως επακόλουθο βαριά σωματική ή διανοητική πάθηση του άλλου και

 

- να υπάρχει αντικειμενικός αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της απλής σωματικής βλάβης από πρόθεση και της βαριάς που επακολούθησε.

 

Επιπλέον, για την κακουργηματική μορφή της βαριάς σωματικής βλάβης απαιτείται ο δράστης να επεδίωκε το επακόλουθο αυτό, δηλαδή να είχε άμεσο δόλο α βαθμού ως προς την επέλευση βαριάς σωματικής βλάβης στον παθόντα. Το περαιτέρω αποτέλεσμα του θανάτου θα πρέπει να οφείλεται σε αμέλεια του δράστη.

 

Πρέπει δηλαδή να αποδειχθεί ότι ο δράστης, από έλλειψη της προσοχής, την οποία όφειλε κατά τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλει, δεν πρόβλεψε το περαιτέρω αξιόποινο αποτέλεσμα που προκάλεσε η πράξη του.

 

Τέλος, θα πρέπει να υπάρχει συνάφεια κινδύνου, δηλαδή το βαρύτερο αποτέλεσμα να συνιστά πραγμάτωση εκείνου ακριβώς του κινδύνου που σκόπευε να αποτρέψει ο κανόνας επιμελείας ως προς το έννομο αγαθό, που παραβιάσθηκε με το βασικό έγκλημα (βλ. ΑΠ 404/2004, ΠοινΛογ 2004, σελ.532).

 

Ενδεικτικά, περιπτώσεις θανατηφόρου σκοπούμενης σωματικής βλάβης κρίθηκαν το ισχυρό κτύπημα στον αυχένα και την περιοχή της σπονδυλικής στήλης του θύματος με τη χρησιμοποίηση μεγάλης πέτρας (ΑΠ 2242/2004, ΠοινΛογ 2004, σελ.2713), το ισχυρό κτύπημα στο κεφάλι με βαρύ αντικείμενο, που είχε ως συνέπεια βαρύτατη κρανιοεγκεφαλική κάκωση και εγκεφαλική αιμορραγία μετά την πτώση του παθόντος στο τσιμεντένιο δάπεδο (ΑΠ 1692/2004, ΠοινΛογ 2004, σελ.2190), το πλήγμα με μαχαίρι στην καρδιακή περιοχή που προκάλεσε καίριο τραύμα με συνέπεια το θάνατο (ΑΠ 1563/1996, Υπερ 1997, σελ.836), το βίαιο σύρσιμο του θύματος προχωρημένης ηλικίας σε σκαλοπάτια πολυκατοικίας και απανωτά χτυπήματα σε διάφορα μέρη του σώματος, με αποτέλεσμα ρήξη ανευρύσματος και θάνατο λόγω καρδιακής ανακοπής (ΑΠ 1823/1994, ΠοινΧρον 1995, σελ.183).

 

Στην επίδικη υπόθεση και σύμφωνα με το σκεπτικό της πρωτόδικης απόφασης ο ανθρωποκτόνος δόλος (και όχι ο δόλος για πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης, που είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο) προέκυπτε από το μέσο που χρησιμοποιήθηκε (όπλο), από το γεγονός ότι το θύμα πυροβολήθηκε έξι φορές από πολύ μικρή απόσταση και τέλος, από το ότι ο δράστης στόχευσε στα πόδια του θύματος.

 

Καταλήγει δε στο συμπέρασμα, απορρίπτοντας τον ισχυρισμό περί μεταβολής της κατηγορίας στο αδίκημα του άρθρου 311 εδ. β' ΠΚ, στα εξής: « Εάν ο δράστης επιθυμούσε να εκφοβίσει το θύμα αποδεχόμενος έστω και το ενδεχόμενο πρόκλησης μιας σωματικής βλάβης, ή επιθυμούσε να προκαλέσει μια βαριά σωματική βλάβη αποδεχόμενος έστω και το ενδεχόμενο θανάτωσης του θύματος, δεν θα πυροβολούσε εξ επαφής το θύμα του έξι φορές στα πόδια και μάλιστα στην περιοχή της μηριαίας αρτηρίας, αλλά μια φορά στο κάτω μέρος των ποδιών του θύματος» (βλ. 209η και 210η σελ. της εκκαλουμένης).

 

Παρουσιάζεται δε ως αυτονόητο γεγονός και γνωστό σε όλους το πρόβλημα υγείας που αντιμετώπιζε το θύμα και ειδικότερα, το ότι «ήταν γνωστό στον κύκλο του ότι το θύμα είχε σακχαρώδη διαβήτη, εξ ου και το παρατσούκλι "Σάπιος" και αντιμετώπιζε σοβαρά κινητικά προβλήματα, οπότε ήταν φανερό ότι οποιαδήποτε τρώση των ποδιών του μπορούσε να αποβεί μοιραία» (βλ. 210η σελ. της εκκαλουμένης).

 

Σε αντίθεση με τα παραπάνω και σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας και της λογικής, εάν είχε πυροβοληθεί οποιοδήποτε άλλο σημείο του σώματος του θύματος, πλην των ποδιών, θα αποδείκνυε, πέραν πάσης αμφιβολίας, ανθρωποκτόνο δόλο.

 

Στην προκειμένη υπόθεση, το μέσο που χρησιμοποιήθηκε (πυροβόλο όπλο) είναι τέτοιας φύσεως, ώστε είναι πρόσφορο να προκαλέσει στο θύμα βαριά σωματική βλάβη, υπό την έννοια του νόμου.

 

Ο τραυματισμός του θύματος στα κάτω άκρα και μάλιστα, ενώ υπήρχε η δυνατότητα αυτό να βληθεί σε οιοδήποτε άλλο σημείο του σώματός του (κεφάλι, καρδιά), όπου θα ήταν βέβαιος και ακαριαίος ο θάνατος του, υποδηλώνει σαφώς πρόθεση για πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης.

 

Από τη διενεργηθείσα ιατροδικαστική έκθεση προκύπτει ότι όταν το θύμα διακομίστηκε στο Γ.Ν. Παπαγεωργίου ήταν ζωντανός.

 

Κατά την παραμονή του παρουσίασε τρία συνολικά επεισόδια καρδιακής ανακοπής, τα οποία ανατάχθηκαν από τους θεράποντες ιατρούς και μεταφέρθηκε στο χειρουργείο. Μετεγχειρητικά, μεταφέρθηκε διασωληνωμένος στη ΜΕΘ με βαρύτατη αιμοδυναμική αστάθεια, διαταραχές πηκτικού μηχανισμού, ενώ δεν ανταποκρινόταν στην επιθετική θεραπευτική προσπάθεια ανάταξης.

 

Κατέληξε δε στις 07.44 π.μ. στις 21-05-2016, ήτοι 12 ώρες μετά την εισαγωγή του στη ΜΕΘ και 20 ώρες μετά την άδικη σε βάρος του πράξη.

 

Από το ιστορικό του θύματος προκύπτουν σοβαρά προβλήματα υγείας, όπως καρδιοπάθεια, σακχαρώδης διαβήτης και παλιά αγγειοπάθεια, εξαιτίας των οποίων λάμβανε συστηματικά φαρμακευτική αγωγή, τα οποία δεν θα μπορούσα να γνωρίζω ούτε και γνώριζα.

 

Από τα παραπάνω και ιδίως από τη φαρμακευτική αγωγή για την αντιμετώπιση των καρδιακών προβλημάτων, καθίσταται σαφές ότι η πυκνότητα της ροής του αίματος δεν ήταν η φυσιολογική, ώστε να μπορέσει να ανταπεξέλθει και να επιζήσει μετά από πυροβολισμό στα κάτω άκρα του. Μετά δε από χειρουργείο και επιθετική θεραπευτική αγωγή που του παρασχέθηκε στο νοσοκομείο, δεν ανταποκρίθηκε και κατέληξε.

 

Η επίθεση, επομένως, που έλαβε χώρα σε βάρος του, με το μέσο που χρησιμοποιήθηκε και την απόσταση από το θύμα ήταν ικανή και πρόσφορη, ώστε να του προκαλέσει βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη, η οποία και προκλήθηκε. Το μετέπειτα αποτέλεσμα του θανάτου του, το οποίο επήλθε πολλές ώρες μετά τον τραυματισμό του σε συνδυασμό με τα σοβαρά προβλήματα υγείας του, οφείλεται σε αμέλεια και συνδέεται άμεσα και αιτιακά με την προγενέστερη άδικη πράξη.

 

Επομένως, σε ότι με αφορά, δεν στοιχειοθετείται το αδίκημα της ηθικής αυτουργίας στην ανθρωποκτονία του , αλλά μόνο της ηθικής αυτουργίας σε θανατηφόρο σωματική βλάβη (κατ' επιτρεπτή μεταβολή της κατηγορίας), καθώς αγνοούσα πλήρως τα στοιχεία για την επέλευση του βαρύτερου αποτελέσματος, το οποίο σε κάθε περίπτωση ΔΕΝ επεδίωκα, ΔΕΝ έδωσα εντολή για αυτό και ΔΕΝ αποδεχόμουν (βλ. ΜΟΕΘ 31-32/2019, ΑΠ 350/2019, ΑΠ 718/2017, ΣυμβΠλημμΘ 364/2014, ΑΠ 64/2003)

 

Β.- ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΠΕΡΙ ΠΑΡΑΒΑΣΗΣ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 20 ΤΟΥ Ν. 4139/2013:

 

Β.Ι.- ΤΕΛΕΣΗ ΠΡΑΞΕΩΝ ΑΠΟ ΧΡΗΣΤΗ ΤΟΞΙΚΟΕΞΑΡΤΗΜΕΝΟ- ΜΗ ΑΥΝΑΜΕΝΟ ΝΑ ΑΠΟΒΑΛΛΕΙ ΤΗΝ ΕΞΗ ΤΗΣ ΧΡΗΣΗΣ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ ΟΥΣΙΩΝ ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΤΟΥ ΔΥΝΑΜΕΙΣ:

 

Μετά την τροποποίηση του άρθρου 30 του Ν. 3459/2006 με το Ν. 4139/2013 στην παρ. 3 ορίζεται: για τη διάγνωση της εξάρτησης ενός προσώπου ΣΥΝΕΚΤΙΜΩΝΤΑΙ ιδίως ένα ή περισσότερα από τα ακόλουθα στοιχεία:

 

Πιστοποιήσεις αναγνωρισμένων υπηρεσιών απεξάρτησης, χορήγησης υποκατάστατων ή ανταγωνιστικών στα οπιοειδή ουσιών, περίθαλψης για παθήσεις συνδεόμενες με τη χρήση ουσιών, ψυχολογικά και κοινωνικά δεδομένα που αφορούν τον κατηγορούμενο, ευρήματα εργαστηριακών εξετάσεων που αποκαλύπτουν χρήση ναρκωτικών για μακροχρόνιες περιόδους.

 

Με την υπ αριθ. 2/2016 Διάταξη του Κου Ανακριτή 4ου Ειδικού Τμήματος Ναρκωτικών Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης παραγγέλθηκε η διεξαγωγή ψυχιατρικής πραγματογνωμοσύνης προς διάγνωση της τοξικοεξάρτησής μου. Διορίστηκε ως πραγματογνώμονας η κα ..., Ψυχίατρος στον Οργανισμό κατά των Ναρκωτικών (Ο.ΚΑ.ΝΑ) στην Ψυχιατρική Κλινική του Νοσοκομείου «Παπανικολάου» Θεσσαλονίκης και εκδόθηκε η από 25-02-2016 Έκθεση Ψυχιατρικής Πραγματογνωμοσύνης.

 

Στην ως άνω Έκθεση κρίνεται ότι: «η διάγνωση εξάρτησης από ψυχοδραστικές ουσίες τίθεται αφού συνεκτιμηθούν πολλές παράμετροι, βάσει του άρθρου 30 Ν. 4139/2013. Πρόκειται δε για ένα σύνολο γνωστικών, συμπεριφορικών και σωματικών συμπτωμάτων, τα οποία υποδεικνύουν ότι το άτομο εξακολουθεί να κάνει χρήση παρά τη σωρεία προβλημάτων που σχετίζονται με αυτή. Στην παρούσα περίπτωση, από το ιστορικό, τη ψυχιατρική και κλινική εκτίμηση φαίνεται ότι πρόκειται για άτομο με σοβαρού βαθμού εξάρτηση από την ηρωίνη, μέτριου βαθμού από την κάνναβη και ήπιου βαθμού από την κοκαΐνη». Συνεκτιμώντας τα παραπάνω, η κα πραγματογνώμονας, καταλήγει λαμβάνοντας υπόψιν τη βαρύτητα της εξάρτησης σε συνάρτηση με την ηλικία μου, προκρίνει ως καταλληλότερο θεραπευτικό μέσο το πρόγραμμα υποκατάστασης του ΟΚΑΝΑ. (βλ. την από 25-02-2016 Ψυχιατρική Πραγματογνωμοσύνη).

 

 

Σε συνάρτηση με τα ανωτέρω, όπως προκύπτει από το ιστορικό χρήσης ουσιών της από 25-02-2016 "Έκθεσης Ψυχιατρικής Πραγματογνωμοσύνης:

 

- Σε ηλικία δέκα-έξι (16) ετών περιστασιακή χρήση κάνναβης, ενώ έναν χρόνο αργότερα ξεκίνησα την συστηματική της χρήση, σε ποσότητα 3-4 τσιγάρα ημερησίως, ποσότητα την οποία κατανάλωνα μέχρι προσφάτως.

 

- Σε ηλικία δέκα-εφτά (17) ετών μέχρι και σήμερα χρήση βενζοδιαζεπινών με στόχο την υπναγωγό τους δράση.

 

- Σε ηλικία δέκα-εννέα (19) ετών χρήση ηρωίνης από τη μύτη. Ένα χρόνο αργότερα, δηλαδή στην ηλικία των 20 ετών, χρήση ενδοφλέβιας ηρωίνης σε καθημερινή βάση μέχρι και σήμερα.

 

- Σε ηλικία είκοσι πέντε (25) ετών χρήση κοκαΐνης είτε από τη μύτη είτε ενδοφλέβια μαζί με ηρωίνη (speedball). Το τελευταίο διάστημα έκανα καθημερινή χρήση 1,5- 2 γραμμάρια κοκαΐνης από τη μύτη.

 

- Περιστασιακή χρήση παράνομης μεθαδόνης προκειμένου να αποσπαστώ από τη χρήση της ηρωίνης.

 

Επιπρόσθετα, προς επίρρωση του ανωτέρω ισχυρισμού μου, όπως προκύπτει από τα στοιχεία του ΟΚΑΝΑ, συμμετείχα στο Πρόγραμμα Υποκατάστασης του Οργανισμού από τις 03-09-2009 μέχρι το χρόνο της φυλάκισής μου, τον Φεβρουάριο του 2011.

 

Λεκτέον ότι τον Μάρτιο του 2014 κλήθηκα να συμμετάσχω εκ νέου στο Πρόγραμμα Υποκατάστασης του Οργανισμού, αλλά δεν παρουσιάστηκα εξαιτίας των σοβαρότατων προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε η μητέρα μου, την οποία καλούμουν να φροντίζω καθημερινά κατά τη νοσηλεία της.

 

Κατά τον χρόνο κράτησής μου, συμμετείχα και ολοκλήρωσα με επιτυχία το Πρόγραμμα Συμβουλευτικής Κρατουμένων του ΚΕΘΕΑ.

 

Τέλος, θα ήθελα να αναφέρω σε εσάς ότι ακριβώς λίγο πριν την προσέλευση μου ενώπιον της κας Ψυχιάτρου έκανα χρήση 400 mg. ηρωίνης από την μύτη προκειμένου να μην έχω στερητικά συμπτώματα και να μπορώ να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις της εξέτασης. Η ίδια σημειώνει όχι παρατήρησε ότι έφερα σημεία ενδοφλέβιας χρήσης και σημεία χρήσης στη δεξιά βουβωνική χώρα.

 

Σύμφωνα με την με Αρ. Πρωτ. ./21-02-2011 Ιατροδικαστική Εξέταση του κου , Αναπληρωτή Καθηγητή στο Εργαστήριο Ιατροδικαστικής και Τοξικολογίας του Α.Π.Θ., η οποία παραγγέλθηκε με την υπ' αρίθμ. ./18-02-2011 παραγγελία του Τ.Α. Έδεσσας προς διαπίστωση της τοξικομανίας μου, κρίθηκε ότι «δύναται να χαρακτηριστώ τοξικομανής με εμφανή σημεία στερητικών συμπτωμάτων, καθώς επίσης, έφερα, σημεία ενδοφλέβιας χρήσης ναρκωτικών ουσιών, θρομβωτικές φλέβες και ενδείξεις χρήσεως στην δεξιά βουβωνική χώρα.» (βλ. την με Αρίθμ. Πρωτ. ./21-02-2011 Ιατροδικαστική Εξέταση κου .).

 

Θεμελιωτικό της συνδρομής στο πρόσωπό μου της ιδιότητας του τοξικομανούς δεν μπορεί να μην αποτελούν παλαιότερα προσκομιζόμενα έγγραφα Ιατροδικαστικών εξετάσεων. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την από 03-05-1991 Ιατροδικαστική Εξέταση του Ιατρού κου Επ. Καθηγητή στο εργαστήριο Ιατροδικαστικής και Τοξικολογίας του Α.ΓΊ.Θ. διαπιστώθηκαν τόσο νευρολογικά όσο και σωματικά σημεία από τη χρήση και στερητικά σύνδρομα από τη χρήση ναρκωτικών ουσιών όπως τρόμος, αίσθημα ψύχους, αστάθεια βαδίσματος, νυγμούς στην μηροβουβωνική χώρα, κ.λπ. Καταλήγει δε ότι τυγχάνω τοξικομανής και χρήζω ειδικής προς τούτο θεραπείας.

 

Τέλος, προσκομίζω και επικαλούμαι την με Αρ. Πρωτ. ./02-08-1982 Ιατροδικαστική Εξέταση του κου , εντεταλμένου Υφηγητή Εργαστηρίου της Ιατροδικαστικής και Τοξικολογίας του Α.Π.Θ. με βάση την οποία κρίθηκα τοξικομανής που χρήζω ειδικής θεραπείας, εμφανίζοντας σημεία φλεβοθρομβώσεως φλεβικών κλάδων.

 

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να επισημάνω σε Εσάς ότι λόγω της χρόνιας τοξικοεξάρτησής μου από την ηλικία των 16 ετών, απηλλάγη από τον Στρατό με τον χαρακτηρισμό «15». Επίσης, μου χορηγούνταν ηρεμιστικά δισκία λόγω των ψυχικών διαταραχών που έπασχα (συνεπεία της τοξικοεξάρτησής μου).

 

Στην αιτιολογική έκθεση του άρθρου 30 για την μεταχείριση εξαρτημένων χρηστών από ναρκωτικές ουσίες αναφέρεται ότι «η εξάρτηση μπορεί να εμφανίζεται είτε σε σωματικό είτε σε ψυχικό επίπεδο και αφορά σε όλες ανεξαιρέτως τις ουσίες που περιγράφονται στο άρθρο 1. Η σωματική εξάρτηση εμφανίζεται ως αποτέλεσμα μιας προσαρμοστικής κατάστασης στην λήψη μιας ουσίας και εκδηλώνεται με έντονες σωματικές διαταραχές όταν η χορήγηση αυτή διακοπεί. ».

 

Συνεπώς, στο πλαίσιο αυτό βασική προϋπόθεση και απόλυτη συνθήκη αποτελεί η χρήση κάθε αποδεικτικού μέσου που συνηγορεί για την εξάρτησή μου, όπως η αιτιολογική έκθεση του Ν. 4139/2013 απαιτεί.

 

Ώστε αποτελεί απαράδεκτη παραδοχή του υπ' αρίθμ. 932/2017 παραπεμπτικού Βουλεύματος του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης, όπως κ της εκκαλουμένης απόφασης (βλ. σελ. 215 εκκαλουμένης) σχετικά με τη μη συνδρομή στο πρόσωπό μου της ιδιότητας του τοξικομανούς γιατί, όπως αναφέρεται, «οι προσκομιζόμενες ιατροδικαστικές εκθέσεις έχουν συνταχθεί η πρώτη τριάντα πέντε (35) χρόνια και η δεύτερη είκοσι έξι (26) χρόνια νωρίτερα.» Αντίθετα με αυτή την αίολη παραδοχή του Βουλεύματος, τα προσκομιζόμενα έγγραφα αποτελούν αδιάσειστα αποδεικτικά στοιχεία της τοξικομανίας μου, όπως ο Νόμος απαιτεί, πολλώ δε μάλλον αποδείξεις της συνδρομής της ιδιότητας του τοξικομανούς, όχι το τελευταίο πρόσφατο χρονικό διάστημα, αλλά σε βάθος χρόνου τριακονταπενταετίας!

 

Στο παρελθόν, κρίθηκα ακατάλληλος στράτευσης (15) πάσχων από εξάρτηση από τοξικές ουσίες που προκαλούν διαταραχές με αντικοινωνικά στοιχεία.

 

Η απαλλαγή μου από τις στρατιωτικές μου υποχρεώσεις, πιστοποιεί ότι είμαι εξαρτημένος χρήστης ναρκωτικών ουσιών τουλάχιστον τριάντα πέντε (35) χρόνια.

 

Επίσης, ο δεύτερος λόγος για τον οποίο απερρίφθη ο πλήρως αιτιολογημένος ισχυρισμός της τοξικομανίας μου ότι η Ψυχιατρική συντάχθηκε με βάση αποκλειστικά πληροφορίες που έδωσα εγώ ο ίδιος για την εξάρτησή μου και ότι τα λεγόμενά μου δεν υποστηρίζονται από κάποια τοξικολογική εξέταση είναι πλήρως ανυπόστατος (βλ. σελ. 215 εκκαλουμένης). Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να επισημάνω ότι κατ' αυτό τον τρόπο που ορίσει ο Νόμος διενεργείται η Ψυχιατρική Πραγματογνωμοσύνη και εγώ ουδέποτε εκλήθη να δώσω βιολογικό υλικό μου (πχ. τρίχες, σάλιο, ούρα, αίμα) και ουδέποτε επίσης, αρνήθηκα προς τούτο. Προς επίρρωση αυτού, τα ευρήματα που εισφέρθησαν στα ανωτέρω ιατρικά έγγραφα που σας παρέθεσα αφορόντα την τοξικοεξάρτησή μου, όπως σημεία φλεβοθρομβώσεως φλεβικών κλάδων, νυγμοί στην μηροβουβωνική χώρα, σημεία ενδοφλέβιας χρήσης, είναι πλήρως αντιπροσωπευτικά και αδιαμφισβήτητα αποδεικτικά της τοξικοεξάρτησής μου. Τελευταία φορά που έδωσα βιολογικό μου υλικό ήταν το 2011, όπως προκύπτει από την από ./2011 τοξικολογική έκθεση του Πανεπιστημίου Κρήτης στην οποία ανιχθεύθησαν στο αίμα μου κοκαΐνη και στα ούρα μου κοκαΐνη και οπιούχα, την οποία και ανέφερα στο υπόμνημά μου ενώπιον της κ. Ανακρίτριας.

 

Όσον αφορά τους τρίτο και τέταρτο λόγους απόρριψης του ισχυρισμού μου της τοξικοεξάρτησής μου (βλ. σελ. 216 της εκκαλουμένης) ότι δεν διαπιστώθηκαν ταραχές λόγου, σκέψης, σημεία τοξίνωσης και στερητικά σύνδρομα, κλπ., καταρρίπτεται, διότι ενώπιον της κ. Ψυχιάτρου είχα δηλώσει ότι λίγο πριν την προσέλευσή μου εκείνη την ημέρα έκανα χρήση 400mg. ηρωίνης από την μύτη προκειμένου να μην έχω στερητικά συμπτώματα και να μπορώ να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις της εξέτασης.

 

Όσον αφορά τον πέμπτο λόγο απόρριψης του ισχυρισμού της τοξικομανίας ότι από 2011 και έκτοτε, δεν έχω εισφέρει κανένα έγγραφο αποδεικτικό αυτής, αυτό οφείλεται στο ότι, αν και εκλήθη να συμμετάσχω τον Μάρτιο του 2014 στο Πρόγραμμα του ΟΚΑΝΑ, εγώ δεν προσήλθα λόγω του ότι εκείνο το χρονικό διάστημα φρόντιζα αποκλειστικά την μητέρα μου στο σπίτι που είχε πολύ σοβαρά προβλήματα υγείας, γεγονός που το είχα δηλώσει και ενώπιον της κ. Ψυχιάτρου στην από 25-02-2016 Πραγματογνωμοσύνη.